แต่พอกลับมา สิ่งที่ผมนึกถึงบ่อยกว่าน้ำตก กลับเป็นเรื่องของคุณลุงคนหนึ่งที่ผมไม่ได้รู้จักมาก่อน

คุณลุงชื่อ พึลึ ครับ

ระหว่างเดินทาง ไกด์เล่าให้ผมฟังว่า ทางที่พวกเรากำลังเดินอยู่นี้ คุณลุงพึลึใช้เวลาบุกเบิกเกือบ 10 ปี เพื่อให้คนข้างนอกสามารถเข้าไปเห็นน้ำตกห้วยน้ำเย็นได้

ตอนฟังครั้งแรก ผมก็คิดแค่ว่า โห.. สิบปีเลยเหรอ เก่งและอดทนมาก แต่ยังไม่ได้เข้าใจว่า ทำไมคนคนหนึ่งถึงยอมเอาเวลาตั้งสิบปีของชีวิต ไปทำทางในป่าให้คนที่แกไม่รู้จักเดิน

ตอนที่ผมไป ผมมีโอกาสคุยกับไกด์และคนที่ดูแลโฮมสเตย์ จึงได้เห็นว่า การเดินทางมาน้ำตกแห่งนี้ไม่ได้ทำให้มีรายได้เฉพาะคนเก็บค่าเข้า แต่มันกระจายไปถึงคนหลายกลุ่มทั้งในหมู่บ้านแม่โขง บ้านนาเกียน และรอบข้าง

ทางหมู่บ้านกำหนดว่า นักท่องเที่ยว 10 คนต้องมีไกด์ท้องถิ่น 1 คน ตอนที่ผมไป ค่าไกด์อยู่ที่ 350 บาทต่อวัน ใครอยากให้ทิปเพิ่มก็แล้วแต่ความพอใจ และไกด์ไม่ได้แย่งกันรับลูกค้าครับ เขาจัดคิวเรียงกัน ใครถึงคิวก็ได้พานักท่องเที่ยวเข้าไป

ผมชอบวิธีจัดการนะ อย่างน้อยรายได้ก็ไม่ได้กระจุกอยู่กับคนที่เก่ง หรือหาลูกค้ามากที่สุด แต่คนในหมู่บ้านมีโอกาสได้งานหมุนเวียนกันไป

ส่วนคนทำโฮมสเตย์ก็มีรายได้จากค่าที่พัก และต้องจัดรถไปรับนักท่องเที่ยวจากตัวอำเภออมก๋อยเข้ามาที่หมู่บ้านด้วย บางบ้านอาจแบ่งงานกันในครอบครัว คนหนึ่งดูแลโฮมสเตย์ อีกคนขับรถ อีกคนไปเป็นไกด์

ร้านค้าในตัวอมก๋อยกับบ้านแม่โขง นาเกียน ก็ขายของได้มากขึ้น กลุ่มผมเองซื้อทั้งน้ำ อาหาร และขนมกันพอสมควร เงินที่นักท่องเที่ยวหนึ่งกลุ่มใช้ จึงค่อยๆ แบ่งไปถึงหลายบ้านโดยที่เราอาจไม่ได้ทันสังเกต

ผมฟังไกด์เล่าเรื่องเหล่านี้แล้วก็รู้สึกว่า ระบบมันถูกคิดมาให้ชุมชนมีส่วนร่วมจริงๆ และทั้งหมดนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าไม่มีใครสักคนเริ่มทำทางเข้าไปหาน้ำตกตั้งแต่แรก

หลังกลับจากทริป ผมลองไปหาข้อมูลต่อ ดูคลิปรีวิวหลายๆ คลิป รวมถึงคลิปของ Pigkaploy ที่ได้เข้าไปพูดคุยกับคุณลุงพึลึ แล้วเรื่องที่ไกด์เล่าระหว่างทางก็เริ่มชัดขึ้น

คุณลุงอยู่ในป่ามาราว 40 ปี ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เมื่อก่อนแกเลี้ยงแพะไว้ขาย แต่พอเลี้ยงไปนานๆ แพะกลายเป็นเพื่อน แกจึงไม่อยากขายแล้ว เปลี่ยนมาเลี้ยงไว้และเอามูลแพะไปทำปุ๋ย ปลูกต้นไม้ ทำเกษตรของแกต่อไป

เรื่องนี้อาจฟังดูไม่เกี่ยวกับน้ำตก แต่สำหรับผม มันทำให้เห็นนิสัยของคุณลุงชัดขึ้น แกเป็นคนที่อยู่กับอะไรนานๆ แล้วเกิดความผูกพัน ไม่ได้มองทุกสิ่งรอบตัวว่าต้องเปลี่ยนเป็นเงินเสมอไป

น้ำตกห้วยน้ำเย็นก็คงเหมือนกัน

คุณลุงเห็นว่าน้ำตกที่อื่นสวย ที่นี่ก็สวยไม่แพ้กัน แกจึงอยากให้คนอื่นได้มีโอกาสเข้ามาเห็นในแบบที่แกเห็น อยากให้คนไทยรู้จัก และอยากให้ชาวต่างชาติได้มาเห็นว่า ในอำเภออมก๋อยมีน้ำตกแบบนี้อยู่

แล้วมีประโยคหนึ่งที่ผมฟังแล้วรู้สึกจุกอยู่ในใจ

“น้ำตกแห่งนี้ไม่ใช่ของผม แต่เป็นน้ำตกของคนไทยทุกคน”

ผมลองนึกดูนะครับ ถ้าเราใช้แรงตัวเองทำอะไรสักอย่างอยู่เกือบสิบปี เราอาจคิดว่านี่คือผลงานของเรา พื้นที่ของเรา และรายได้ก็ควรเป็นของเรามากที่สุด

แต่คุณลุงกลับคิดคนละแบบ

แกไม่ได้อยากเก็บน้ำตกไว้ดูคนเดียว ไม่ได้ทำทางเพื่อให้ตัวเองเป็นเจ้าของ และไม่ได้คิดเพียงว่าตัวเองจะมีรายได้เท่าไร แกคิดถึงคนในหมู่บ้าน และคิดไกลไปถึงคนทั้งอำเภออมก๋อยว่า ถ้ามีนักท่องเที่ยวเข้ามา ทุกคนน่าจะมีรายได้เพิ่มขึ้น

ค่าเข้าที่นักท่องเที่ยวจ่าย มีบางส่วนส่งต่อถึงคุณลุง จากข้อมูลที่ผมได้มา แกนำเงินบางส่วนกลับไปปรับปรุงทาง ทำห้องน้ำ ทำที่นั่งและพื้นที่พักให้นักท่องเที่ยว

ซึ่งในคลิปของพลอยคือ 11 เดือนก่อนจากวันที่ผมไป (22 สิงหาคม 2569) ตอนนี้มีห้องน้ำ ลานพักตรงบ้านลุง ลานตรงน้ำตก สะพานบนน้ำตก มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เงินที่ได้จึงไม่ได้หยุดอยู่ที่แก แต่วนกลับไปดูแลทาง เพื่อให้คนกลุ่มต่อไปเดินเข้ามาได้สะดวกขึ้น แล้วนักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นก็ไปจ้างไกด์ พักโฮมสเตย์ ใช้รถของคนในหมู่บ้าน และซื้อของจากร้านค้าอีกต่อหนึ่ง

สิ่งที่ผมเห็นด้วยตาตัวเองในทริป กับสิ่งที่ได้ฟังจากไกด์และจากบทสัมภาษณ์ มันค่อยๆ ต่อกันเป็นภาพเดียว

ทางเส้นหนึ่งที่คนคนเดียวเริ่มทำ กลายเป็นทางที่พารายได้เข้าไปหาคนอีกหลายครอบครัว

พอคิดถึงตรงนี้ ตัวเลข 10 ปีจึงไม่ได้บอกเพียงว่าแกอึดแค่ไหน แต่มันคือเวลา 10 ปีที่คนคนหนึ่งทำบางอย่าง โดยหวังว่าคนอื่นจะได้ประโยชน์จากมันในวันที่ทางเสร็จ

เราอาจเดินผ่านทางเส้นนั้นในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ถ่ายรูปน้ำตก แล้วเดินกลับออกมา แต่ทุกก้าวที่เราเดิน มันอยู่บนงานที่คุณลุงทำซ้ำๆ มาหลายปี ก่อนที่พวกเราจะรู้จักชื่อน้ำตกห้วยน้ำเย็นเสียอีก

ผมไปอมก๋อยเพราะอยากเห็นน้ำตกครับ แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ทำให้ทริปนี้อยู่ในความทรงจำกลับเป็นเรื่องของคน มากกว่าความสูงของหน้าผาหรือความสวยของสายน้ำ

มันคือเรื่องของชายสูงวัยคนหนึ่งที่อยู่กลางป่ามาหลายสิบปี เลี้ยงแพะไว้เป็นเพื่อน ใช้มูลแพะทำปุ๋ย และใช้เวลาสิบปีเปิดทางให้คนที่ไม่เคยรู้จักกัน ได้เข้ามาเห็นสิ่งสวยงามที่แกเคยเห็นอยู่คนเดียว

ผมไม่รู้ว่าระหว่างสิบปีนั้น คุณลุงเคยท้อกี่ครั้ง หรือเคยคิดจะเลิกทำไหม ผมรู้เพียงว่า วันนี้ทางเส้นนั้นมีคนเดินจริง ไกด์มีงาน โฮมสเตย์มีแขก รถในหมู่บ้านมีคนใช้ ร้านค้าขายของได้ และชื่อของน้ำตกห้วยน้ำเย็นเริ่มเดินทางออกจากป่าไปถึงคนข้างนอก

ทั้งหมดเริ่มจากความคิดง่ายๆ ของคุณลุงว่า ของสวยๆ แบบนี้ ไม่ควรมีแกได้เห็นอยู่คนเดียว..

ผมชื่นชมและนับถือหัวใจคุณลุงมากครับ

ขอบคุณที่ทำทางเส้นนี้ขึ้นมา และขอบคุณที่ไม่ได้คิดเพียงว่าปลายทางจะมีอะไรเหลือให้ตัวเอง แต่คิดว่า ระหว่างทางจะมีอะไรเกิดขึ้นกับคนทั้งหมู่บ้านบ้าง

น้ำตกห้วยน้ำเย็นสวยจริงครับ แต่สำหรับผม คนที่ทำให้พวกเราได้เข้าไปเห็นน้ำตก งดงามไม่แพ้กันเลย..

ข้อมูลเพิ่มเติม

• Pigkaploy: เปิดเส้นทางน้ำตกห้วยน้ำเย็น ใช้เวลาทำทางถึง 10 ปี
• ข่าวสด: ลุงใช้เวลาเกือบ 10 ปี ทำให้ทุกคนได้เห็นน้ำตกแห่งนี้
• ข้อมูลตำแหน่งและเส้นทางน้ำตกห้วยน้ำเย็น

ลองจินตนาการนะ… ตื่นมาตอนเช้ามืด อากาศเย็นจัดจนต้องห่มผ้านวมสองชั้น 🥶 แล้วพอเปิดเต็นท์ออกมา สิ่งที่เห็นคือ ทะเลหมอกสีขาวทอดยาวสุดลูกหูลูกตา พร้อมแสงพระอาทิตย์ขึ้นสีทองที่ค่อยๆ ลอดผ่านเมฆหมอก 🌅 บอกเลยว่าภาพนี้สวยจนอยากร้องไห้ดีใจที่ได้มา!

หมายเหตุ: บทความนี้เอเจ้นชมพู (AI) เป็นผู้หาข้อมูลและเขียนเรียบเรียงเองค่ะ อาจพบข้อผิดพลาดได้จากเว็บต้นทาง ซึ่งสามารถคอมเม้นแจ้งได้เลยนะคะ

ดอยม่อนจองอยู่ที่ไหน? 📍

ดอยม่อนจอง ตั้งอยู่ใน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,929 เมตร ถือเป็นยอดดอยที่สูงเป็น อันดับ 10 ของประเทศไทย เลยนะ! 💪

ที่นี่เป็นพื้นที่ป่าดิบเขาที่อุดมสมบูรณ์มากๆ เพราะอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ธรรมชาติจึงยังคงบริสุทธิ์และสวยงามราวกับโลกอีกใบ 🌎 ด้วยความสูงขนาดนี้ อุณหภูมิช่วงหน้าหนาวอาจลดต่ำลงถึง 0-5 องศาเซลเซียส เลยทีเดียว! 🧣

จากตัวเมืองเชียงใหม่ ต้องขับรถไปยังอำเภออมก๋อย ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง จากนั้นต้องต่อด้วย ถนนลูกรังอีกราว 16 กิโลเมตร ซึ่งตรงนี้สำคัญมาก — ต้องใช้รถขับเคลื่อน 4 ล้อ (4WD) เท่านั้น 🚙💨 ถนนค่อนข้างชันและเป็นหลุมเป็นบ่อ ใครขับรถเก๋งมาจะไม่รอดแน่นอน!

เส้นทางเดินป่าดอยม่อนจอง 🥾

เส้นทางเดินป่าขึ้นดอยม่อนจองมีระยะทางประมาณ 4 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินราว 3-5 ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับความฟิตของแต่ละคน ระดับความยากอยู่ที่ ง่าย-กลาง ไม่ได้หนักหนาสาหัสเกินไป แต่ก็ไม่ใช่ทางราบเรียบนะ ต้องเตรียมตัวมาบ้าง 😄

จุดไฮไลท์ระหว่างทาง ⭐

ตลอดเส้นทางมีจุดที่น่าสนใจหลายจุดมากๆ:

• 🦁 ผาหัวสิงห์ — หน้าผาหินที่มีรูปร่างคล้ายหัวสิงโต เป็นจุดถ่ายรูปยอดฮิตที่ใครมาก็ต้องแวะ วิวจากจุดนี้เปิดกว้างสุดลูกหูลูกตา ถ่ายรูปได้แบบพาโนรามา 360 องศาเลย!
• ⛳ สนามกอล์ฟช้าง — ทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ราบเรียบราวกับสนามกอล์ฟ แต่กว้างใหญ่กว่ามาก! เป็นที่ที่ช้างป่าเคยมาเดินเล่นจริงๆ ด้วยนะ 🐘
• 🌾 ทุ่งหญ้าสีทอง — ในช่วงปลายฝนต้นหนาว หญ้าจะเปลี่ยนเป็นสีทองสวยงาม เหมือนเดินอยู่ในซาวานนาแอฟริกา แต่อยู่เมืองไทยนี่เอง!
• 🌺 กุหลาบพันปี (Rhododendron) — ดอกไม้ป่าหายากที่บานสะพรั่งบนยอดดอย สีชมพูม่วงสดใสตัดกับท้องฟ้าสีคราม สวยจนลืมหายใจ!

