งานนี้ถูกยุยงส่งเสริมจากใครสักคนในแก๊งวิ่ง
จำได้ว่ากำลังไปเทรกอยู่เนปาล จู่ๆ เอ๋ทักมาว่า ทุกคนจะลงระยะ 50 งาน Columbia กัน
เอาวะ ถ้าใจถึงไปกัน ผมก็ไปด้วย เน็ตที่เนปาลช้ามาก เลยฝากสมัครแบบไม่ขอรู้รายละเอียดอะไร

นับตั้งแต่นั้นมา ผ่านไป 3 เดือน…
ซ้อมมินิฮาร์ฟ แต่ไปอัลตร้า…
หนังชีวิตก็บังเกิด…

ก่อนถึงวันแข่ง 1 อาทิตย์
ใช้สกิลจากการเดินป่า
กำลังกายจากบุญเก่า
กำลังใจจาก Youtube และผองเพื่อน
ไปโหลด Excel ตารางเวลาเพื่อทำแผนการวิ่ง
หยอดเวลาที่จะวิ่งในแต่ละกิโลเมตรลงไป
ทางราบและทางลงจะวิ่ง ทางขึ้นจะเดิน
Cut off แรก ที่ 33กม แพลนว่าจะถึง 12:51 เฮ้ย ถึงก่อนที่กำหนด 13:45
Cut off สอง ที่ 39กม แพลนว่าจะถึง 14:21 เฮ้ย นี่ก็ทัน ก่อนกำหนด 15:30
เดินชิลๆสักหน่อย อีก 11 กม เฮ้ย เข้าตอน 16:01 รวมทั้งหมด 9:31ชม ก็จบแล้ว (งานนี้ต้องจบที่ 17:30 หรือใช้เวลา 11ชม)
ค่อยมั่นใจขึ้นมาหน่อย..

เวลาที่เหลือไม่กี่วัน
วิ่งเล่นๆ ไป 8กม..
เตรียมเจล กล้วยตาก ซีเรียล ยูโร่คัสตาด
แดก แดก แดก ตุนทุกวัน (เป็นโมเม้นที่ดีที่สุด ทั้งก่อนและหลังวิ่ง)

ก่อนวันวิ่ง ไม่กินเนื้อไม่กินผักจ้า กินนม กินข้าว กินปลา กลัวท้องไส้ปั่นป่วน
ขึ้นเตียงตั้งแต่ 1ทุ่ม ตื่นเต้นมาก นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย กังวลใจแหละนะ
เอ๋มารับตอนตี 2 ไปต่อรถที่บ้านพี่ยิ่ง ถึงสนามตอนตีห้า
เข้าห้องน้ำเสร็จสรรพก็ไปฟังบรีฟรายละเอียดสนามพอดี

ระยะ 50กม ปล่อยตัวตามเวลา 06:30น
วิ่งไปได้ 5กมแรก เจอเนินขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มเดิน ประหยัดแรง ถึงจุดให้น้ำ1ยังสบาย
กม5-10 หนังชีวิตมาแล้วครับ โคลนดูดวิญญาณ ขาขึ้นที่แพลนว่าจะเดินชิลๆ ขาลงจะวิ่ง ทำไม่ได้เลย!
เดินขึ้นก็ไหลลง เดินลงก็ไหลลื่น ติดทั้งคนข้างหน้าข้างหลัง พอหลุดมาและตั้งตัวได้ก็เริ่มวิ่งสไลด์ลง
จบ 10กม แรก เกินแพลนไปประมาณ 30 นาที แต่เอาวะ ยังมีเวลา
โด๊ปเจลไปซองนึง (ก็รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย)

