มีคนบอกกาแฟ 7-11 แรง
จากที่ไม่กินกาแฟ แต่อยากเอาชนะมัน
จากอาทิตย์ละครั้ง..
จนไม่กี่เดือนผ่านไป
กดมันทุกเช้า..
แก้วกลางบ้าง ใหญ่บ้าง..

หนึ่งอาทิตย์ก่อนเลิก ถามตัวเองทุกวัน
ติดรสชาติ หรือติดคาเฟอีนวะ
คำตอบคือ เราน่าจะติดรสชาติ
คาเฟอีนกระจอก ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก
เพราะกินแล้วก็ยังง่วง

วันแรกๆที่เลิก
โอ้ย เพลีย ล้า หมดแรงไปทั้งวัน
เดินเหมือนหมาหอบแดด
อยากจะนอนทุกๆ สิบนาที
เกือบจะหันเหชีวิตไปฝากไว้กับกระทิงแดง
แต่ด้วยเดชะบุญ ซื้อมาแล้ว แต่แช่ตู้เย็นจนลืม
แล้วก็ไม่ได้กินจนถึงทุกวันนี้
แล้วก็คงไม่ต้องพึ่งมันอีกแล้ว

เคยเสพมัน เพื่ออยากชนะมันส์
ตอนนี้ก็เลิกมัน เพราะอยากเอาชนะอีกเช่นกัน

ผมชอบเล่นกับกิเลสตัวเองประหนึ่งเหมือนพวกมาโซคิส (นิยมความซาดิสม์) เพื่อทดสอบอะไรบางอย่าง

และบ่อยครั้งที่ผมก็แพ้มัน
แต่ความแพ้นั้นก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ซะทีเดียว
เพราะมันทำให้ผมรู้ว่าเราแพ้เพราะอะไร
เพื่อจะชนะมันได้อย่างไร

แต่ถ้าแพ้แล้วแพ้อีก
นั่นอาจไม่ใช่เกมส์ของเรา
ไม่ได้บอกให้ท้อนะ
แต่แค่เสนออีกทางเลือก
เพราะมันอาจเสียโอกาสเพื่อเล่นเกมส์อื่นที่ดีกว่า

ความรักก็เช่นกัน..

ปล. ท่อนสุดท้ายไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อหาข้างบน แค่ “คิดถึง”

—
28 Jul 2016
ห้องสี่เหลี่ยมที่ไร้แก้วกาแฟแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

เพิ่งรู้ว่าที่นี่เรียกว่าที่ราบสูงโบโลเวน แหล่งปลูกกาแฟชั้นดีของลาว และเป็นที่ตั้งโรงงานดาวคอฟฟี่

ภูมิประเทศที่นี่ดีมาก สูงประมาณ 1200 เมตร อากาศเย็นตลอดปี และเป็นภูเขาไฟเก่า อย่าว่าแต่กาแฟ ทุกอย่างที่นี่ก็ดูจะอุดมสมบูรณ์ไปหมด (โดยเฉพาะขนุน อร่อยม๊ากก)

เคยอ่านเจอว่าคนไทยอยากได้ที่แถบนี้มาก คิดว่าถ้าไม่ไว้ทำเกษตรก็คงไว้สร้างบ้านตากอากาศ เพราะจะว่าไปแล้วผมและเพื่อนยังอยากไปอยู่แถวนั้นเลย (คงต้องไปหาเมียแถวนั้นว่ะ ฮ่าๆ)

กาแฟสดที่ลุงๆป้าๆทำให้ดื่ม ก็ทำกันแบบบ้านๆ คือเก็บเม็ดกาแฟมาคั่วให้ไหม้ ใช้ครกตำให้ละเอียด แล้วก็ผ้าขาวบางชักผ่านน้ำ(เหมือนชาชัก) ได้ออกมาน้ำดำ ขมปี๋ ต้องใส่น้ำตาลทรายแดงไปหน่อยนึงถึงจะกินได้

ผมไม่ใช่คอกาแฟ รสชาติคงบอกไม่ถูกว่าดีหรือไม่ดีตามหลักกาแฟ รู้แต่ดื่มแล้วอร่อย..