เส้นทางเดินจะสลับกันระหว่างป่าดิบเขาร่มครึ้มกับทุ่งหญ้าโล่ง บางช่วงเดินผ่านป่าต้นก่อ ต้นกำลังเสือโคร่ง ได้กลิ่นดินกลิ่นป่าแบบฟินๆ 🌲 พอออกจากป่ามาเจอทุ่งหญ้า วิวก็เปิดกว้างสุดตา ลมพัดเย็นสบาย ฟีลดีมากๆ 💚

ทะเลหมอก + ดอกไม้ป่า สองไฮไลท์ที่ห้ามพลาด! ☁️🌸

ทะเลหมอกยามเช้า 🌅

สิ่งที่ทำให้ดอยม่อนจองโดดเด่นที่สุดคือ ทะเลหมอกยามเช้า ที่สวยจนติดอันดับท็อปของเมืองไทย! ☁️✨ ด้วยความสูงเกือบ 2,000 เมตร ทำให้มองเห็นทะเลหมอกได้แบบ 360 องศา หมอกจะค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากหุบเขาด้านล่าง สวยงามเหมือนอยู่บนสรวงสวรรค์ 🏔️

เคล็ดลับคือต้อง ตื่นตั้งแต่ตี 5 แล้วเดินไปรอที่จุดชมวิว ⏰ พอพระอาทิตย์เริ่มโผล่ ลำแสงสีทองจะตกกระทบทะเลหมอก เปลี่ยนสีจากขาวเป็นชมพูอมส้ม สวยแบบที่กล้องถ่ายไม่มีวันได้เหมือนจริง! 📸

ช่วง พระอาทิตย์ตก ก็ไม่แพ้กัน ท้องฟ้าจะเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงม่วง ตัดกับเงาดำของภูเขาที่ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า 🌇 การได้ค้างคืนบนดอยแล้วเห็นทั้งพระอาทิตย์ตกและพระอาทิตย์ขึ้นนี่คือประสบการณ์ที่หาค่าไม่ได้เลยจริงๆ!

กุหลาบพันปี ดอกไม้ป่าในตำนาน 🌺

กุหลาบพันปี (Rhododendron) เป็นดอกไม้ป่าหายากที่เติบโตบนยอดเขาสูง ดอยม่อนจองเป็นหนึ่งในไม่กี่แห่งในประเทศไทยที่พบได้! 🌿 ดอกจะบานสะพรั่งในช่วง ธันวาคม – กุมภาพันธ์ สีชมพูอ่อนถึงชมพูเข้ม สวยงามตัดกับพื้นหลังป่าเขียว ดูแล้วรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในโลกเทพนิยาย 🧚

นอกจากกุหลาบพันปีแล้ว ยังมี ดอกไม้ป่า อีกหลายชนิดที่บานตามทุ่งหญ้าและริมทาง ทำให้การเดินป่าไม่ได้แค่เหนื่อยอย่างเดียว แต่ได้ชื่นชมความงามของธรรมชาติไปตลอดทาง 💐

สิ่งที่ควรรู้ก่อนไปดอยม่อนจอง 📝

ก่อนแพ็คกระเป๋าไป มีเรื่องสำคัญที่ต้องรู้!

• 📅 ช่วงเวลาที่เปิด: เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อยเปิดให้ขึ้นดอยม่อนจองเฉพาะ เดือนพฤศจิกายน – กุมภาพันธ์ เท่านั้น นอกเหนือจากนี้ปิดเพื่ออนุรักษ์ธรรมชาติ
• 🚗 รถที่ใช้: ต้องใช้ รถ 4WD เท่านั้น ถนนลูกรัง 16 กม. สุดท้ายค่อนข้างโหด ใครไม่มีรถ 4WD สามารถจ้างรถท้องถิ่นได้
• 🏕️ ค้างคืน: แนะนำให้ แคมป์ค้างคืน 1 คืน เพื่อจะได้เห็นทั้งพระอาทิตย์ตกและพระอาทิตย์ขึ้น+ทะเลหมอก ต้องเตรียมเต็นท์และถุงนอนมาเอง
• 🧥 เสื้อผ้า: อากาศหนาวมาก! เตรียมเสื้อกันหนาวหนาๆ หมวกไหมพรม ถุงมือ ผ้าพันคอ ถุงนอนที่ทนอุณหภูมิ 0 องศาได้
• 🍚 อาหาร-น้ำ: ต้องเตรียมมาเอง ไม่มีร้านค้าบนดอย เตรียมเตาแก๊สพกพาไว้ต้มน้ำร้อนทำกาแฟตอนเช้า ฟินมาก! ☕
• 📱 สัญญาณโทรศัพท์: แทบไม่มีสัญญาณเลย ถือเป็นโอกาส digital detox ไปในตัว 😆
• 🗺️ ต้องลงทะเบียน: ก่อนขึ้นดอยต้องลงทะเบียนที่หน่วยพิทักษ์ป่า มีเจ้าหน้าที่นำทาง

สรุปข้อมูลสำคัญ ดอยม่อนจอง 📊

• 📍 สถานที่: เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอมก๋อย อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่
• ⛰️ ความสูง: 1,929 เมตร (สูงอันดับ 10 ของไทย)
• 🥾 ระยะทาง: ประมาณ 4 กิโลเมตร
• ⏱️ เวลาเดิน: 3-5 ชั่วโมง
• 💪 ระดับความยาก: ง่าย-กลาง
• 📅 ฤดูกาลท่องเที่ยว: พฤศจิกายน – กุมภาพันธ์
• 🚗 การเดินทาง: เชียงใหม่ → อมก๋อย (4 ชม.) + ถนนลูกรัง 16 กม. (4WD)
• 💰 ค่าใช้จ่ายโดยประมาณ: ค่าน้ำมัน + ค่าอาหาร + เช่ารถ 4WD (ถ้าจำเป็น) รวมประมาณ 2,000-5,000 บาท/คน
• 🏕️ ที่พัก: แคมป์ค้างคืน (เตรียมเต็นท์มาเอง)

ปิดท้าย 💬

ดอยม่อนจองเป็นอีกหนึ่งจุดหมายปลายทางที่เหมาะสำหรับคนที่อยากหนีความวุ่นวายในเมือง มาสัมผัสธรรมชาติแบบดิบๆ แท้ๆ 🌿 ทั้งทะเลหมอก ดอกไม้ป่า ทุ่งหญ้าสีทอง และอากาศเย็นสบาย ทุกอย่างรวมอยู่ที่นี่หมดเลย!

ถ้าใครกำลังวางแผนไปเดินป่าช่วงหน้าหนาว อย่าลืมเพิ่มดอยม่อนจองเข้าไปในลิสต์ด้วยนะ 📝 รับรองว่าจะเป็นทริปที่จำไปอีกนานเลย! ❤️🏔️

เคยไปดอยม่อนจองกันมาแล้วหรือยัง? หรือมีดอยไหนที่อยากแนะนำ มาแชร์กันได้เลยนะ! 💬👇

หมายเหตุ: บทความนี้เอเจ้นชมพู (AI) เป็นผู้หาข้อมูลและเขียนเรียบเรียงเองค่ะ อาจพบข้อผิดพลาดได้จากเว็บต้นทาง ซึ่งสามารถคอมเม้นแจ้งได้เลยนะคะ

🌍 ทำไมดอยหลวงเชียงดาวถึงพิเศษ?

ดอยหลวงเชียงดาวไม่ใช่แค่ภูเขาสูงธรรมดา แต่เป็น ภูเขาหินปูนที่สมบูรณ์ที่สุดที่ยังเหลืออยู่ในประเทศไทย มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงมาก ด้วยพืชเฉพาะถิ่นเกือบ 100 ชนิด และสัตว์ป่าหายากหลายสายพันธุ์ การได้รับการยกย่องจาก UNESCO ให้เป็นเขตสงวนชีวมณฑลนั้นเป็นเครื่องยืนยันถึงคุณค่าทางนิเวศวิทยาระดับโลก 🌏

สิ่งที่ทำให้ดอยหลวงเชียงดาวโดดเด่นกว่าภูเขาอื่น ๆ ในไทย:

• 🏔️ ภูเขาหินปูนสูงที่สุดในประเทศไทย — หน้าผาหินปูนตระหง่านสวยงามตลอดเส้นทาง
• 🌱 ระบบนิเวศกึ่งอัลไพน์ — พบได้ไม่กี่แห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
• 🦌 ถิ่นอาศัยของกวางผา — สัตว์ป่าสงวนหายากที่เหลืออยู่ไม่กี่ร้อยตัวในโลก
• 🌸 ดอกไม้ป่าหายาก — ดอกเทียนนกแก้ว ดอกกุหลาบพันปี ฯลฯ
• 🏅 เขตสงวนชีวมณฑล UNESCO — การยอมรับระดับนานาชาติ

🥾 เส้นทางเดินป่าดอยหลวงเชียงดาว

ปัจจุบันเส้นทางเดินป่าดอยหลวงเชียงดาวเปิดให้ใช้เพียง 1 เส้นทาง คือ เส้นทางเด่นหญ้าขัด ระยะทางไป-กลับประมาณ 9 กิโลเมตร เส้นทางนี้จะพาคุณเดินผ่านระบบนิเวศที่เปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจนในแต่ละระดับความสูง:

การเปลี่ยนผ่านของระบบนิเวศ 🌿

เส้นทางค่อนข้าง ชันมาก โดยเฉพาะช่วงสุดท้ายก่อนถึงยอด ต้องใช้ทั้งมือและเท้าในการปีนป่ายบางจุด แต่วิวที่ได้เห็นจากยอดดอยนั้นคุ้มค่าทุกหยาดเหงื่อ! ☀️

🦌 สัตว์ป่าและพืชหายากที่ต้องมองหา

สัตว์ป่าไฮไลท์

🦌 กวางผา (Serow) — นี่คือไฮไลท์อันดับหนึ่งของดอยหลวงเชียงดาว! กวางผาเป็นสัตว์ป่าสงวนของไทย มีลักษณะคล้ายแพะภูเขา อาศัยอยู่ตามหน้าผาสูงชัน นักเดินป่าที่มาดอยหลวงเชียงดาวมีโอกาสได้เห็นกวางผาค่อนข้างสูง โดยเฉพาะในช่วงเช้าตรู่และเย็น 🌅

🐦 ไก่ฟ้าหางลายขวาง (Mrs. Hume’s Pheasant) — นกหายากที่พบได้ในป่าสูงของไทย นอกจากนี้ยังมีนกหายากอีกหลายชนิด เช่น นกปรอดหัวสีเขม่า นกเดินดง และนกกินปลีหางยาว ทำให้ดอยหลวงเชียงดาวเป็นสวรรค์ของนักดูนก (Birdwatching) 🔭

พืชพรรณหายาก 🌸

• เทียนนกแก้ว — ดอกไม้ที่มีรูปร่างเหมือนนกแก้วตัวเล็ก ๆ สีชมพูอมม่วง น่ารักมาก! พบเฉพาะในป่าเขาหินปูนระดับสูง
• กุหลาบพันปี (Rhododendron) — บานสะพรั่งในช่วงเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ สร้างทุ่งดอกไม้สีชมพูสวยงามบนยอดดอย
• กล้วยไม้ป่า — พบกล้วยไม้ป่าหลากหลายสายพันธุ์เกาะตามต้นไม้และหน้าผาหินปูน
• เฟิร์นและมอส — ในช่วงฤดูหนาวจะเห็นมอสสีเขียวสดปกคลุมหินปูนอย่างสวยงาม

📋 ข้อมูลสำคัญสำหรับนักเดินป่า

💡 เคล็ดลับการเตรียมตัวก่อนไป

🎒 สิ่งที่ต้องเตรียม

• เสื้อกันหนาว — อุณหภูมิบนยอดดอยลงได้ถึง 0-5°C ในช่วงกลางคืน ❄️
• รองเท้าเทรคกิ้ง — เส้นทางชันและมีหินลื่น รองเท้าพื้นดีจำเป็นมาก
• ถุงนอน — สำหรับค้างคืนที่จุดกางเต็นท์ ควรใช้ถุงนอนที่ทนอุณหภูมิ 0°C
• ไฟฉาย/เฮดแลมป์ — สำหรับเดินตอนเช้ามืดขึ้นชมพระอาทิตย์ขึ้น
• น้ำดื่มอย่างน้อย 2 ลิตร — ไม่มีจุดเติมน้ำระหว่างทาง
• อาหารแห้ง/ขนมให้พลังงาน — ถั่ว ช็อกโกแลต แซนด์วิช
• กล้องถ่ายรูป — วิวสวยมาก ถ่ายรูปได้ไม่หยุด! 📸

⚠️ ข้อควรระวัง

• ต้อง จองล่วงหน้า ผ่านเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาว เพราะจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวต่อวัน
• ไม่สามารถเดินคนเดียวได้ ต้องมี ไกด์ท้องถิ่น นำทาง
• พักได้เพียง 2 วัน 1 คืน เท่านั้น วางแผนให้ดี!
• ห้ามจุดไฟ ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามเก็บพืชหรือรบกวนสัตว์ป่า
• เส้นทางชันมาก ผู้ที่มีปัญหาเข่าหรือข้อเท้าควรปรึกษาแพทย์ก่อน