ช่วง กม10-11 ระหว่างวิ่งสไลด์ลง จู่ๆเจ็บเส้นเอ็นข้อเท้าซ้าย แบบจี๊ดขึ้นมาเลย
ไม่รู้เป็นที่เส้นเอ็นหรืออาการตะคริว เพราะไม่เคยเป็น
ยืนแล้วเจ็บ หมดแรง ตอนนั้นผุดความคิดมาเลยว่าจะเดินย้อนไป DNF ที่ กม10 หรือทนลองไปต่อที่ กม17
ลงไปนั่ง ค่อยๆฉีดยาแก้ตะคริว+ยาชา (ผมพกสองกระป๋องเลย) ควานหากิ่งไม้มาเดินค้ำไป
เดินกระเผกๆ ไปสักกิโลนึง ก็เริ่มวิ่งสลับได้ แต่ต้องลงปลายท้าย ใช้ส้นรับน้ำหนักไม่ได้เพราะจะเจ็บ
โชคดี อาการเริ่มดีขึ้น ไล่กวดกลุ่มที่เกาะๆกันไปตอนแรกได้ทัน

ลุยโคลนมาจนถึงจุดให้น้ำ2 ระยะ กม17 เริ่มหิว กินกล้วยตากกับยูโร่คัสตาด แล้วรีบต่อไป กม21
ช่วงนี้ดีหน่อย ทางไม่ค่อยโคลน เลยวิ่งลงได้ทำเวลาชดเชยจากที่เจ็บเท้า ถึงช้ากว่าแพลนไปประมาณ 30 นาทีเท่าเดิม

ช่วง กม21-30 เป็นทุ่งหญ้าโล่ง สวย หาดูได้ตามรูปและคลิปวีดิโอของงานได้เลย
ทางก็แฉะเหมือนเดิม ดีหน่อยตรงมีหญ้าคลุม ทำให้ไม่ลื่นนัก

กม30-33 นี่แหละครับ เร้าใจที่สุด เพราะจะเป็นคัทออฟแรก
ตอนถึงจุดให้น้ำ6 กม30.5 ประมาณ 13:00น!! อีก 3กม ผมมีเวลา 45 นาที เท่านั้น!! (ต้องไปให้ถึงก่อน 13:45)
ตอนนั้นทุกคนเริ่มคุยกันและคำนวณเวลา ไม่เสียเวลาตรงนั้นนาน ก็เริ่มออกตัว
วิ่งๆเดินๆ จนน่าจะเป็นกลุ่มสุดท้ายที่เหลือรอด เข้า Cut off1 ตอน 13:35 เฉียดฉิวมากๆ
ผิดจากแพลนไป 44 นาที (แพลนจะเข้าตอน 12:51น)

หลุดรอดมาได้ ก็เดินชิลๆก็ระยะหนึ่ง จนมาเริ่มคิดเวลากันใหม่เพื่อพิชิต Cut off2
ซึ่งช่วง Cut off2 ก็เร้าใจไม่แพ้กัน เพราะระยะแค่ 9กม ต้องผ่านเขาสูงอีกลูกใหญ่ แต่มีเวลาแค่ 1:45ชม เท่านั้น! (ต้องไปให้ถึงก่อน 15:30)

กม33-35 ช่วงนี้เข้าโหมดเดินกันตลอด เป็นช่วงที่วิ่งบนสันเขา วิวสวย อลังการ แต่ก็ชันโครตผสมกับทางโคลน
เป็นจุดที่ผมกับกลุ่มที่เดินงงมาก เพราะดูตามกราฟและระยะทางกับที่เจอจริงๆ มันไม่สอดคล้องเท่าไร
ช่วงนั้นนาฬิกาผมรวนๆ เลยต้องดูเวลาในกระดาษกับเวลาที่จะถึงเท่านั้น

กม35-39.5 เวลาวัดใจอีกแล้วครับ อย่างที่บอก ในกราฟทีมงาน มีแต่ขาลง เราก็ชะล่าใจ
แล้วก็ต้องไปวิ่งช่วงท้ายๆ อีกเช่นเดิม สรุป เข้า cut off ตอน 15:20น เฉียดฉิวอีกแล้วครับ
ผิดจากแพลนไป 59 นาที (แพลนจะเข้าตอน 14:21น)

