ก่อนหน้านั้นไปอีก ผมวิ่งไม่เป็นเลย ไม่ถึงกิโลฯ ก็เหนื่อย เริ่มหัดตอนเข้าฟิตเนสแรกๆ เผื่อใครสนใจลองดูครับ คือ เดินแกว่งเท้าจาก 15 เป็น 30 เป็น 60 นาที แล้วขยับไปเดินเร็วบนลู่ จากนั้นสลับเดินวิ่งอย่างละ 1 นาที ปรับไปเป็น เดิน1วิ่ง2 เดิน2วิ่ง5 เดิน2วิ่ง10 แล้วจนวิ่งต่อเนื่องบนลู่ได้ถึง 5กม ผมจึงลองไปวิ่งบนถนนจริง (เหนื่อยกว่าลู่พอตัว เพราะฝืดเท้า และอากาศร้อน)

ระยะที่วิ่งเล่นตอนนั้นก็เพียง 3-5 กิโลเมตรเท่านั้น งานแรกที่ไปวิ่งคือ AIA Music Run 5กม แล้ววันรุ่งขึ้นก็ไปต่อ TMB Park Run 5กม เลย เปรี้ยวมากครับ ตอนนั้นวิ่งต่อเนื่องได้เกิน 2กม ก็ดีใจมากแล้ว กว่าจะจบ 5กม ได้ ก็วิ่งๆเดินๆ เหนื่อยเอาการ

แล้วช่วงครึ่งปีแรก 2558 ก็มีไปแจมเรื่อยๆ อย่าง Singha Obstacle Run IV วิ่งวิบากระยะ 7กม, Run For Nepal 6กม ทั้งซ้อมทั้งวิ่งงานก็วนเวียนๆ อยู่แถวๆ 3-8กม ไม่เกินนั้น ส่วน 10กม ไม่ต้องพูดถึงครับ ยังเกินเอื้อม..

จนวันหนึ่ง เพื่อนชวนไปลองวิ่งเทรลที่ The Columbia Trail Master IX เขาอีโต้ เป็นเทรลแรกที่ได้ลอง (ถ้าไม่นับ Singha Obstacle ว่าเป็นเทรลนะ) ระยะ 11.5กม ตอนนั้นจบได้ที่ 1:49ชม สนุกมาก ความรู้สึกเหมือนเดินป่า แต่ไม่ต้องแบกเป้ ไม่ต้องรอใคร มีแต่ต้องแซงให้ได้เท่านั้น ฮ่าๆ

พอกลับมาบ้าน คิดว่าอยากลองจริงจังเรื่องวิ่งดูสักตั้ง มันก็สนุกๆดี แถมไฟยังลุกโชติช่วง เลยแอบไปสมัคร The North Face 2016 ที่ระยะ 25กม แล้วเอาไปชวนเพื่อนๆที่ไปโคลัมเบียด้วยกัน ทุกคนต่างตกใจแล้วทักเป็นเสียงเดียวกัน

“ตอนสมัคร ได้ปรึกษาใครก่อนหรือเปล่าเนี่ย”..
“ไหวหรอ”..
“โหดสลัด”..

ไม่รู้หละ ก็สมัครไปแล้วนี่หว่า ฮ่าๆ

หันซ้ายหันขวาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เลยจ่ายเงินสมัคร Endomondo Premium Account ไป แล้วสร้าง Training Plan 25Km แล้วฝึกไปตามมัน

คุณเอ้ยยย จำได้เลยว่า วันแรกที่มันให้ผมวิ่งคือ 7กม ครับ คืนก่อนวิ่ง ผมนี่ใจเต้นตึกตักๆ ลุ้นทุกวันว่าตัวเองจะทำได้ไหม เพราะระยะแพลนมันไกลขึ้นเรื่อยๆทุกวัน จาก 7 เป็น 9 เป็น 10 เป็น 13

คือผมคิดว่าตัวเองไม่สามารถวิ่งช่วงเย็นหลังเลิกงานได้เลย เพราะกลับบ้านมาเตรียมตัวแล้วไปสนาม ก็มีเวลาเหลือแค่ชั่วโมงเดียวสนามก็ปิดแล้ว เลยต้องปรับเวลานอนให้เร็วขึ้น แล้วตื่นตี 4:30 เพื่อไปวิ่งแทน

ฝึกได้อยู่ประมาณ 1 เดือน เริ่มแข็งแรงขึ้น แล้วมันมีแพลน 18กม ให้วิ่ง วันนั้นเลยแถมให้เป็น 21กม ซึ่งเป็นครั้งแรกที่พิชิต Half Marathon ได้ และจบที่ 2:55:02ชม ตั้งแต่นั้นมา ระยะที่วิ่งต่ำกว่า 21กม เรารู้สึกมันไม่ยากอีกต่อไป กำลังใจจะวิ่งมันมาอีกเยอะเลยครับ

งานวิ่งช่วงปีหลัง ที่สมัครเป็น 10กม ทั้งหมด เลยรู้สึกเป็นระยะขำๆ วิ่งสบายๆ ไม่ซีเรียสอีกต่อไป.. (ยิ้มเลยทีเดียว)

จนวันหนึ่ง จอมบึงมาราธอนประกาศเตรียมเปิดให้สมัคร.. เลยตั้งใจจะลง Half Marathon สักรอบ แต่แล้ว หลายเสียงจากเพื่อนนักวิ่งที่เคยผ่านงานจอมบึงมา แนะนำว่าควรไปเก็บ Full Marathon ที่นี่ ด้วยเหตุผลที่ว่า อากาศดี, ไม่จำกัดเวลาวิ่ง, ลูกเด็กเล็กแดงชาวบ้านน่ารัก ออกมาเชียร์ตลอดทาง, ห้องน้ำมีให้เข้าตลอดทาง, อาหารดี ฯลฯ

ก็บ้ายุสิครับ พอถึงวันเปิดรับสมัคร ก็จัดไปเลย.. Full Marathon (โครตดีใจที่สมัครได้ เพราะมารู้ตอนหลังว่ามันเต็มเร็วมาก แล้วเราก็สมัครทันพอดี)

ตอนนั้นยังไม่ทันจบ Training Plan 25Km เลยต้องเปลี่ยนโปรแกรมเป็น Full Marathon 42.195Km ทันที แล้วเริ่มต้นใหม่ ด้วยระยะเวลา 15 สัปดาห์ (11 ตค 2015 – 17 มค 2016) แถมมันบังคับด้วยว่าต้องฝึกสัปดาห์ละ 4 วัน เป็นอย่างน้อย..