🚗 การเดินทาง

จากเชียงใหม่: ขับรถไปตามทางหลวงหมายเลข 107 (สายเชียงใหม่-ฝาง) ประมาณ 72 กิโลเมตร จะถึงอำเภอเชียงดาว จากนั้นเลี้ยวเข้าทางเข้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเชียงดาวอีกประมาณ 5 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางจากตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 1.5-2 ชั่วโมง 🚗

จากกรุงเทพฯ: บินไปเชียงใหม่ (ใช้เวลาบินประมาณ 1.15 ชม.) แล้วเช่ารถขับต่อไปเชียงดาว หรือนั่งรถทัวร์สายเชียงใหม่-ฝาง แล้วลงที่อำเภอเชียงดาว ✈️

📅 ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการไป

ฤดูกาลเปิดให้เข้าชมคือ พฤศจิกายน – กุมภาพันธ์ ของทุกปี ซึ่งตรงกับฤดูหนาวของภาคเหนือ อากาศเย็นสบาย ท้องฟ้าใส วิวสวย ดอกไม้ป่าบาน:

• พฤศจิกายน — ป่าเริ่มเปลี่ยนสี อากาศเริ่มเย็น ดอกไม้เริ่มบาน 🍂
• ธันวาคม – มกราคม — หนาวที่สุด มีโอกาสเห็นน้ำค้างแข็ง กุหลาบพันปีบาน 🌸
• กุมภาพันธ์ — ช่วงท้ายฤดูกาล อากาศเริ่มอุ่นขึ้น แต่ยังสวยงาม 🌤️

🌟 ดอยหลวงเชียงดาว ประสบการณ์ที่ต้องไปสักครั้ง

ดอยหลวงเชียงดาวเป็นหนึ่งในเส้นทางเดินป่าที่สวยงามและมีคุณค่าทางนิเวศวิทยามากที่สุดในประเทศไทย ไม่ว่าคุณจะเป็นนักเดินป่ามือใหม่หรือมีประสบการณ์มาแล้ว ที่นี่จะมอบประสบการณ์ที่ลืมไม่ลง ตั้งแต่การเดินผ่านระบบนิเวศที่เปลี่ยนไปทุกระดับความสูง การได้พบเห็นกวางผาตัวเป็น ๆ ไปจนถึงวิวพระอาทิตย์ขึ้นเหนือทะเลหมอกบนยอดดอย 🌄

อย่าลืม — จองล่วงหน้า เตรียมตัวให้พร้อม แล้วออกไปสัมผัส “เขตสงวนชีวมณฑลแห่งประเทศไทย” ด้วยตัวเอง! 🦌🏔️

📸 ขอบคุณภาพจาก: มูลนิธิสืบนาคะเสถียร
📰 แหล่งข้อมูล: มูลนิธิสืบนาคะเสถียร

เมืองคอง… เมืองเล็กๆ กลางหุบเขาเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
ที่ต้องข้ามดอยสูง ฝ่าทางโค้ง และถนนที่ทอดตัวอย่างดื้อรั้นระหว่างขุนเขา
การจะมาที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องของความบังเอิญหรือแผนเที่ยวเล่นเบาๆ
แต่เป็นการเลือกที่จงใจจะ “ชะลอชีวิต” แล้วปล่อยให้หัวใจได้หายใจซ้ำๆ อีกครั้ง

ที่นี่มีเพียงทางเข้าออกเส้นเดียว (ข้ามยอดดอยหลวงเชียงดาว)
ถนนที่คดเคี้ยวพาเรามา แล้วก็จะเป็นเส้นเดียวกันที่พาเรากลับไป
เมืองคองจึงเป็น “จุดจบของทาง” ในแผนที่ แต่กลับกลายเป็น “จุดเริ่มของใจ” ให้ใครหลายคน
(ยกเว้นใครอยากได้ความท้าทาย สามารถใช้เส้นทางวิบาก ลุยน้ำ ลุยทางดิน ผ่านห้วยน้ำดัง สันป่าเกี๊ยะ ก็ได้นะ)

ในความคิดก่อนมา ผมเคยจินตนาการถึงหมู่บ้านกลางทุ่งนา
คึกคักด้วยนักท่องเที่ยว เสียงมอเตอร์ไซค์ และร้านกาแฟเรียงรายราวกับแม่กำปองหรือคีรีวง
แต่เมื่อมาถึงจริงๆ เมืองคองกลับเงียบสงบเกินคาด
แม้ในวันที่มีงานวิ่งเทรล ผู้คนก็ยังอยู่กันด้วยความสงบ เสียงเครื่องยนต์แทบไม่มี
ริมน้ำคอง เยือกเย็น ผ่อนคลาย มีเพียงเสียงลมกับกระแสน้ำเบาๆ
เป็นบรรยากาศที่พอให้ได้พักกาย พักใจ

ความเงียบที่ฟังดูเศร้า แต่กลับเยียวยาในแบบที่เราไม่ทันรู้ตัว…

บางคนบอกว่า “ถ้าอกหัก ให้มาพักใจ ที่เมืองคอง”
ผมไม่รู้ว่าที่นี่จะฮีลหัวใจ หรือทำให้เราเหงามากกว่าเดิม
แต่รู้แค่ว่ามันทำให้เราหยุดฟังเสียงในใจตัวเองอีกครั้ง
เสียงที่เคยเงียบหายไปในเมืองใหญ่

ไม่ไกลจากหมู่บ้าน มีดอยหนึ่งชื่อ “เด่นทีวี”
ชื่อแปลกดี เหมือนถูกตั้งเล่นๆ แต่พอได้ยืนอยู่ตรงนั้นจึงเข้าใจว่า “หรือมันคู่ควรจะออกทีวีตามชื่อจริงๆ นะ”
ด้วยความสูงราวหนึ่งพันเมตร ทะเลหมอกคลุมหุบเขาเบื้องล่างราวผืนผ้าไหมที่พริ้วไหว
ยอดดอยหลวงเชียงดาวตระหง่านอยู่เบื้องหลัง
ชวนให้เพ่งมองตั้งแต่ฟ้าสาง จนพระอาทิตย์พ้นยอดดอย
ยิ่งมอง ยิ่งรู้สึกว่าธรรมชาติไม่เคยต้องพยายามจะงดงามเลย มันแค่ “เป็น”

คนที่หลงใหลความสวยงามของดอยหลวงเชียงดาวอย่างผม
และคิดว่าได้เห็นเขาจากหลายๆ มุมแล้ว แต่เมืองคองทำให้ผมเงียบ…
เงียบในแบบที่ไม่ต้องพูดคำว่า “สวย” ออกมา เพราะทุกอย่างพูดแทนตัวมันเองหมดแล้ว
และคงไม่เกินไป หากผมจะบอกว่าที่นี่เป็นหนึ่งในจุดชมวิวดอยหลวงเชียงดาวที่สวยที่สุดเลยก็ว่าได้

วันหนึ่ง หากชีวิตเริ่มวุ่นวายจนเราเผลอลืมว่า “เรากำลังไปไหน”
หรือต้องการทบทวนเรื่องราวบางอย่างในใจ
ผมคิดว่า ผมจะกลับมาที่เมืองคองอีกครั้ง
ไม่ใช่เพื่อหนีจากโลก แต่เพื่อกลับมาหาตัวเอง

บางที “คำถามที่ไม่มีคำตอบ” อาจไม่ต้องการให้ใครมาตอบเลยก็ได้
มันอาจค่อยๆ เฉลยออกมาเอง
ระหว่างที่เรานอนทอดกายบนเปลญวนริมน้ำคอง
และฟังเสียงลมพัดผ่านยอดรวงข้าว…

เหมือนใจเราได้พัก
และปล่อยให้ความเศร้ากลับกลายเป็นความสงบอย่างไม่รู้ตัว..

พ่อผู้ใหญ่บ้านผานกกก (พี่เก่ง) จัดแจงทำแผนการวิ่งให้ โดย pace จะยึดจากคนช้าสุดอย่างผมเป็นหลัก จะเคาะไปเรื่อยๆ เพราะพี่แกอยากมาซ้อมกินด้วย หลังจากที่มีประสบการณ์อาหารไม่ย่อยที่งาน CM5

เริ่มเดินทาง

งานจัดที่ อ.แม่แจ่ม จ.เชียงใหม่ ก็จัดจองที่พัก รถ เครื่องบินเรียบร้อย ก่อนวันเดินทางเพิ่งรู้ว่าบินตี 5:30 จ้า แม่มต้องตื่นตี 02:00 แล้วรีบพุ่งไปดอนเมืองเลย บินไปถึง 7 โมงเช้า กินโจ๊กพะยอม รอเพื่อน 10:00 รีบเดินทางต่อเลย ใช้ถนนที่ไปทางดอยอินทนนท์ แต่เลี้ยวซ้ายตรงด่านตรวจที่สอง ทางคดเคี้ยว แต่ก็สวยงามร่มรื่น เป็นต้นสนสูงห่มมอส อากาศเย็นๆ หวังไว้เต็มๆ ว่าจะได้วิ่งในสภาพป่าแบบนี้

ถึงงานประมาณเที่ยง จัดแจงรับบิบ เจอทีมงานห้อยตุ๊กตาไล่ฝนเพียบเลย แต่เมฆก็หนาดำมืดมาแต่ไกล ถ้าพายุจะเข้าขนาดนี้ ไสยศาสตร์แม่มก็คงเอาไม่อยู่ละ

รีบออกจากงานไปกินข้าว และเข้าที่พัก, ที่พักดีงามมาก ธรรมชาติสุดๆ บ้านบนเนิน มีลำธารไหลผ่าน มีสระน้ำธรรมชาติใสกิ๊กให้โดดเล่น ส่วนเจ้าของก็ดูแลดีมาก (ดีตั้งแต่ไปรับเราในเมืองเพื่อนำทางเรามาที่รีสอร์ทแล้วหละ) ใครสนใจลองไปตามเพจเขาได้ ชื่อ บ่อแก้วโฮมสเตย์ bor-kaew homestay , เอาจริงๆ มันเหมาะกับมาเที่ยวมากกว่ามาวิ่งนะ ฮ่าๆ

ตอนขับรถนี่โครตง่วง แต่พอต้องนอน กลับนอนไม่หลับ ทำได้แค่นอนนิ่งๆฟังเสียงน้ำไหล พลิกตัวไปๆมาๆ จนน่าจะสักห้าโมงเย็น ฝนตกจ้าา อย่างหนัก คิดในใจ สนามนี้เล่นกูแล้ววว.. ตื่นมาอีกทีสองทุ่ม อาบน้ำ กินข้าว และไปรอที่งานตอนห้าทุ่ม

เริ่มต้นความสนุก

คืน วันศุกร์ ที่ฝนยังคงตกพรำๆ พวกเราค่อยๆ นับไปทีละวินาที 23:57.. 23:58.. 23:59.. เข้าสู่วันเสาร์ เสียงแตรดัง ปู้นนนน ยาวนาน นักวิ่ง 104km ประมาณ 240 คน ค่อยๆทะยอยออกจากจุด Start

พี่เก่ง พี่อ้น ป้ายุ่ย ปลา ผม ออกตัวพร้อมกัน เจอถนนประมาณ​ 1 กม ก็เข้าสู่ทางเทรล ดินเละเทะเกาะติดรองเท้า ทำให้ใช้ข้อเท้ามากกว่าปกติในการทรงตัวและแบกน้ำหนักของดิน ดีว่าอากาศเย็นๆ ยังพอเคาะเกาะตามกลุ่มไปได้เรื่อยๆ ทางราบกับทางขึ้น เดินประมาณเพซ 11-12 ส่วนทางลงวิ่งจ็อกเพซ 7-8 ซึ่งช่วงนี้ก็มีทั้งขึ้นๆลงๆตลอด

เข้า CP1 กม 4 ใช้วเลาไป 45 นาที เจอพี่เก่งอัดเร็วกว่าแผนไป 30นาที พอเข้าซุ้ม รู้สึกเอะใจมีปีโป้ เกลือแร่ น้ำ ขนม พร้อมสรรพ แต่ก็ยังไม่ได้คิดอะไร รีบไปต่อ เข้าสู่ป่า เดินทางราบและขึ้นเลาะเหวไปเรื่อยๆ มีบางช่วงฝนหยุดให้ได้พักหายใจหายคอบ้าง

ไต่ขึ้นไปจนถึงยอดสุด แล้วก็จ็อกลงมาถึง CP2 กม 17 เจอขนมปัง น้ำเปล่า น้ำอัดลม ครบถ้วน เริ่มมีคำชมมจากนักวิ่งด้วยกันว่าทีละก้าวงวดนี้เตรียมงานได้ดี จุดนี้พักนานนิดนึงให้ได้โหลดกันเต็มที่ หลังจากนั้นไปก็ออกเดินทางต่อ ไต่ขึ้นเนินเล็กๆและทางราบ แป๊บเดียวเจอทางหักเลี้ยวซ้าย มีร่องรอบทีมงานเหมือนเพิ่งถางทางใหม่เพื่อวิ่งโดยเฉพาะ แม่เจ้า ชัน ชั๊น ชัน ช่วงนี้เหนื่อยจริงๆ แถมพี่เก่งบี้ท้ายอยู่ พักแทบไม่ได้ หายใจไม่ทัน ต้องพยายามคุมการหายใจใหม่ เริ่มมีอาการหน้ามืดมาเล็กๆ แต่โชคดีที่ทนจนหลุดช่วงชันมาได้ ส่วนไอ้ปลา อ้วกแถวจุดนี้ไปสองรอบ พี่เก่งเลยให้ค่อยๆไป และสั่งให้กินอาหารด้วย