กม30.5-45 เหลือ 10.5กม กับเวลาอีกแค่ 2ชม (ซึ่งถ้าทางราบ จะบอกเลยว่าชิลมาก)
ช่วงนั้นเดินเกือบ 90% หมดแรง เริ่มหน้ามืด เจลไม่ช่วยอะไร เพราะหิวข้าวมากกว่า (ตอนนั้นกินแต่กล้วยตาก เกลือแร่ เจล ลืมกินซีเรียล!)
เดินไปคุยกับกลุ่ม Survival ไป (ที่อยู่กันมาดั้งเดิม หน้าเดิมๆ ฮ่าๆ) คำนวณเวลากันอย่างเดียวว่าถ้าเดินความเร็วแบบนี้จะจบทันไหม
ตอนนี้ระยะปลายทางคือระยะที่เริ่มไม่ชัดเจน ว่าจะ 49กม กว่าๆ หรือ 50กม แต่ถ้าแย่เลยคือเกิน 50กม เท่าไรไม่รู้ อันนี้อาจไม่ทัน
ผมคิดคร่าวๆว่าถ้าเชื่อตามป้ายและ 50เป๊ะๆ น่าจะเข้าปริ่มๆ เมื่อเราเดินที่ pace 11 หรือ 5.5กม ต่อชั่วโมง

ทางช่วงนี้ไม่มีโคลน แต่เป็นเนินลูกระนาด เริ่มเพลียกันหมด เห็นคนพยายามวิ่ง แต่ได้ไม่เกิน 50 เมตร ก็หยุดเดิน

กม45-50 โชคดีหน่อยเป็นทางราบล้วนๆ และมีป้ายบอกระยะทุกกิโลเมตร (ก่อนหน้าบอกทุกๆ 5กิโลฯ คำนวณยาก)
พวกเราเริ่มเดินจ้ำเร็วขึ้น บ้างวิ่ง เมื่อระยะทางเริ่มนับถอยหลัง และผลการคำนวณมันเริ่มชัดเจน
เราให้กำลังใจกันว่า “สิ่งที่ทำมาทั้งหมดตลอด 10 ชั่วโมง จะต้องไม่สูญเปล่า”

กม49 เหลืออีกแค่ 1กิโลเมตรสุดท้าย กับเวลาอีกที่ 10นาที ก่อนจะถึง 17:30น.

ผมเดินเลี้ยวมาเจอแท๊งค์น้ำ เริ่มมีคนมาดักเชียร์ให้กำลังใจ
มีคนตะโกนบอกว่า เหลืออีก 3 นาที อีก 300เมตรๆ จะเข้าเส้นชัยแล้ว มีเท่าไรใส่ให้หมด
ตอนนั้น พยายามวิ่งเหยาะๆ สลับเดิน ในใจก็ยังคำนวณอีกว่า
“นาทีละ 100เมตร จะทำได้ไหม”
“สิ่งที่พยายามมาตลอด 10 ชั่วโมง จะต้องเป็นผล จะต้องไม่สูญเปล่า”
“มันใกล้จะจบแล้ว”

ผมเห็นเส้นชัยอีกแค่ 50เมตร พร้อมเสียงตะโกน เหลืออีก 1 นาที

ผมเข้าเส้นชัยตอน 17:29:06น. ใช้เวลาไป 10:57:31ชม ซึ่งทันคัทออฟ 11:00ชม ไปแค่ 2.29นาที แบบเฉียดฉิว
และผมผิดไปจากแพลน 1:28ชม

แก๊ง survival หลายคนเดินมาจับมือทักทายแสดงความยินดีด้วย ผมก็ร่วมยินดีไปกับพวกเขา และขอบคุณทุกคนที่อยู่เป็นกำลังใจเป็นเพื่อนเอาตัวรอดด้วยกันมาหลายชั่วโมง

ดีใจ ที่ชนะใจตนเองได้
ดีใจ ที่ได้เป็นหนึ่งใน Finisher 50km Columbia
แต่ก็แอบเสียใจ ที่ไม่เป็นไปตามแพลน
และก็เข้าใจแล้วว่าสนามวิ่งเทรลมันมีอะไรที่เกิดขึ้นได้เสมอ
ไม่ว่าจะโคลน ที่ไม่คิดจะเจอหนักหน่วง มันดูดวิญญาณอย่างแรงตลอดทาง
ความหิว ที่เตรียมตัวไปไม่ดีนัก มั่นใจตัวเองไม่ยอมกิน
ความชะล่าใจ ที่ทำตัวสบายเกินไปจนเกือบไม่ทัน

เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่ดีมากๆ ที่ได้เรียนรู้สำหรับสนามวิ่งในอนาคต รวมถึงการใช้ชีวิต.