ในช่วงแรกที่ฝึก ผมแทบกิน นอน โครตเฮลตี้เลย เพราะระยะมันไกลใกล้เคียงแพลนเดิม แต่ต้องใช้วันมากขึ้นอีกวัน ดังนั้นต้องตื่นเช้าแทบทั้งอาทิตย์ กอปรกับเข้าช่วงปลายฝนต้นหนาวที่มีทริปเที่ยวป่าปีนเขาเยอะด้วย โอ้ย มันส์สิครับ

15 อาทิตย์กับการซ้อมแบบขาดๆ เกินๆ เพราะติดไปเที่ยวบ้าง ติดงานบ้าง แต่ถ้าเลือกได้จะจับแพลนที่ไกลสุดในสัปดาห์มาวิ่ง ในช่วงที่ผ่านมาเลยซ้อมจบ Half Marathon 21km 4 ครั้ง ดีที่สุดคือ 2:20:54ชม และจบ 25km ครั้งนึง ที่ 3:19:35ชม (และจนถึงตอนนี้ยังไม่เคยลงสนาม Half Marathon สักที)

พอถึงวันที่จะต้องลงสนามจอมบึง 17 มกราคม 2559…

คืนก่อนวันงาน ฮึกเหิมมากครับ ประกาศไว้ว่าจะจบก่อน 5ชม แน่ๆ ทั้งที่แพลนประเมินผมไว้ 5:22ชม คือ ที่กล้าบอกแบบนั้นเพราะตลอดที่ซ้อมมา วิ่งเร็วกว่าแพลนประมาณกิโลเมตรละ 40-50วินาทีเสมอ แพลนบอก pace 7:30นาที ผมวิ่งได้มรา 6:30-6:40oนาที แล้วก็เทียบจากที่เคยจบ 21k ที่ 2:20ชม คูณสองเท่า บวกลบความเพลียไปอีก 20 นาที ก็น่าจะ 5 ชม พอดีๆ…

เค้านี่คิดง๊ายง่ายเลยแหละเตง.. ตามประสาเด็กน้อย..

และด้วยตั้งใจจะเข้าก่อน 5 ชั่วโมง เลยลงทะเบียนว่าจะไปวิ่งในกลุ่ม C คือ กลุ่มที่จะวิ่งจบก่อน 5ชม

และคืนนั้นเจอโรงแรมปล่อยห้องพักเพราะสื่อสารกันไม่เข้าใจ กว่าจะหาห้อง กว่าจะเตรียมของเสร็จ ขี้ก็ไม่ปวด นอนตอนเกือบ 5 ทุ่ม แล้วต้องตื่นตี 1 … คือ เริ่มกังวลแล้วหละ มีคำว่า DNF (Do Not Finish) ขึ้นมาในหัวแล้วหละ  T-T

ออกเดินทางไปสนามตอนตี 1 ครึ่ง ถึงเร็วกว่าที่คิด และก็โชคดี มวลสารมันแปรรูปมาพอดี เลยจัดไปสองชุดใหญ่

ใกล้จะปล่อยตัว เลยรีบไปเข้าห้องน้ำของโรงเรียนสาธิต ตกใจฮ่ะ โถอันเล็กนิดเดียว ต้องนั่งม้าแบบพระวัดเส้าหลิน ซ้อมกำลังขาก่อนเลย ฮ่าๆ

ตอน ตี 3.30 ถูกเรียกให้รวมตัวตามโซนของเวลาที่ตนเองตั้งใจจะจบไว้ และตี 4.00 เริ่มปล่อยตัวออกตัว ผมวิ่งตามลูกโป่ง (Pacer) 5:00ชม อย่างไม่ได้คิดอะไร แต่ก็ไปได้แค่ห้ากิโลฯ เริ่มเขวครับ เพราะกลุ่มคนพวกนั้นเขาวิ่งเร็วกว่า 5ชม ไม่ใช่ 5ชม พอดีแบบที่ผมคิด (อันนี้พลาดมาก) จากที่คำนวณไว้ว่าต้องเป็น 7.15นาทีต่อกิโลฯ (เรียกว่า Pace 7:15) ซึ่งเป็นระยะที่ผมวิ่งสบายๆ กลับโดนลากไปเป็น Pace 6:00-7:00นาที ซึ่งมันเป็นระยะที่ผมวิ่งในภาวะปกติ แต่ทั้งนี้ มันก็ไม่ใช่ภาวะวิ่งวอร์มอัพในช่วง 1-3กิโลฯ แรก! เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าเร่งแต่แรกเลย จะล้า ปวด และความเร็วจะเป๋ไม่ต่อเนื่องทันที

นั่นหละครับ พอรู้ตัวว่าถ้าตามต่อไป ไอ้ที่เหลืออีก 37กม ต้องแย่แน่ๆ เลยค่อยๆผ่อนไปหากลุ่มลูกโป่ง Pacer 5:30ชม แทน