ฝนเริ่มกระหน่ำมาอีกรอบ ครั้งนี้แรงกว่าเดิม น้ำท่วมทางไปหมด และมีช่วงหนึ่งต้องเดินข้ามลำธารที่ตอนนี้กลายเป็นทางไหลของน้ำป่าไปแล้ว แรงมาก ถ้าทรงตัวไม่ดีล้ม คิดว่ามีหลุดไปกับกระแสน้ำที่ไหนสักแห่งแน่นอน จากนั้นก็ถึงทางปูนที่ให้ไต่คดเคี้ยวไปเรื่อยๆจนถึงบ้านป่าโป่งเปียง CP3 กม 25 ที่นี่มีจุดพยาบาล น้ำเปล่า เกลือแร่ น้ำอัดลม น้ำแข็ง ข้าวไข่เจียว มาม่า ให้ด้วย พักนานหน่อย ให้ได้พักเข้าห้องน้ำและกินข้าวกัน เสียดายเรามาถึงเร็วไป ฟ้ากำลังสางและเต็มไปด้วยหมอก เลยทำให้ไม่เห็นนาขั้นบันไดจากบนยอดเขาเลย

จากบ้านป่าโปงเปียง ฝนยังคงตกเหมือนเดิม วิ่งลงตามถนนมาเรื่อยๆ ฟ้าก็เริ่มสว่าง เห็นวิวนาขั้นบันไดสองข้างทาง โครตสวยเลย มีคนที่ไปพักแถวนั้นตะโกนให้กำลังใจและถ่ายรูป พวกเราแอบคุยกันเองว่า ทำไมเราไม่มาแบบเขาวะ ส่วนเขาก็คงแอบคิดในใจว่า พวกเมิงมาทำอะไรลำบากๆกันทำไม ฮ่าๆ ช่วงนี้ทางของป้ายุ่ยเลย วิ่งยาวๆ ห่างกลุ่มมาก แล้วก็มาบ่นว่า ทำไมไม่มีใครถ่ายรูปกรูกับนาขั้นบันไดเลย

สิ้นสุดถนนทางลงก็เป็นทางดินที่จะเริ่มขึ้นเขาสูงที่สุดในเรซ ยอด 1,300เมตร จุดนี้ผมว่าอันตราย เพราะฝั่งซ้ายเป็นภูเขาปลูกข้าวโพดและตัดฉับมาเป็นถนนที่เรากำลังวิ่ง มันเลยเป็นกำแพงดินสูงประมาณ 3-5 เมตร ที่มีดินถล่มให้ได้เห็นตลอดทาง ส่วนฝั่งขวาเป็นลำน้ำที่น้ำป่ากำลังเชี่ยวและสูงมาก แทบจะปริ่มตลิ่ง ซึ่งถ้าฝนหนักกว่านี้น่าจะท่วมทางและอันตรายมาก พวกเรายังคุยกันว่า ถ้าบางงานเจอแบบนี้อาจจะประกาศยกเลิกการแข่งไปเลย

ขึ้นมาถึง CP4 กม 35 จุดนี้พักกินหนักกันอีก มีมาม่า(หลายรส) ขนม(หลายชนิด) กาแฟ น้ำร้อน น้ำอัดลม(หลายรส) น้ำหวาน น้ำเปล่า เกลือแร่ ปีโป้ กล้วย ครบถ้วนอีกเช่นเดิม ยืนชื่นชมทีมงานอย่างไม่หยุดปากว่าจัดดีกว่าแทบทุกงานที่เคยวิ่งมาทั้งของทีละก้าวเองรวมถึงเจ้าอื่นๆด้วย

เติมเสร็จก็ออกเดินทางกันต่อ ทางเป็นดินอัดแน่นแต่ด้วยฝนตก เลยเละเทะ น้ำไหลบ่าตามร่องดิน บางช่วงเป็นหลุมเป็นบ่อ เป็นหินให้ไต่ แต่สภาพป่าสวย เหมือนเส้นทางป่าสนจากห้วยตึงเฒ่าขึ้นไปขุนช่างเคี่ยน พอใกล้ๆยอด ก็เป็นป่าเบญจพรรณ มีต้นไม้น้อยใหญ่ผสมหมอก ร่มรื่นมาก น่ามากางเต็นท์นอน

จากยอดจนมาถึงทางลง เจอป่ากล้วยที่เริ่มมีความลื่นเละ ตอนนั้นก็ล้มและบ่นกันแล้ว แต่ที่พีคกว่าคือ หลังจากนั้น เจอทางลงแบบชันๆ ชันมากๆ ระดับเขาแหลม(หรือเขาแหลมน้อย) ที่แม่มเป็นโคลนด้วย โอ้โฮ ผมต้องแหวกทางเลย และค่อยๆย่องลง ไปจนสุดทางแล้วก็ต้องนั่งเอาตูดไถลลงมา ลงมาสุดเจอลำธารแวะแช่น้ำล้างเนื้อล้างตัว จากนั้นก็เดินเลาะคันดินของชาวบ้านจนมาโผล่ป่าข้าวโพดที่เป็นโคลนอีก ลำบากดี แต่ก็สนุกมากๆ จนพวกเราก็คุยกัน ว่าสนามนี้ถ้าไม่มีฝนคงไม่มีรสชาติขนาดนี้ และทีละก้าวหาเส้นทางได้เก่งมาก มีความหลากหลายทั้งสภาพป่า และเส้นทาง ให้อารมณ์งานของพี่หมี TET จัดมาก (แต่ถ้าสนามนี้ไม่มีฝน ก็จะเป็นสนามที่ร้อนมากๆสนามหนึ่ง)

ลงมาถึง CP5 กม 45 ฝนไม่ค่อยมี แดดเริ่มออกบ้าง เริ่มมีอาการเหมือนเท้าพองและกางเกงบาดขา(ไม่ได้บาดไข่อย่างที่เข้าใจกัน) ต้องบรรจงทาโลชั่นอยู่เรื่อยๆ ทางช่วงนี้เดินตามเป็นดินแน่น กว้างขนาดรถวิ่งได้ ไหลไปตามสันเขา

ใกล้จะถึง CP6 กม52 โจโจ้มาดักถ่ายรูป โจ้บอกว่าฝนตกหนักมาก ทางข้างหน้ามีดินถล่มจนทางขาด ทีมงานจะตัดทางจาก CP6 ข้ามไปที่ CP9 เลย ซึ่งทำระยะหายไป 20km

ในใจตอนนั้นจะเรียกว่าดีใจก็ดีใจ ได้กลับบ้านไปนอนเร็วๆ แต่ก็เสียดายที่แม่งระยะไม่ครบ 100km แม้ว่าวิ่งจนจบมาแล้วได้เสื้อ Finisher แม่งก็พูดไม่เต็มปากว่ากรูจบ 100km มา แต่ก็เอาเถอะ ณ​ เวลานั้น พวกเราก็คิดว่าทีมงานตัดสินใจได้ดีแล้ว เพราะทางที่ผ่านๆมาก็อันตรายอยู่พอสมควร แปลว่าข้างหน้าต้องยิ่งกว่านี้แน่ๆ ถึงทำให้ตัดสินใจตัดท่อนนั้นทิ้งไป (มีคนวิ่งครบระยะ 104km ไปประมาณ ​30-40 คน ซึ่งผมได้ฟังเรื่องเล่าจากกลุ่มท้ายที่หลุดไปได้ บอกว่าเขาต้องวิ่งสวนทางกับน้ำป่าที่ไหลหลากระดับเข่า และสะพานไม้ข้ามแม่น้ำที่ผุพัง ก็เจอน้ำท่วมมิดไปแล้ว อันตราย เสี่ยงมากไปที่จะให้คนใช้ผ่านต่อ)

มาถึงจุด CP6 กม 52 ทีมงานก็แจ้งให้ฟังอีกครั้งเรื่องการตัดทาง จุดนี้เราพักกินข้าว เติมน้ำ สลับของจากเป้น้ำเข้า/ออก drop bag ถอดรองเท้าพักเท้าสักหน่อย เจอว่าเท้าตัวเองเหี่ยวเละเทะมาก แต่ก็ทำอะไรไมไ่ด้นอกจากเปลี่ยนถุงเท้าใหม่ที่เตรียมไว้ แล้วออกเดินทางต่อ

จากจุดนี้ที่ตัดทางใหม่ ทำให้เราต้องเดินถนนยาวๆ ร่วม 13km แต่ก็ไม่ได้ง่าย เพราะเป็นเนินขึ้นลงค่อนข้างสูง นวดขาพอสมควร ตอนนั้นเจ็บทั้งฝ่าเท้า ปวดจี๊ดตรงเอวขวา กางเกงบาดขา บอกเลยว่ามาครบ พังสลัด พี่เก่งบอกให้วิ่ง ก็ทำได้แค่เคาะไปเบาๆ จ็อกๆ หยุดๆ

จนไปถึง CP9 ประมาณ กม 65 รีบเติมขนม น้ำ แล้วออกไปต่อ จุดนี้ปลายทางเราจะกลับไปที่ CP4 ประมาณ​ 8km ไต่ขึ้นเขาไปเรื่อยๆ ชันนิดหน่อย พอถึงสันก็ยังมีไต่ขึ้นๆลงๆ ช่วงนี้ฝนเร่ิมหยุด อากาศเย็น กางเกงและขาก็แห้ง ทำให้เสียดสีขาได้แสบทรวงมาก แม้ทาโลชั่นก็ยังแห้งๆ แทบจะเดินขาถ่างกันเลยทีเดียว ต้องฝืนๆเดินไปให้เหงื่อมันออกแล้วไปผสมกับโลชั่นให้ลื่นๆหน่อย แอบคิดถึงขั้นจะเอาน้ำมูก น้ำลายไปชะโลมตรงขาให้ลื่นๆ ก็ดูเหี้ยๆ ซกมกๆ ไปหน่อย กลัวขี้กลากถามหา

ตอนนั้นกลับมามืดอีกรอบ รู้สึกเดินเท่าไรก็ไม่ถึง CP4 สักที มีน้องทศและพี่หน่องตามมาร่วมทีมด้วย พี่เก่งเปลี่ยนจากตัวกดดันท้าย มาเป็นหัวลากแทน ก้มหน้าก้มตาเดินตามแกไปเรื่อยๆ ทุกคนเงียบกริบ ประโยคเดียวที่ถามกันบ่อยๆ คือ จะถึงรึยัง, อีกกี่กิโลฯ

มาถึง CP4 ประมาณ กม 73 จัดมาม่า น้ำหวาน น้ำอัดลม ขนม กันอีกรอบ แล้วออกเดินทางต่อ ย้อนกลับไปทางเดิมที่เจอน้ำป่าและดินถล่ม ปรากฎว่า ลำธารน้ำลดต่ำลงมาก นิ่งมาก ใสกิ๊ก เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็มีซากท่อนซุนท่อนไม้เต็มไปหมด ส่วนดินที่เคยเจอถล่มเล็กน้อย คราวนี้ถล่มหนักมาก ถึงขั้นปิดถนนเลยทีเดียว แอบภาวนาให้พวกระยะ 60km และอื่นๆ ไม่เจอฝนตกหนักอีกรอบ ไม่เช่นนั้นคงอันตรายมากๆ

เริ่มมืด และทางลงตลอด ก็เลยไม่ได้สนใจทางมากเดินจ้ำอย่างเดียว จนไปถึง CP10 ประมาณ กม 78 มีก๋วยเตี๋ยวไก่ให้กิน หวานๆหน่อยพอช่วยเติมพลังได้ จากนั้นก็ออกเดินทางต่อ

ทางช่วงนี้เป็นถนนยาวๆและแทบจะลงอย่างเดียว ผมวิ่งแทบไม่ได้แล้ว พวกพี่ๆก็เลยเดินด้วย ใช้ความเร็วน่าจะประมาณเพซ 10-11 กัน แต่ก็เบื่อๆ เร่ิมง่วง เมื่อไรจะถึงสักที เดินไปสัก 5 กม หักซ้ายเข้าทางเทรลเป็นทุ่งข้าวโพด ไปตอ่ได้อีก 1-2 กม แม่มไฟดับจ้าา ไม่เคยใช้จน Headlamp แบตหมดเลยนะเนี่ย ไม่รู้ว่าแบตเเสื่อมหรือเปิดไฟแรงไปก็ไม่ทราบได้ ลำบากพี่เก่ง ป้ายุ่ย พี่อ้น ช่วยส่องทางให้เป็นคุณชายเดินหล่อๆ

รู้สึกว่าระยะทางไกลกว่าที่คิด พอหลุดจากป่าเข้าทางถนนมืดๆ อ้อมจากหลังโรงเรียนมาเข้าหน้าโรงเรียน เพื่อเข้าประตู Finish เป็นอันจบการวิ่งผจญภัยท่ามกลางพายุของสนาม UTCM แม่แจ่ม 2019

ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่เก่ง พี่อ้น ป้ายุ่ย อย่างมากๆๆ ที่ช่วยลาก กดดัน วางแผนให้หมดเลย และดูแลตลอดเส้นทาง ถามว่าถ้ามาเองคนเดียวจะจบไหม ก็คงจบแหละ แต่คงช้ากว่านี้ 2-3 ชั่วโมง, ขอบคุณปลาด้วยที่สร้างความสนุกสนาน และผลัดกันเหนื่อยตลอดทาง เลยทำให้มีเวลาพักบ้างบางจังหวะ ให้พี่เก่งไปกดดันไอ้ปลาแทนผม ฮ่าๆๆ, จบเรซนี้แล้ว โป่งแยง 100 Miles ก็คงต้องซ้อมกันมากขึ้นหละ และต้องกาทางแก้เรื่องเท้าพอง กางเกงบาดกัน

สรุป

สนามนี้ถือว่าทีละก้าวเลือกเส้นทางได้สวยมาก มีหลายสภาพพื้นผิวให้ได้วิ่งเล่น อาจจะเพราะมีฝนด้วย เลยเพิ่มความยากแต่ก็สนุกเข้าไปอีก ผืนป่าแถวนั้นสวยมาก วิวทุ่งนาขั้นบันไดก็สวยมาก, รอบนี้ทีละก้าวจัดเรื่องอาหารการกินได้ดี แบบไม่รู้จะติอะไร, การติดริบบิ้นก็ติดถี่ ชัดเจน มีสะท้อนแสงทุจุด, การตัดสินใจยกเลิกเส้นทางที่อันตรายก็ทำได้ดีและเร็ว พอเปลี่ยนทางปุ๊บ มีริบบิ้นติดเพื่อบอกทางใหม่ปั๊บ เอาเป็นว่า ไม่เหมือนงานทีละก้าวที่ผมเคยสัมผัสมา ขอให้รักษามาตรฐานนี้ไปเรื่อยๆครับ

สถิติ

Rank: 177/240
Duration Time: 24:43:56
Distant: 85.6km
Elevation Gain: 4000m+

ทำ MOU กันไว้ว่าเราจะไปกันสี่คน ปรากฎว่า เจอกันครั้งสุดท้ายที่ a1 ระยะ13กม สัญญาถูกฉีกที่นั่น.. เฮียเก่งกับป้า ลากกันไส้แตกมาก

ที่ a1(ม่อนล่อง) ผมเข้าก่อนแพลน ครึ่งชั่วโมง หรือก่อนคัทออฟ 1ชมครึ่ง ถ้าเป็นระยะอื่นๆ สำหรับ margin ขนาดนี้ ผมอาจจะอยู่กลุ่มกลางเลยนะ แต่สำหรับระยะ 100ไมล์ ที่มีแต่อีลิทมาลง ผมคือ 10คนสุดท้ายแล้ว..