ก่อนหน้านั้นไปอีก ผมวิ่งไม่เป็นเลย ไม่ถึงกิโลฯ ก็เหนื่อย เริ่มหัดตอนเข้าฟิตเนสแรกๆ เผื่อใครสนใจลองดูครับ คือ เดินแกว่งเท้าจาก 15 เป็น 30 เป็น 60 นาที แล้วขยับไปเดินเร็วบนลู่ จากนั้นสลับเดินวิ่งอย่างละ 1 นาที ปรับไปเป็น เดิน1วิ่ง2 เดิน2วิ่ง5 เดิน2วิ่ง10 แล้วจนวิ่งต่อเนื่องบนลู่ได้ถึง 5กม ผมจึงลองไปวิ่งบนถนนจริง (เหนื่อยกว่าลู่พอตัว เพราะฝืดเท้า และอากาศร้อน)

ระยะที่วิ่งเล่นตอนนั้นก็เพียง 3-5 กิโลเมตรเท่านั้น งานแรกที่ไปวิ่งคือ AIA Music Run 5กม แล้ววันรุ่งขึ้นก็ไปต่อ TMB Park Run 5กม เลย เปรี้ยวมากครับ ตอนนั้นวิ่งต่อเนื่องได้เกิน 2กม ก็ดีใจมากแล้ว กว่าจะจบ 5กม ได้ ก็วิ่งๆเดินๆ เหนื่อยเอาการ

แล้วช่วงครึ่งปีแรก 2558 ก็มีไปแจมเรื่อยๆ อย่าง Singha Obstacle Run IV วิ่งวิบากระยะ 7กม, Run For Nepal 6กม ทั้งซ้อมทั้งวิ่งงานก็วนเวียนๆ อยู่แถวๆ 3-8กม ไม่เกินนั้น ส่วน 10กม ไม่ต้องพูดถึงครับ ยังเกินเอื้อม..

จนวันหนึ่ง เพื่อนชวนไปลองวิ่งเทรลที่ The Columbia Trail Master IX เขาอีโต้ เป็นเทรลแรกที่ได้ลอง (ถ้าไม่นับ Singha Obstacle ว่าเป็นเทรลนะ) ระยะ 11.5กม ตอนนั้นจบได้ที่ 1:49ชม สนุกมาก ความรู้สึกเหมือนเดินป่า แต่ไม่ต้องแบกเป้ ไม่ต้องรอใคร มีแต่ต้องแซงให้ได้เท่านั้น ฮ่าๆ

พอกลับมาบ้าน คิดว่าอยากลองจริงจังเรื่องวิ่งดูสักตั้ง มันก็สนุกๆดี แถมไฟยังลุกโชติช่วง เลยแอบไปสมัคร The North Face 2016 ที่ระยะ 25กม แล้วเอาไปชวนเพื่อนๆที่ไปโคลัมเบียด้วยกัน ทุกคนต่างตกใจแล้วทักเป็นเสียงเดียวกัน

“ตอนสมัคร ได้ปรึกษาใครก่อนหรือเปล่าเนี่ย”..
“ไหวหรอ”..
“โหดสลัด”..

ไม่รู้หละ ก็สมัครไปแล้วนี่หว่า ฮ่าๆ

หันซ้ายหันขวาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เลยจ่ายเงินสมัคร Endomondo Premium Account ไป แล้วสร้าง Training Plan 25Km แล้วฝึกไปตามมัน

คุณเอ้ยยย จำได้เลยว่า วันแรกที่มันให้ผมวิ่งคือ 7กม ครับ คืนก่อนวิ่ง ผมนี่ใจเต้นตึกตักๆ ลุ้นทุกวันว่าตัวเองจะทำได้ไหม เพราะระยะแพลนมันไกลขึ้นเรื่อยๆทุกวัน จาก 7 เป็น 9 เป็น 10 เป็น 13

คือผมคิดว่าตัวเองไม่สามารถวิ่งช่วงเย็นหลังเลิกงานได้เลย เพราะกลับบ้านมาเตรียมตัวแล้วไปสนาม ก็มีเวลาเหลือแค่ชั่วโมงเดียวสนามก็ปิดแล้ว เลยต้องปรับเวลานอนให้เร็วขึ้น แล้วตื่นตี 4:30 เพื่อไปวิ่งแทน

ฝึกได้อยู่ประมาณ 1 เดือน เริ่มแข็งแรงขึ้น แล้วมันมีแพลน 18กม ให้วิ่ง วันนั้นเลยแถมให้เป็น 21กม ซึ่งเป็นครั้งแรกที่พิชิต Half Marathon ได้ และจบที่ 2:55:02ชม ตั้งแต่นั้นมา ระยะที่วิ่งต่ำกว่า 21กม เรารู้สึกมันไม่ยากอีกต่อไป กำลังใจจะวิ่งมันมาอีกเยอะเลยครับ

งานวิ่งช่วงปีหลัง ที่สมัครเป็น 10กม ทั้งหมด เลยรู้สึกเป็นระยะขำๆ วิ่งสบายๆ ไม่ซีเรียสอีกต่อไป.. (ยิ้มเลยทีเดียว)

จนวันหนึ่ง จอมบึงมาราธอนประกาศเตรียมเปิดให้สมัคร.. เลยตั้งใจจะลง Half Marathon สักรอบ แต่แล้ว หลายเสียงจากเพื่อนนักวิ่งที่เคยผ่านงานจอมบึงมา แนะนำว่าควรไปเก็บ Full Marathon ที่นี่ ด้วยเหตุผลที่ว่า อากาศดี, ไม่จำกัดเวลาวิ่ง, ลูกเด็กเล็กแดงชาวบ้านน่ารัก ออกมาเชียร์ตลอดทาง, ห้องน้ำมีให้เข้าตลอดทาง, อาหารดี ฯลฯ

ก็บ้ายุสิครับ พอถึงวันเปิดรับสมัคร ก็จัดไปเลย.. Full Marathon (โครตดีใจที่สมัครได้ เพราะมารู้ตอนหลังว่ามันเต็มเร็วมาก แล้วเราก็สมัครทันพอดี)

ตอนนั้นยังไม่ทันจบ Training Plan 25Km เลยต้องเปลี่ยนโปรแกรมเป็น Full Marathon 42.195Km ทันที แล้วเริ่มต้นใหม่ ด้วยระยะเวลา 15 สัปดาห์ (11 ตค 2015 – 17 มค 2016) แถมมันบังคับด้วยว่าต้องฝึกสัปดาห์ละ 4 วัน เป็นอย่างน้อย..

ในช่วงแรกที่ฝึก ผมแทบกิน นอน โครตเฮลตี้เลย เพราะระยะมันไกลใกล้เคียงแพลนเดิม แต่ต้องใช้วันมากขึ้นอีกวัน ดังนั้นต้องตื่นเช้าแทบทั้งอาทิตย์ กอปรกับเข้าช่วงปลายฝนต้นหนาวที่มีทริปเที่ยวป่าปีนเขาเยอะด้วย โอ้ย มันส์สิครับ

15 อาทิตย์กับการซ้อมแบบขาดๆ เกินๆ เพราะติดไปเที่ยวบ้าง ติดงานบ้าง แต่ถ้าเลือกได้จะจับแพลนที่ไกลสุดในสัปดาห์มาวิ่ง ในช่วงที่ผ่านมาเลยซ้อมจบ Half Marathon 21km 4 ครั้ง ดีที่สุดคือ 2:20:54ชม และจบ 25km ครั้งนึง ที่ 3:19:35ชม (และจนถึงตอนนี้ยังไม่เคยลงสนาม Half Marathon สักที)

พอถึงวันที่จะต้องลงสนามจอมบึง 17 มกราคม 2559…

คืนก่อนวันงาน ฮึกเหิมมากครับ ประกาศไว้ว่าจะจบก่อน 5ชม แน่ๆ ทั้งที่แพลนประเมินผมไว้ 5:22ชม คือ ที่กล้าบอกแบบนั้นเพราะตลอดที่ซ้อมมา วิ่งเร็วกว่าแพลนประมาณกิโลเมตรละ 40-50วินาทีเสมอ แพลนบอก pace 7:30นาที ผมวิ่งได้มรา 6:30-6:40oนาที แล้วก็เทียบจากที่เคยจบ 21k ที่ 2:20ชม คูณสองเท่า บวกลบความเพลียไปอีก 20 นาที ก็น่าจะ 5 ชม พอดีๆ…

เค้านี่คิดง๊ายง่ายเลยแหละเตง.. ตามประสาเด็กน้อย..