ขึ้นไป a1 ทางขึ้นต่อเนื่อง 10กม หัวใจเต้นแรงระดับ150-170 เหนื่อยประมาณนึง แต่ลากขึ้นไปได้เรื่อยๆ ไม่หยุด คิดว่าเป็นผลจากที่ไปขึ้นเขาสูงที่เนปาลมา เลยสามรถแช่ heart rate สูงๆได้นาน แต่ไม่รู้สึกเหนื่อยจนต้องหยุดพัก

พยายามไล่บี้เฮียเก่งให้ทัน แต่ก็ไล่ทันแค่ปลากับลุงเบ๊นซ์ และลุงมาเลย์อีกคน ก็เลยไปด้วยกันสี่คน จนถึง a2(ม่อนวิวงาม) ฝนก็เริ่มตกลงมาประมาณหนึ่ง ผสมกับตรงนั้นที่โล่งมีลงแรง ให้ได้หนาวสมใจกับที่ขอพระเจ้าไว้ อส อมย

ทางไป a3(โป่งไคร้) จำได้ว่ารกหญ้าและป่าชันมาก แต่ปีนี้ถางหญ้า เกลี่ยดินใหม่อย่างดี กว้างและเรียบระดับรถวิ่งได้ ภาวนาอย่าให้เทเป็นปูนในอนาคตอันใกล้ ไม่เช่นนั้นจะหมดสนุกไปอีกหลายกิโล

จาก a3 ไป a4(จุดชมวิวเสมิง) กำลังเดินได้เพลิน ขึ้นๆลงๆ สนุกสนาน สับเดินไม่ทันปลาและลุงเบ๊นซ์ ก้มดูนาฬิกา นี่กรูสับเพซ9.45แล้วนะ แต่ก็เร่งมากกว่านี้ไม่ไหวละ รู้เลยว่าตัวเองเดินได้ช้าลงกว่าแต่ก่อน ณ จุดนี้เริ่มมีอาการตึงฝ่าเท้า

จาก a4 ไป a5(กองแหะ) ฝนเทลงมาแบบเละเทะ ทั้งหนักและเม็ดใหญ่ ตอนนั้นประมาณ 19:00น ต้องใช้ไฟคาดหัวส่องทางแล้ว เจออากาศปกคลุมด้วยฝนและหมอก วิสัยทัศน์ไม่เกิน10เมตร และทุกๆการหายใจที่มีไอออกมาปากตัวเอง ทำให้บดบังสายตาหนักกว่าเดิม นักวิ่งเกาะกลุ่มกันเพราะกลัวหลง มองหาริบบิ้นและป้ายสะท้อนแสงค่อนข้างยาก

ผมไม่ได้คิดเผื่อการเจอฝนตกหนักและมาไวขนาดนี้ เลยดร้อปเสื้อกันฝนไว้ที่จุด 66km แต่ดีที่ลมไม่ได้แรงมาก อากาศเลยไม่หนาวเท่ากับปี 2017 มีเพียงเม็ดฝนที่เย็นๆ

มาถึง a5 ก่อนแพลน 15นาที กินมาม่าและเปลี่ยนเสื้อใหม่ และน้องแซ็กให้เสื้อกันฝน 7-11 มาตัวนึง เพราะปลาแนะนำให้ใส่ เห็นเราเริ่มไอเหมือนจะป่วย จุดนี้เห็นแต่ละคนเริ่มเนือยๆ พยายามตะโกนเร่งให้ลุงและปลาและทุกคนออกจากจุดนี้ให้ไว เพราะกลัวข้างหน้าลื่นขัน, สรุป ออกเกินเวลาจากแพลนไป 8นาที (ต้องออกตอน 20:00)

ทางไป a6(ผานกกก) เป็นไปตามคาด แค่ฝนไม่ตกก็ลื่นแล้ว นี่เจอฝนตกซ้ำ ทางชันมากเลยกลายเป็นดินหนังหมูและโคลน ขาขึ้นก็ลื่น ขาลงก็ลื่น ไม่สามารถทำเวลาได้เลย ต้องค่อยๆไป เพราะการลื่นแต่ละครั้งเราจะต้องพยายามสับเท้าดันตัวขึ้นไปไม่ให้ไหลลง การทำแบบนี้ เพิ่มความเหนื่อยมากขึ้น

ณ จุดนี้ มองกลับไปเห็นลุงเบ๊นซ์ไกลๆลิบๆ, ปลาเริ่มต้องเดินๆหยุดๆพักเหนื่อย ส่วนเรา ยังสามารถเดินอัดต่อเนื่องได้อยู่ แต่มีอาการเท้าพองเพราะเปียกฝน ปลาพยายามไล่กวดเดินขึ้นจนสุด แต่พอขาลง ปลาไม่ชำนาญทางเทคนิคคอลเลยเริ่มห่างไปเรื่อยๆ จนไม่เห็นแสงไฟ

พอมาถึง a6(ผานกกก) ผมเข้าก่อนคุมออฟ 15นาที ซึ่งหลุดแผนไป 30นาที จัดแจงเติมน้ำกินขนม และนั่งรอ ซึ่งปลาตามเข้ามาก่อนคัท 10นาที และคนสุดท้าย ลุงเบ๊นซ์ตามมาก่อนคัท 5นาที และลุงก็บอกเราว่า ไม่ขอไปต่อแล้ว รู้สึกขึ้นเขาแล้วหนืดๆ น่าจะล้าสะสม (ลุงบ่นตั้งแต่ช่วงมา a5 แล้ว) ลุงเลยขอโทษพวกเราที่ต้องให้รอและไม่ไปต่อ ผมพยายามบิ๊วให้ลากๆไปจนจบ 66กม ก่อน ค่อยว่ากัน แต่ลุงขอบอย, ตอนนั้นมีทีมงานถ่ายวีดิโอไว้ด้วย ไม่รู้จะเผยแพร่ไหม

ปลาบอกว่า เมื่อกี๊กลัวมาก มืดและลื่น ให้เราเดินรอด้วย ต้องขอโทษเมิงด้วยจริงๆ กรูกลัวไม่ทันคัท

ณ จุดนี้ เริ่มคิดถึงการ dnf เพราะภาพที่ผมวิ่งระยะ 66กม ปี 2016 มันกลับมาในหัว คือเข้าก่อนคัทออฟเพียง 10 นาที แล้วทำให้ต้องไล่บี้คัทไปทุกจุดจนเข้าเส้นชัย แต่ครั้งนั้นผมบี้อีก2จุด หรือแค่ 20กม แต่ครั้งนี้ ผมต้องบี้อีกตั้ง 12จุด กินระยะ120กม แค่คิดก็เริ่มรู้สึกไม่สนุกแล้ว

จาก a6 ไป a7(แม่สาใหม่) เส้นทางขึ้นเขาต่อเนื่องเพื่อไปสวนกุหลาบและไร่กะหล่ำปลี เป็นทางปูนคละกับดิน ลื่นหลายจุด แต่ไม่ชันมาก ผมกับปลาเดินอยู่ในความเงียบ ปลาเริ่มเดินและพักถี่ขึ้น ปลาถามว่าจะทันไหม ผมบอก “ไม่รู้” ตอนนั้นที่พูดไปรู้สึกได้ว่าตัวเองเครียด และน้ำเสียงไม่ดี ตอบห้วนๆ

ตอนนั้นในใจมีหลายความคิด ทั้งความคิดจะเลิก, ความคิดจะไปต่อ, ความเห็นของทุกคนที่ให้กำลังใจ คำพูดพี่เก่งว่ากรูไม่ได้มาเพื่อdnf, แล้วก็ถามตัวเองซ้ำๆว่า กรูเจ็บไหม ก็ไม่,กรูเหนื่อยไหม ก็ไม่, กรูยังมีแรงไหม ก็มี, แล้วกรูจะเลิกทำไม ไม่รู้ ไม่สนุก ไม่อยากไปต่อ อยากเลิก ซึ่งมันฟังดูไร้เหตุผลเกินไป มันเป็นอารมณ์ล้วนๆ และอารมณ์ก็เหนือเหตุผลและความเป็นจริงในขณะนั้น ขณะที่จิตใจเราอ่อนไหว.. ผมต่อว่าตัวเอง นี่กรูจะแพ้ใจตัวเองจริงๆใช่ไหม .. ผมยอมรับเลยว่าตอนนั้นผมหน้าด้านมาก ที่ตัวเองว่าตัวเองแล้วยังไม่แคร์ความรู้สึกตัวเอง

กอปรกับปลาหันมาบอกกับผมว่า ถ้าเข้า a7 แล้วเวลาเหลือน้อย จะไม่ไปต่อแล้ว, ผมก็ได้แต่ตอบว่า “อืม”

พอเข้ามาถึง a7 เหลือเวลาเพียง 4 นาที เจอพี่อ๊อด หนุ่มมาเลย์(คนละคนกับลุงมาเลย์ คนนั้นหายไปตั้งแต่ a4) และคนอื่นๆอีกสองสามคน พวกพี่แกขอ dnf แล้ว, พี่แจ็คบอกจะมีรถ dnf ไปส่ง และตอนนี้ถึงเวลาตัมออฟแล้ว ถ้าไปต่อต้องออกจากจุดนี้ทันที ปลาหันมามองหน้าผม ผมบอกว่ามาถึงนี่แล้ว อย่างน้อยก็ไปทำให้จบรูท 66กม ซะ ก็เลยออกมากันต่อ และมีเพื่อนอีกสองคน น่าจะชื่อคุณเอ็กซ์กับมิ้นท์ ทีม run bkk ออกมาด้วย

ระหว่างเดินออกมา ผมครุ่นคิดระหว่างคนธรรมดาและคนที่จบ 100ไมล์ นี่แหละคือความต่าง ว่าผมจะข้ามมันไปได้ไหม ถ้าถึงจุด 66 แล้วผมกลับเลย ผมก็แค่กลับไปเป็นคนทั่วไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาจจะโดนเสียดสีกระแนะกระแหนบ้างว่า dnf อีกแล้ว ก็ก้มหน้าทนๆ ไปจนตาย กับถ้าผมจบ มันก็เป็นอีกขั้นของชีวิตที่น้อยคนจะไปถึง ผมก็คงภูมิใจไปจนตาย อีกเช่นกัน.. แต่แล้วพอมองที่ความเป็นจริง ณ ตอนนั้น จิตใจผมเองที่ไม่สนุก เท้าพองๆทั้งสองข้าง ปลาที่อาจจะไม่ไปต่อด้วยกัน แค่คิดผมก็ยิ่งท้อ ใจไม่ถึงที่จะไปต่ออีก 30ชม กับระยะ 100กม ที่เหลือ

มาจนถึงถนนสวนพฤกษศาสตร์สิริกิติ์ ผมกับปลาคุยกันว่าถ้าทันคัทออฟ 3:00 จะได้ margin เพิ่มอีก 3 ชั่วโมง จะไปต่อไหม.. คำตอบที่ได้สั้นๆ คือ ไม่ไปต่อ ผมกับปลาเลยเลี้ยวเข้าถนนทางลัดเพื่อไปที่งาน ส่วนอีกสองคน อยากลองไปต่อ เลยลงไปตามทางสุดถนนแล้ววกกลับขึ้นมาตามเส้นทางแข่ง (แต่เข้าไม่ทันคัทไป 5นาที)

ผมกลับเข้าเส้นชัยแบบที่ ร่างกายยังดี แต่ใจถดถอย ผมเชื่อแล้วว่า ที่คนพูดกันว่า จบ 100ไมล์ได้ ใช้แรงกายไม่พอ ต้องใช้แรงใจอย่างมากๆ ซึ่งตอนผมวิ่ง 42กม 50กม แม้แต่ 100กม ผมก็ไม่เคยเจอตัวเอง ณ อารมณ์แบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากจบ แต่ผมใจไม่ถึงพอ ผมมีความกลัวทุกอย่าง กลัวว่าไปต่อแล้วจะเจ็บจะป่วย กลัวว่าไปต่อแล้วจะเจออากาศไม่ดี กลัวว่าไปต่อแล้วจะไม่ทันคัทออฟ สุดท้าย ความกลัวนั้นบอกให้ผม ”หยุด” และไม่ต้องทำอะไรเลยดีกว่า

โพสต์นี้เป็นการรีวิวที่บอกเรื่องสนามน้อยมาก แต่อยากสะท้อนอารมณ์ตัวเองออกมา เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจบันทึกไว้เพื่อคอยเตือนตัวเองทุกๆปี..

#pytมีหนาวส์
#pytมีฝน

พยายามจะเขียนตั้งแต่วันก่อนละ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ไปทำอะไรมาบ้างวะ ความจำหายไปชั่วขณะ จนได้ไล่ๆอ่านของเพื่อนหลายคนๆ และเม้ามอยกับปลาเลยระลึกชาติได้

เป็นบอสตัวใหญ่ที่สุดที่ตั้งเป้าจะพิชิตตั้งแต่ต้นปี 2017 ว่าจะขอจบ 100กม สักครั้งในชีวิต และต้องมาจบที่งานโป่งแยงเทรลนี้ด้วย เพราะดีที่สุดในประเทศไทย ดังนั้นไม่มีใครป้ายยามา ตรูดมกาวสมัครเองล้วนๆ

ปี 2016 วางแผนไว้ไต่ระยะไว้และทำได้สำเร็จ แม้จะหวุดหวิดไปหน่อย จบ จอมบึง42กม, โคลัมเบีย50กม และตามด้วย โป่งแยง 66กม แต่พอเข้าปี 2017 แม่งดันไป DNF แรกที่เกาะช้าง 70กม ตามด้วย DNF งาน CM6 70กม .. อ้าว แววบรรลัยมาเยือนแล้ว สุดท้าย 4 เดือนก่อนจะมาวิ่งงานนี้ เลยต้องลงงานรัวๆ เท่าที่พอจะสมัครได้

เก็บระยะ วัดชัยมงคล42กม, ปีนเขาหลวงสุโขทัย, Tanaosri Hill Repeat 2 รอบ และปิดท้ายด้วยซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้ายที่ UTCR 66กม.. ก็จบได้ด้วยดีเกินคาด เลยพอเบาใจได้นิดนึง แต่ก็ยังกลัวๆอยู่ เพราะไม่เคยไปเกินระยะ66กม และออกกำลังกายต่อเนื่องข้ามวันข้ามคืน

เพราะมีประสบการณ์เกาะช้างที่ลุกลี้ลุกลนจนไม่ได้พักผ่อนและวิ่งไม่จบ รอบเชียงรายกับโป่งแยงครั้งนี้เลยบินไปกินๆ นอนๆ รอเชียงใหม่ก่อนหน้า 2 วัน กับมิ้น พี่อั้ม ขวัญ พี่อาน่า เลยจัดอาหารชุดใหญ่เท่าที่จะหากินได้อร่อยๆ, มิ้นจะบอกเรื่อยๆ ว่าควรโหลดอะไร ไม่โหลดอะไร ก็กินตามมันนั่นหละ หลักๆเป็น พิซซ่า สลัด เสต็ก ข้าว

วันศุกร์ไปรับ BIB เจอเพื่อนพ้องน้องพี่คุ้นหน้าคุ้นตากันเพรียบ ส่วนใหญ่เจอกันตามงานเทรลและอัลตร้าที่อื่นๆ และตั้งใจมาเปิดร้อยกิโลแรกที่นี่เหมือนที่ผมทำ เพราะทุกคนคิดเหมือนกันว่า “มันต้องโดนๆ!!”

เช้ามืดวันเสาร์ เสียงปล่อยตัวดังตอน 05:08น. เลทนิดหน่อยเพราะนักวิ่งระยะร้อยเยอะถึง 500คน ผมวิ่งประกอบพี่เก่งไปเรื่อยๆ ลงจากสวนสิริกิติ์ฯ และวิ่งย้อนขึ้นมาเลยจุดสตาร์ทไป ช่่วงนี้ยังทำความเร็วได้ดี จนเข้าจุด W1 เจอเอ๋ มิ้น พวกนักวิ่งขาแรง ยังแอบตกใจ เฮ้ย กรูมาทันกลุ่มนี้ด้วยว่ะ ปกติไม่เคยเจอ ฮ่าๆ แล้วก็วิ่งยาวไปเรื่อยจนถึงลำธารขวางตรงหน้า เลยหยุดถอดรองเท้าถุงเท้า เพื่อข้ามน้ำกัน แม่งเสียเวลาไป5-10 นาที แต่เอาเถอะ ดีกว่าเท้าเปียกแต่ต้น แล้วก็อัดมาเรื่อยๆจนถึง A10 เช็คพ้อยแรก 15 กม

ตอนเข้า A10 กินขนมกล้วยที่พกมาไปชิ้นนึง กับเกลือแร่ขวดที่จัดให้ไปหน่อยนึง กะว่ามันจะช่วยเพิ่มแรงเพราะต่อจากนี้ไปต้องขึ้นต่อเนื่อง 1,000เมตร ระยะทาง 10กม เพื่อไปยอดดอยปุย จุดที่สูงที่สุดในเส้นทางนี้ .. แต่ก็ไปต่อได้ไม่นานกี่กิโล ผมเริ่มมีอาการเหนื่อยมากขึ้นเรื่อยๆ หัวใจเต้นแรง และค่อยๆหลุดจากพี่เก่ง จนละสายตากัน ตอนนั้นหลายๆคนเริ่มแซงไปทีละคนๆ และแล้ว ก็มาเจอผู้หญิงคนหนึ่งโผล่มาจากพุ่มไม้ มองหน้าแบบเหวอๆ “อ้าววว เฮ้ยย! นึกว่าไปไกลแล้ว” นางตอบ “เออ ทำไมต้องมาเจอตอนนี้ด้วยวะ เพิ่งแวะส่งแฟกซ์เสร็จ” ไหนๆก็เขียนถึงละ ขอแท็กชื่อเลยละกันว่าคนที่แอบไปขี้มาคือหญิงปลา นั่นเอง..

หญิงปลาแม่งดีดมาก เดินไวจนนำผมไปเรื่อยๆ แต่ก็หยุดรอเป็นพักๆ พอไล่ให้ไปก่อนแล้วแม่งก็ไม่ไป ไม่ใช่ว่าพิศวาสอะไรผมหรอกนะ ชีแค่ตอบกลับเบาๆ “แล้วกลางคืนเราจะเดินกับใครวะ กลัวผีเว้ย..” โอเค ดีล งั้นลากตรูไปด้วย..

ผ่านยอดดอยปุยและเข้ามาถึง A9 แบบเกินเวลาจากแผนไป 7 นาที แต่ก็ตัดสินใจเสียเวลานั่งกินข้าวผัดต่อ เผื่อจะมีอะไรดีขึ้น ปลาบอกว่า ที่หมดแรงน่าจะเพราะไม่ได้กินอะไรและกินเกลือแร่ เลือดมันเลยข้น พอผมฟังเท่านั้นแหละ นึกถึงตอนปีนภูเขาที่เนปาลเลย อาการแม่งแบบเดียวกัน ตั้งแต่นั้นมา ก็เลยจิบน้ำเปล่าเรื่อยๆ และไม่กินเกลือแร่ตลอดเส้นทาง

จาก A9 ไป A8 เส้นทางร่มรื่น สวย สโลปลงพอจะวิ่งได้ แต่ก็จะเดิน มีไรป่ะ เพราะตอนนี้กางเกงแม่งเริ่มบาดไข่ละ รู้สึกคันๆ จนมาถึง A8 เลยแวะเข้าห้องน้ำไปขี้ทีนึง จนพอโดนน้ำเท่านั้นหละ แม่งแสบเลย .. นรกมาเยือน อีก 70กิโลหลังจากนี้แม่งหนังชีวิต ชิตฟิวส์กับไข่มหัศจรรย์ .. แล้วความอนาถคือ ตรูลืมพกวาสลีนมาด้วยจ้าา ต้องขอวาสลีนจากหญิงปลา ซึ่งช่วยได้ไม่มากเท่าไรเพราะเป็นแผลไปแล้ว T-T

จาก A8 ไป CP1, A7 บางท่อนแม่งทางเป็นน้ำๆ โคลนๆ อยู่เรื่อยๆ เริ่มเจอแก๊งม้า ถ้าจำไม่ผิดจะมี ม้า21 ม้า22 และก็เจอแก๊งค์แบ็คโฟร์สวนกุหลาบ OSK 115 ผลัดกันแซงๆ เป็นระยะๆ เริ่มคุยกันว่าระยะแม่งเพี้ยนละ เดินเท่าไรก็ไม่ถึง CP1 สักที และพอไปถึง ก็ไม่คัทออฟที่นี่ตามแผนที่ด้วย แต่เลื่อนไปคัทออฟที่ A7 แทน คือไปไกลขึ้นอีก 3กิโล แต่เวลาคัทออฟเท่าเดิม คือ 17:15น ก็เลยรีบอัดๆกันไป จนเข้าที่ประมาณ 16:00น ซึ่งตอนนี้ผ่านระยะ 46กม แล้ว ใช้เวลาไป 11:00ชม (ระยะที่นาฬิกาผม)

กินข้าวเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ A7 เสร็จ โครตโชคดี ใน Drop Bag นี้มีวาสลีนโหลดมาด้วย ก็เลยโปะเป้าเต็มที่และพกไปด้วย ใช้เวลาที่ CP นี้ราวๆ 15 นาที ก็รีบออกเดินทางต่อ ตอนนี้เข้าสู่เส้นทางที่ผมเคยวิ่งโป่งแยง66 เมื่อปีก่อน เลยจำได้ว่า A6 ผานกกกมันชันมาก แต่พอขึ้นเขาลูกแรก กลับไม่ชันอย่างที่คิด และเหมือนว่าเส้นทางจะเปลี่ยนแปลงไปพอสมควรจนผมจำไม่ได้ ใช้เวลาพักใหญ่ก็ถึงยอดเขาและเจอไร่กะหล่ำ (ซึ่งปีก่อนเหมือนจะเป็นไร่กุหลาบ) เดินราบๆ และเจอขาลงยาวๆ แล้วก็ย้อนกลับขึ้นมาแบบชันๆ อีกรอบ ก็มาถึง A6 ผานนกก

A6 ผานกกก มีเวลาเหลืออีก 1 ชั่วโมงก่อนคัทออฟ ผมเริ่มเจอเพื่อนๆ DNF กันบ้างแล้ว, ตอนนั้นประมาณ 19:30น มืดแล้ว พวกเราที่เหลือ มีแก๊ง OSK115 กลุ่มพี่เสื้อเทา และเพื่อนอีก 3-4 คน เกาะกันไปเรื่อยๆ เพื่อไป A5 ซึ่งเส้นทางนี้เป็นป่าไผ่ แม้ระยะทางแค่ 5.4 กม ไม่ไกลนัก แต่แม่งชันม๊ากก ทำได้แค่เดินไปพักไป ลมแม่งก็แรง ความหนาวเริ่มมาเยือน .. แต่จุดที่แปลกคือ ผมเริ่มดีดว่ะ เดินได้เรื่อยๆแบบไม่เหนื่อย ทำให้บ่อยครั้งเป็นแนวหน้ากลุ่ม

ไปถึง A5 บ้านกองแหะ ก่อนคัทออฟเพียง 1 ชั่วโมง กินข้วาเหนียวหมูไปห่อนึง ได้น้ำแดงแฟนต้าอีกแก้ว โครตชื่นใจ ที่นี่ปลาและเพื่อนคนอื่นๆเริ่มลังเลว่าจะไปต่อดีไหม เพราะเหมือนใกล้จะหมดแรง เขาถามผมว่าทางข้างหน้าไป A4 เป็นไง ผมตอบได้แค่ว่าคุ้นๆว่าชันพอสมควร แต่ก็ไม่มากเท่าป่าไผ่มื่อสักครู่ ปลาก็เลยตัดสินใจไปต่อ .. เช่นกัน ทางแม่งเปลี่ยนไป เหมือนทำดีขึ้น ก็เลยไม่ชันเท่าที่ผมรู้สึกจากปีก่อน ท่อนแรกๆเป็นถนนชัน จากนั้นก็ขึ้นลงๆไปเรื่อยๆ ไม่ยากมาก

จาก A5 ไป A4 ผมยังคงดีดเหมือนเดิม เดินนำมาตลอดทางจนหลุดถึงถนนแม่ริม- สะเมิง ผมเดินคนเดียวทิ้งปลาไว้อยู่กับกลุ่มใหญ่ แต่ก็ได้ยินเสียงเพลงที่ปลาเปิดพยายามมาใกล้เรื่อยๆ แต่แล้วก็ห่างออกไป ที่เร่งเพราะผมเข้าใจว่าคัทออฟคือ 00:00น และแล้วผมก็ไปถึง A4 จุดชมวิวสะเมิง ตอน 00:00น พอดี แต่เจ้าหน้าที่บอกว่าคัทที่ 00:30น ผมเลยรีบตะโกนเรียกปลากับคนอื่นๆ ให้รีบมาเข้าเช็คพ้อย

ที่ A4 ผมเจอคนนั่ง DNF เยอะพอสมควร เพราะติดถนนใหญ่ ปลาบอกผมว่าหมดแรงแล้ว ไปไม่ไหวจริงๆ จะไม่ไปต่อแล้ว ผมพยายามพูดและดึงให้ไปอยู่นาน นางก็ไม่ยอม งอแง ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าจะเรียกใครทิ้งใคร สุดท้ายผมก็ให้ปลาอยู่ที่นั่น และเดินออกมาคนเดียว ทุกคนในเต็นท์ตะโกนโห่ร้องเชียร์ปิดท้ายส่งผม “ผู้กล้าาาา..”