และด้วยตั้งใจจะเข้าก่อน 5 ชั่วโมง เลยลงทะเบียนว่าจะไปวิ่งในกลุ่ม C คือ กลุ่มที่จะวิ่งจบก่อน 5ชม

และคืนนั้นเจอโรงแรมปล่อยห้องพักเพราะสื่อสารกันไม่เข้าใจ กว่าจะหาห้อง กว่าจะเตรียมของเสร็จ ขี้ก็ไม่ปวด นอนตอนเกือบ 5 ทุ่ม แล้วต้องตื่นตี 1 … คือ เริ่มกังวลแล้วหละ มีคำว่า DNF (Do Not Finish) ขึ้นมาในหัวแล้วหละ  T-T

ออกเดินทางไปสนามตอนตี 1 ครึ่ง ถึงเร็วกว่าที่คิด และก็โชคดี มวลสารมันแปรรูปมาพอดี เลยจัดไปสองชุดใหญ่

ใกล้จะปล่อยตัว เลยรีบไปเข้าห้องน้ำของโรงเรียนสาธิต ตกใจฮ่ะ โถอันเล็กนิดเดียว ต้องนั่งม้าแบบพระวัดเส้าหลิน ซ้อมกำลังขาก่อนเลย ฮ่าๆ

ตอน ตี 3.30 ถูกเรียกให้รวมตัวตามโซนของเวลาที่ตนเองตั้งใจจะจบไว้ และตี 4.00 เริ่มปล่อยตัวออกตัว ผมวิ่งตามลูกโป่ง (Pacer) 5:00ชม อย่างไม่ได้คิดอะไร แต่ก็ไปได้แค่ห้ากิโลฯ เริ่มเขวครับ เพราะกลุ่มคนพวกนั้นเขาวิ่งเร็วกว่า 5ชม ไม่ใช่ 5ชม พอดีแบบที่ผมคิด (อันนี้พลาดมาก) จากที่คำนวณไว้ว่าต้องเป็น 7.15นาทีต่อกิโลฯ (เรียกว่า Pace 7:15) ซึ่งเป็นระยะที่ผมวิ่งสบายๆ กลับโดนลากไปเป็น Pace 6:00-7:00นาที ซึ่งมันเป็นระยะที่ผมวิ่งในภาวะปกติ แต่ทั้งนี้ มันก็ไม่ใช่ภาวะวิ่งวอร์มอัพในช่วง 1-3กิโลฯ แรก! เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าเร่งแต่แรกเลย จะล้า ปวด และความเร็วจะเป๋ไม่ต่อเนื่องทันที

นั่นหละครับ พอรู้ตัวว่าถ้าตามต่อไป ไอ้ที่เหลืออีก 37กม ต้องแย่แน่ๆ เลยค่อยๆผ่อนไปหากลุ่มลูกโป่ง Pacer 5:30ชม แทน

ความคิดของผมชัดเจนทุกครั้งที่ผมได้อยู่กับตัวเอง
บนลู่วิ่ง หรือเส้นทางที่ก้าวเหยียบในทุกๆก้าว
เมื่อเราไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากการเคลื่อนไหว..