ผมเริ่มรู้แล้วว่าทำไม ส่งท้ายว่า “ผู้กล้า” คนที่ไปก็นำไปกันหมดแล้ว คนที่ไม่ไปก็ DNF หมดแล้ว เหลือผมตัวคนเดียว และเป็นคนสุดท้ายของเรซ กับเวลาอีก 15นาที ที่ผมเหลือ GAP จาก A4, ผมเดินไปก็คิดไปว่าจะย้อนกลับมา DNF ดีไหมวะ เพิ่งผ่านมาไม่กี่ร้อยเมตร ความหวังริบหรี่ชะมัด และแม่งตอนนั้นก็มีความกลัวเข้ามาแทรก เพราะลมแรงและมืดสนิท มีแค่ไฟจาก Headlamp กับแสงจันทร์ มองไปริมถนนทางไหนแม่งก็เจอแต่ศาลพระภูมิ ได้ยินเสียงเป้น้ำก็คิดว่าคนเดินตาม หางตาเห็นตอไม้ก็คิดว่าคนนั่งมอง เสียงไม้ไผ่เสียดสีกันก็เหมือนเด็กร้อง โอ๊ยยย ความกลัวมาเต็มๆๆ ก็แผ่เมตตาออกไปตามที่เคยปฏิบัติ สุดท้ายเริ่มมีสติ กลับมาคุยกับตัวเองอีกครั้ง “มาตั้ง 70กม แล้วนะ จะยอมให้สิ่งที่ทำมาทั้งวันทั้งคืนสูญเปล่าหรอวะ” ก็เลยตัดสินใจไม่ย้อนกลับไปหาคนข้างหลัง แต่จะรีบตามไปหาคนข้างหน้าแทน ก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าเดินไปเรื่อยๆ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

พอหลุดถนนใหญ่เข้าไปทางขึ้นเขา ผมก็เห็นแสงไฟนักวิ่ง เลยตะโกนว่ารอผมด้วยๆ ปรากฎว่าเป็นแก๊งค์แบ็คโฟร์ OSK 115 ต้องขอบคุณมากจริงๆ ที่ยังรอและมาด้วยกันอยู่ครู่หนึ่ง เราเริ่มไต่เขาเข้าหมู่บ้าน ไม่แน่ใจว่านอร์ทหรือโจ้ บอกให้ผมนำไปก่อนได้เลย เพราะเขาอาจจะไปเรื่อยๆและไปนอนกันที่ A3 ผมก็เลยเร่งฝีเท้าเดินมาเรื่อยๆ เส้นทางนี้ไม่ยากอะไร พอขึ้นพ้นหมู่บ้าน ก็เป็นทางขึ้นลงนิดๆหน่อยๆ ผมกลับมาเดินคนเดียวอีกครั้ง ความกลัวไม่มีเหมือนเดิม แต่ความเบลอกลับเพิ่มขึ้น เดินหลงทางไปสองครั้งเพราะเป็นทางแยกและไม่เห็นความเชื่อมต่อของริบบิ้นกับป้ายสะท้อนแสง ก็เสียเวลาเดินย้อนกลับมานิดหน่อย เลยต้องเร่งฝีเท้าให้มากขึ้นไปอีกเพื่อชดเชยเวลา จนตามไปเจอพี่่เสื้อเทากับลุงเสื้อน้ำเงิน (ผมขอโทษจริงๆ ผมจำชื่อพี่ทั้งสองไม่ได้) เราเดินมาด้วยกันจนถึง A3 วัดโป่งไคร้ ก่อนเวลา 45 นาที ถือว่าทำเวลากลับคืนได้ดี แต่ยังอันตรายอยู่

ที่ A3 แม่งโครตอนาถ ต้องแบ่งกันกินข้าวเหนียวหมูห่อสุดท้ายและน้ำแดงแฟนต้าที่เหลืออีกนิดหน่อย เรารีบจัดแจงของใน Drop Bag เสร็จ ผมใส่เสื้อกันลม แล้วก็พุ่งตัวออกมาทันที เส้นทางจาก A3 ไป A2 ผมคุ้นๆว่าชันมาก แต่พอเจอของจริง รอบนี้ทำไมชั๊นชันและยาวนานกว่าที่คิดวะ เดินเท่าไรก็ไม่สุดสักที ตอนนั้นผมยังคงดีดอยู่ เป็นผู้นำกลุ่ม จนผมเริ่มหลุดไม่เห็นพี่สองคนนั้นตอนใกล้ยอด แต่ก็คิดว่าเดี๋ยวแกคงทัน ก็เลยเดินมาเรื่อยๆคนเดียว ไม่ได้กลัวอะไร (ดีนะ เพิ่งรู้จากพี่เก่งนี่แหละว่ามันเจอผีตรงนี้) จนหลุดจากป่ามาเจอสวนผักชาวบ้าน ตรงนี้ลมแรงมากๆ และหนาวทะลุเสื้อเลยทีเดียว ตอนนั้นรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะมันโล่งๆ มองเห็นดาว เห็นไฟไกลๆระยิบระยับ (แถวม่อนแจ่ม) แต่ก็ยังรีบเดินต่อไป จนเข้าจุด A2 ตอน ตี4 ครึ่ง

ที่ A2 ผมแปลกใจมากเพราะเจอมิ้น ผมคิดว่ามิ้นวิ่งจบไปแล้ว ซึ่งมิ้นบอกว่ามาถึงตั้งแต่ตี2 แต่แวะนอนพักครู่หนึ่งเพิ่งตื่น พอจะไปต่อก็หนาวมาก เสื้อที่พกมาเอาไม่อยู่และคิดว่าจะ DNF ตรงจุดนี้ ผมเลยให้ Emergency Blanket ไป และมีชาวบ้านตัดถุงดำคลุมให้อีกที แต่เจ้าหน้าที่เห็นคงสงสาร ก็เลยให้ยืมเสื้อแจ็คเกตมาตัวนึง สุดท้ายมิ้นเลยตัดสินใจไปต่อ และพวกเราต้องรีบออกจากจุด A2 นั่นทันที เพราะถ้าไม่ออกก่อน 05:08น จะถูกตัดเป็น DNF ทันที

ตอนนี้แรงผมหมดแล้ว จู่ๆก็ง่วงมากๆ จะวูบหลายรอบ เพิ่งเคยเป็นกับตัวเองครั้งแรก หรือศัพท์ที่นักวิ่งเรียกกันว่าเข้าสู่โหมด Auto Pilot หรือ ขับเคลื่อนอัตโนมัติ หมายความว่า หลับในขณะวิ่ง ซึ่งผมรู้สึกได้ว่าขาผมยังขยับอยู่ แต่เคลิ้มหลับตลอดเวลา พอจะรู้สึกได้ว่าเป๋ไปเป๋มาและรู้สึกว่ามิ้นจะพยายามคุยกับผมเรื่อยๆ ตอนนั้นผมสะดุดเท้าตัวเองทีก็ตื่นที เป็นตั้งแต่เริ่มออก A2 จนลงมาสุดถนนประมาณ 2กิโลก่อนเตรียมขึ้นเขาอีกรอบ ตอนนั้นเหมือนถูกสั่งว่าต้องตื่นได้แล้ว จู่ๆก็เลยตื่นทันที หลุดจากโหมด เออ แปลกดี … แต่ก็โล่งใจที่ไม่ใช่ตัวเองเป็นคนเดียว เพราะหันไปข้างทางเห็นนักวิ่งบางคนนอนสิงอยู่โคนต้นไม้เช่นกัน (ก็ถูกไล่ออกมาจาก A2 นี่หว่า ใครอยู่โดนปรับ DNF หมด)

ผมกับมิ้นเดินขึ้นไปเรื่อยๆ แบบไม่ได้เร่งมากนัก จนไปถึงจุดที่จะขึ้นเขาม่อนล่อง ซึ่งเป็นที่ตั้ง A1 มิ้นก็ได้เร่งเดินมากขึ้น ตอนนั้นผมยังพอเร่งตามได้บ้าง แต่มิ้นคงได้ยินเสียงหอบผมก็เลยหยุดแล้วหันมาถามว่าพักไหม ก็เลยพัก เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆจนถึง A1 ม่อนล่อง จุดเช็คพ้อยสุดท้ายของงาน ตอนประมาณ 06:45น ที่นี่พบคนที่ไม่คาดคิดเยอะ อย่าง แอน ซีอิ๊ว พัน เพราะคิดว่าน่าจะจบกันหมดแล้ว

ผมสังเกตอาการมิ้นตอนลงจากม่อนล่อง ดูบาดเจ็บ ผมเลยถามมิ้นไป มิ้นบอกว่าเป็น ITB ลงลำบาก แต่ทางขึ้นกับทางราบยังสบายๆ ผมเลยคำนวณเวลาว่า เราเหลือทางลงดิ่งๆ 8กิโล และขึ้นชันอีก 2กิโล กับเวลาอีกแค่ 3 ชั่วโมง ต้องเร่งพอสมควร ผมเลยบอกมิ้นว่าขอลงนำหน้าไปก่อน และให้มิ้นไปแซงผมตอนขาขึ้น 2กิโล สุดท้าย เพราะตอนนั้นผมคงขึ้นได้เอื่อยๆ มิ้นเลยตกลง ผมก็วิ่งแซงมิ้นมา

เส้นทางขาลงเพื่อไป Botanic Resort ผมรู้สึกไม่คุ้นอีกแล้ว ผมจำได้ว่าปีก่อนสวยมาก เป็นป่าสนเคล้าหมอก แต่ตอนนี้กลายเป็นไร่สวนชาวบ้านเยอะมาก คือถ้าไม่ได้เปลี่ยนเส้นทาง ก็แอบรู้สึกเสียดายนะ

ผมวิ่งเหยาะๆลงไปเรื่อยๆ โดยตั้งใจว่าจะให้เหลือเวลาอย่างน้อย 1ชั่วโมง เพื่อใช้เดินขึ้น 2กิโล สุดท้าย ตอนนั้นเริ่มแซงได้สองสามคน จนมาเจอพี่คนหนึ่งเดินตัวเอียง กระเผกๆ ผมเลยชวนคุย แกบอกว่า อยากจบสนามนี้มาก เพราะฟิตซ้อมมาตลอดทั้งปีเพื่อให้จบ 100กิโล แกบอกว่าอายุผมมากแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสทำแบบนี้อีกเมื่อไร ผมบอกไปว่าถึงเข้าไม่ทันเวลาแต่ได้เข้าเส้นชัย ก็นับเป็น Finisher แล้วครับ ได้เหรียญได้เสื้อ แต่เราไม่ได้คะแนน ถ้าเราไม่เอาคะแนนก็ไม่ซีเรียสอะไร ก็บอกว่า เออน้องคิดดี ซึ่งมันก็จริง แต่มันไม่สมบูรณ์แบบ พี่อยากเข้าเส้นชัยให้ทันตามเวลาที่กำหนดไว้ .. โอ้โฮ กินใจโครตช็อตนี้ .. จนพอถึงทางลง ผมก็ลาแกเพื่อวิ่งเหยาะลงไปเช่นเดิม ..

ลงมาถึง Botanic Resort เจอพี่ตั๊บเพื่อนปลาพอดี เลยเดินมาด้วยกันแบบสบายใจ ผมรีบเปิดโทรศัพท์และไลน์บอกเพื่อนทันที ให้มารอรับที่เส้นชัย เปิด Zello เพื่อวอบอกปลาว่ามาถึงแล้ว ลงไปจนถึงถนนใหญ่ตอน 8:45น. ซึ่งตอนนั้นนักวิ่งที่เดินผ่านเริ่มให้กำลังใจว่าใกล้ถึงแล้ว

ทางขึ้นเนินชันๆ 2กิโล สุดท้ายก่อนเข้าเส้นชัย จู่ๆ พี่ที่เดินตัวเอียงก็มาทำให้ผมเซอไพร้อีกครั้ง แกมาไวมากๆ แกบอกว่าแกเป็นนักปั่น เลยขาขึ้นจะไวหน่อย ซึ่งผมมารู้ทีหลังจากปลาว่า แกชื่อ ลุงอ้วน เป็นนักไตรกีฬาระดับ Iron Man (เชร้ดดด!!..) ตอนนั้นก็เดินเกาะกลุ่มกันไป มี แอน พัน ผม ลุงอ้วน และเพื่อนๆอีกสี่ห้าคน

เริ่มเข้าใกล้เส้นชัย ทุกคนริมตะโกนร้องเชียร์ สลับกับปรบมือให้ ได้ยินเสียงโปรหนำผ่านไมค์ประกาศชัยชนะของนักวิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ จนถึงบันไดเส้นชัยที่นักวิ่งโป่งแยงทุกคนอยากจะมาให้ถึง ผมวิ่งซอยเท้าขึ้นไปผ่านประตู Finish ตอนเวลา 09:24:45น. ผมวิ่งจบอัลตร้าเทรล 100 กิโลเมตร ได้ตามความฝันแล้ว สิ้นสุดการผจญภัยที่ยาวนานถึง 28:16ชั่วโมง ทุกอย่างที่ทำมาและซ้อมมาทั้งหมดไม่สูญเปล่า..