เริ่มวิ่งไปที่กิโลเมตรแรก..
ผมคุยกับตัวเองว่าทำไมผมถึงมาจุดนี้ได้ แน่นอนมันเป็นความทะเยอทะยานบางอย่างที่เกี่ยวเนื่องมาจากการชอบเที่ยว ชอบเข้าป่าและปีนเขา ผมคิดเสมอ ถ้าร่างกายผมไม่แข็งแรงพอ ผมจะพิชิตยอดเขาที่สูงขึ้นไปได้อย่างไรกัน อาจจบที่เขาใดเขาหนึ่ง ไม่สามารถไปต่อที่ที่สูงขึ้นหรือยากขึ้นได้เลย

เข้าสู่กิโลเมตรที่หนึ่ง..
ผมเคยลังเลว่าตัวเองหมดไฟแล้วหรือยัง ทำไมฉันถึงไม่ขยับไปไหนสักที แต่เปล่าเลย สิ่งต่างๆในกิจกรรมที่ผมทำ ผมพบว่าตัวเองยังมีไฟ ยังมีความทะเยอทะยาน และมีพลังมากพอที่จะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ มีใครคนหนึ่งได้กล่าวว่า “ถ้าคุณอยากได้ในสิ่งที่คุณไม่เคยมี คุณก็ต้องทำสิ่งที่คุณไม่เคยทำ” นั่นคือการที่ผมลุกมาทำอะไรบ้าๆบอๆ ที่ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำได้ในชีวิต  ผมจึงได้โลกใหม่ ได้ชีวิตที่แข็งแรงขึ้น  และก็ได้เพื่อนกลุ่มใหม่ๆ

เข้าสู่กิโลเมตรที่สอง..
มันตอกย้ำกับความคิดผมที่ว่า เรื่องราวระหว่างทางย่อมมีความหมายและสวยงามของมันในทุกๆช่วงขณะ และเราจะได้ประสบการณ์จากตรงนั้น ส่วนปลายทางความสำเร็จ  มันเป็นความภูมิใจของเรา ที่ได้สั่งสมประสบการณ์จนมาถึงจุดๆนี้ได้ รอบข้างเราเต็มไปด้วยสิ่งที่เราอาจคาดไม่ถึง เราจดจำมันไว้ไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันก็ดีเสมอ และผ่านมาแล้ว

เข้าสู่กิโลเมตรที่สาม..
ผมเริ่มรู้สึกมีกำลังใจมากที่มาได้เกิน 60% แล้ว พอๆกับร่างกายที่ตึงพอสมควร แต่เราก็ทำมันได้  ผมพยายามหาเหตุผลและวิธีคิดให้ตัวเองบรรลุอะไรบางอย่าง ผมควรทำอย่างไรดีเพื่อเปลี่ยนพลังความทะเยอทะยานบ้าๆบอๆและไฟเหล่านี้ไปใช้กับเรื่องอื่นๆ บ้าง เช่น งาน เงิน ความรัก บางทีมันอาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงที่ดีและเร็วกว่านี้ก็เป็นได้

เข้าสู่กิโลเมตรที่สี่ กิโลเมตรสุดท้าย..
ผมเริ่มประมาณการระยะทางที่เหลือ และนับถอยหลังเรื่อยๆ  คำสบถเริ่มแทรกซึมเข้ามาในหัว “แม่งเอ๊ย เหนื่อยชิบหาย เมื่อไรจะถึง” บางทีก็คิดถึงอนาคตที่ว่า “วิ่งจบเมื่อไรกรูจะลงไปนอนแผ่ทันที” กิโลเมตรนี้สำหรับนักวิ่งหน้าใหม่อย่างผม มันทำให้ผมเห็นหน้าบรรพบุรุษที่เสียไปแล้ว กำลังกวักมือเรียก เหงื่อแตก น้ำมูกไหล ดั่งธาตุไฟเข้าแทรก มันเป็นช่วงที่ต้องนึกถึงบุญกรรมที่เคยสะสมไว้ในชาตินี้และชาติที่แล้ว  ช่วยดลบรรดาลให้เรามีพลังเฮือกสุดท้ายทำการใหญ่ได้สำเร็จ

สิ้นสุดห้ากิโลเมตร..
อยากจะร้องไห้น้ำตาไหลเพราะทำสำเร็จ  แต่น้ำระบายทั้งตัวผ่านเหงื่อและน้ำมูกไปหมดแล้ว เหลือเพียงแต่ความปวดร้าว จังหวะหัวใจที่เต้นแรง และความภูมิใจลึกๆ ว่า “หนูทำได้” (ตามด้วยเสียงบีบแตร ปี๊บๆ ปี๊บๆ)

เรียบเรียงจากคำให้การของนักวิ่งหน้าใหม่