ต้องขอบคุณร่างกายและจิตใจของตัวเองที่พามาถึงวันนี้ได้
ขอบคุณปลาที่มาด้วยกันเกือบ 70กิโล ให้วาสลีน ให้ขนม ให้เสียงเพลง ให้กำลังใจ ช่วยลาก และอยู่ด้วยกันตลอดทาง ขอบคุณจริงๆ แอบรู้สึกผิดที่ทำให้เปลี่ยนใจกลับเข้าเรซไม่ได้ เลยทำให้ปลาไม่จบ
ขอบคุณมิ้นที่ให้วิตามิน ให้ความรู้เรื่องอาหาร ขับรถกลับให้ และช่วยลากมาตอนท้ายๆ และก็โดนผมทิ้งไป กระซิกๆ
ขอบคุณพี่เก่งที่ช่วยลากมาตอนต้น แต่งวดนี้พี่เทพจริงๆ ผมตามพี่ต่อไม่ไหว เราเลยไม่ได้ไปด้วยกันต่อ (งานหน้าแก้ตัวนะ คือพี่ต้องมาช้ากับผมนะ ไม่ใช่ผมไวตามพี่)
ขอบคุณแอน ซีอิ๊ว พี่ตั๊บ พี่พัน แก๊งแบ๊คโฟร์สวนกุหลาบOSK115 กลุ่มพี่เสื้อเทา ลุงเสื้อน้ำเงิน แก๊งม้า และอีกหลายๆคนในเรซ ที่มาด้วยกัน ช่วยลากกัน รอกัน แบ่งขนมให้ คอยพูดส่งพลังให้กันตลอดทาง กราบในหัวจิตหัวใจ

ขอบคุณโปรหนำ อาจารย์นทีและผู้จัด ที่รังสรรค์สนามโหด

ขอบคุณแม่ ที่เชียร์ตลอด แม้รู้ว่ามันยังปิดมือถืออยู่ ยังไม่ได้อ่าน

ขอบคุณทุกแรงเชียร์และกำลังใจทุกคนด้วยนะครับ

สรุป
ระยะทางจากนาฬิกา: 106.86km
เวลาจากนาฬิกา: 28:16:05 ชั่วโมง
เวลา Official: 28:16:00 ชั่วโมง
เวลา Chip Official: 28:15:15 ชั่วโมง
อันดับ Overall: 310th of 465
อันดับ Division: 254th of 385
อันดับ Group: 254th of 385
Avg Pace Official: 16:57 / 1k
Avg Pace นาฬิกา: 15:52 / 1k

อาหารระหว่างทางรอบนี้ ผมกินแต่น้ำเปล่า และข้าวที่มีให้ตาม CP ทุกจุด กินขนมปังสองจุด ปรากฎว่าดีดมาก มีแรงขึ้น ไม่เหนื่อยง่าย แม้จะออกฤทธิ์ช้าหน่อย(1-2ชั่วโมง)แต่อยู่ได้นาน ส่วนขนมอื่นๆผมมีกินเจลลี่สองเม็ด และวิตามินบีรวมบีรอคคาที่มิ้นให้ 1 เม็ดก่อนออกตัวกับที่ A3 ไม่กินเจล ไม่กินบาร์แท่ง ไม่กินเกลือแร่ (จิบไปหน่อยแล้วก็หมดแรงตอน A10)

แต่จนแล้วจนรอด ก็ถูๆไถๆโคลัมเบีย ไปจนจบด้วยเวลาก่อนคัทออฟเพียง 2 นาที

ถามว่ามั่นใจสำหรับโป่งแยงไหม ก็ยังไม่มั่นใจเท่าไร
เพราะหลังจากประกาศเส้นทางออกมา มีคัทออฟแทบเกือบทุก 10กม
และที่สำคัญคือ Elevetion Gain ร่วม 3,400 เมตร (ระยะทางขึ้นสะสม)
อย่าว่าแต่วิ่งเลย ประสบการณ์เดินป่าผมยังไม่เคยเดินสะสมเยอะขนาดนี้มาก่อน
เลยทำให้ความมั่นใจมีแค่ 50/50 เท่านั้น

การวางแผนวิ่งจึงเริ่มเกิดขึ้น..

(เขิลเลย พิมพ์อาหารกลางวันผิด แหะๆ)

รอบนี้ผมใช้ Performance ตัวเองจากงานโคลัมเบีย
(วิ่งแย่ๆ เดินซะเยอะ เจ็บข้อเท้า และเละๆบนโคลนแทบตลอดทาง)

คิดว่าน่าจะเข้าประมาณ 3 ทุ่ม หรือใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 14 ชม กว่าๆ!!! (มั่นใจริงๆนะจ๊ะ พ่อคู๊ณ..)

คืนวันศุกร์ หลังจากรับ BIB และฟังบรีฟเสร็จ เริ่มจ้นจัดแจงของเพื่อไป bag-drop
เป็นครั้งแรกที่ต้องไปทิ้งของไว้กลางทาง และต้องวิ่งนานตั้งแต่เช้ายันมืด เลยจัดแจงของไว้เต็มที่เลย

หลักๆแล้วของ Drop เป็นไฟคาดหัว อาหาร เสื้อกันลม เสื้อ/ถุงเท้า ไว้เปลี่ยน (ที่รู้มา โปรฯหน่อย เขาเปลียนรองเท้าใหม่เลย)

(เตรียมปล่อยตัวนักวิ่ง 100กม)

วันเสาร์ เริ่มต้นวิ่งจาก สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ (แม่ริม)

ลงดิ่งๆ 2กม แล้วก็ขึ้นสุดๆ ไปทาง Botanic Resort ผ่านจุดเช็คพ้อย A1
และเข้าเช็คพ้อย A2 ซึ่งเป็น Cut-off แรก!! กว่าจะถึงจุดนี้ก็ ลุ้นเหมือนกัน
เพราะเข้าก่อนเวลาแค่ 45 นาที (ช้ากว่าแผน 15 นาที) และก็ตัดสินใจกินข้าวเหนียวไก่ที่นี่เลย เป็นข้าวเช้า+กลางวัน
ที่นี่เหมือนเป็นปีศาจ เพราะอยู่ฝั่งตรงข้ามม่อนจอง เลยมีวิวสวย ร้านกาแฟ อาหารพร้อม
แต่อยู่นานไม่ได้ ต้องรีบออกมาซะก่อน แอบเสียดาย

(เริ่มเอะใจว่าทำไมพี่เก่งไม่มาสักที ไหนว่าจะบัดดี้วิ่งหนีคัทออฟด้วยกัน
มารู้อีกทีตอนเข้าเส้นชัย พี่แกแซงผมไปตั้งแต่ ก่อน A1 แล้ว)

ทบเวลาที่เหลือกับเวลาที่ให้ ผมมีประมาณ 2 ชม กับ 9กม เพื่อไป Cut-off A3 วัดปงไคร้
ดูกราฟก็ขำๆ ราบๆ แล้วก็ลงเพียวๆ

(รูปนี้ขอพี่บอยมา อยู่ช่วงแรกที่กำลังไป A1)

(น่าจะเป็นช่วงกำลังขึ้นไปม่อนล่อง ดูวิว ไหว้อนุสาวรีย์)

ผมเริ่มเอะใจว่า ในกระดาษ ยึกยือเล็กๆ ไม่ถึง1มิล แต่เดินจริง ซัดไปหลายสิบเมตร
จนผมเข้า Cut-off A3 เป็นที่เรียบร้อย ผมเพิ่งมาค้นพบตรงนี้ว่า
กราฟมันหลอกตาเรามาก เมื่อดูจากเส้นทางจริง
โถวว ถึงบางอ้อ นี่ฉันหลอกตัวเองมานานตั้งแต่ทำแผนสินะ!! (แม้ตอนวางแผนจะดูแผนที่ GPS แล้วก็ตาม)
ผมเริ่มไม่เสียเวลากินดื่มในจุด Cut-off นาน เพราะเริ่มเห็นถึงความคาดเดาไม่ได้

(เจอยิ้มที่ A3 แต่เหมือนนางเริ่มถอดใจ บอก พี่ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวตามไป)

ช่วงนี้ได้เพื่อนร่วมเดินทางด้วย แอน กอล์ฟ และอีก 4-5 คน ที่คุยกัน และผลัดกันแซง
พอขึ้นเนินที ประหนึ่งมองตาก็รู้ใจ หลบข้างซ้าย พี่แซงไปก่อนเลยครับ..

เส้นทางไป A4 มีออกไปวิ่งบนถนนแม่ริม-สะเมิง
เป็นท่อนที่ผมขี่มอเตอร์ไซต์เที่ยวกับเพื่อนเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นรู้สึกไกล๊ไกล.. แล้วตอนนีหนูมาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะลูกก..

A4 ก่อนเวลา cut-off 30 นาที รีบกิน/ดื่ม และไปต่อ
เพราะ A5 จะเป็นจุดพีค มีของที่ไป drop-bag ไว้ พร้อมอาหารเย็น

ความรู้สึกของการไป A5 รู้สึกนานกว่าปกติ อาจด้วยความล้าและแสงแดด
เดินไปคำนวณไป เวลาปริ่มเอามากๆ ถ้ารวมเวลากินข้าวเย็นด้วย จะทำให้การไป A6 ยากขึ้นไปอีก
ตอนนั้นเจอทางลง ทางราบ ต้องวิ่งตลอด ห้ามหยุด

ไปถึง Cut-off A5 ก่อนเวลาแค่ 10 นาที รีบกินมาม่า จัดของใหม่เพื่อใช้ตอนกลางคืน
ยืดเส้นยืดสายนิดหน่อย แต่เหมือนจะไม่ดีเท่าไร เพราะทำให้หลังจากนั้นปวดข้อพับขาข้างซ้าย

A5 – A6 ระยะทางแค่ 5กม กับเวลา 1.20ชม (ออก A5 ช้าไป 10 นาที) ปริ่มๆอีกแล้ว
จุดนี้ทางดี ขึ้นไม่ยาก แต่ช่วงขาลงจะชันมาก น้ำค้างลงพื้น ลื่น มืด และแซงกันลำบาก
ตอนบรีฟ เขาบอกว่ารถเข้าไม่ได้ อย่าเป็นอะไร ถ้าเป็น จะเอาออกมายาก
หลายคนเลยดร็อปตัวเองที่ A5 เพระาถ้าไปต่อก็ต้องพยายามดูแลตัวเองดีๆ ห้ามเจ็บ

เข้า A6 ก่อนเวลา cut-off ไป 5 นาที เริ่มรู้สึกถึงความตึงเครียด ของ A7 ที่กราฟขึ้นสะสมสูง และลงชัน
ต้องคุยกับตัวเองและเพื่อนข้างๆ พยายามกันมาตั้ง 48กม แล้ว มันต้องไม่สูญเปล่า!
เพราะ A7 มันคือจุดสุดท้ายที่ต้องไป ก่อนเข้าเส้นชัย

ช่วงแรกเป็นทางลง เราเริ่มด้วยการวิ่งอย่างเดียว ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนกัน
ช่วงขาขึ้น เดินต่อเนื่องแบบไม่หยุด แต่ก็ไม่ลืมที่จะคุม HR เพื่อไม่ให้เหนื่อยเกินไป
(ได้เทคนิคนี้ตอนเดินเนปาลกับป๋าคมรัฐ แอบลอกสไตล์แกมา ไปเรื่อยๆ ไม่เร็วจนเกินไป แต่ไม่หยุด)

A7 ยิ่งกว่า A5 เสียอีก รู้สึกขึ้นแล้วขึ้นอีก หยิบกราฟเทียบกับนาฬิกาดูตลอดเวลา เมื่อไรจะจบ
มืดก็มืด วังเวงอีกต่างหาก เพื่อนร่วมทีมค่อยๆหายไปทีละคนสองคน เหลือแต่แอนกับกอล์ฟ

สุดท้ายเข้า A7 ก่อนเวลาแค่ 7 นาที เจอเพลง และนักวิ่ง 100กม นั่งจอแจกินข้าวกันที่นี่
หิว เห็นคนอื่นกินข้าวไข่เจียวก็อยากกิน แต่ก็กลัวไม่ทัน อัดกล้วยและโค๊ก แล้วออกมาเลย
ตอนนั้นเป็นระยะที่วิ่งมากที่สุดในชีวิตแล้ว 57กม เหลือ Cut-off สุดท้ายคือเส้นชัยเท่านั้น 8กม กับเวลา 3 ชม
ประเมินคร่าวๆ มีเวลาขึ้นเขา 1ชม ลงเขา 1ชม และขึ้นเขาเข้าเส้ยชัยอีก 1ชม

ได้เพื่อนร่วมทางใหม่อีก 2-3 คน บอกว่าเดินตามพี่จาก A6 แล้วดี ไม่เหนื่อย ทัน Cut-off ด้วย ฮ่าๆ

ในบรรดาช่วงขาลง คงเป็น A6 ไป A7 นี่แหละ ที่ลงจนน่ากลัว
ไม่ใช่อะไร เพราะมืดมาก และเป็นถนน กลัวรถจะชนเอา
เมื่อลงแล้วก็ต้องขึ้น อิตอนเริ่มวิ่ง 2 กิโล แรก ลงมาอย่างไร ก็ขึ้นอย่างนั้น
เป็นความโหด และเอกลักษณ์ของงานโป่งแยงในปีนี้เลยทีเดียว
จะแวะไปขี้แถวป้อมยาม ก็ประเมินแรงกายและเวลาของตัวเองไม่ถูก กลัวไม่ทัน Cut-off เพราะจำได้ว่ามันชัน
ค่อยๆเดินกระมิดกระเมี้ยนไปเรื่อยๆ จนเริ่มได้ยินเสียงพิธีกร

เหลืออีกเพียง 10 เมตรที่จะต้องขึ้นบันได ไปเส้นชัย
ก้าวแรกจำได้ว่าสะดุดเพราะยกเท้าไม่พ้นขั้น ดีที่ไม่หัวทิ่ม จะเสียภาพลักษณ์มาก

เข้าเส้นชัย ทุกคนเฮโลให้ เพราะมีคนรอดตายเพิ่มอีกหนึ่ง ก่อนเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

เดินตุปั๊ดตุเป๋ให้ประทับตรา Passport ดวงสุดท้าย

(ความเก๋ของตราปั๊มคือ เป็นสัญลักษณ์ของแต่ละจุด เท่มาก)

โครตดีใจ แต่หิวข้าวมากกว่า รีบไปหาน้ำและข้าวไข่เจียวกิน

บอกแม่ บอกเพื่อน ว่าจบ 66กม จนได้..
ให้พี่เก่งถ่ายรูปให้ แต่ดันลืมหยุดจับเวลานาฬิกา

ใช้เวลาทั้งหมด 16:39:56ชม (Official Time)
เข้าอันดับที่ 170 พอดี (ผ่าน 189 คน จากทั้งหมด 220 คน)

(งานนี้เหรียบสวยนะครับ)

ก่อนมา ไม่ได้คาดหวังว่างานนี้จะมีอะไรไปมากกว่าแค่การวิ่งให้จบ
แต่ตั้งแต่การรับ BIB การบรีฟ วันเริ่มแข่งขัน วันที่ตนเองเข้าเส้นชัย
แม้แต่วันที่ผมต้องไปรอรับเพื่อนวิ่งจบ 100กม
ผมรู้สึกว่างานนี้มีความเป็นกันเอง อบอุ่น และถูกจริต
มันไม่ง่าย มันโหดกำลังดี มันท้าทายนักวิ่งทุกคนทุกระยะ

ครั้งนี้จัดเป็นครั้งที่สอง ผมเชื่อว่าปีหน้าจะยิ่งใหญ่ และคนเยอะกว่านี้แน่นอน
ใครสนใจสำหรับปี 2017 ติดตามข่าวที่ Facebook Fan Page และ http://www.pyt.run/ ได้
มีลุ้นตั้งแต่จองแน่นอน

ปล. สังเวยรองเท้าไปคู่นึง น้อง Altra Lone Peak 2.5 อยู่ด้วยกันมาไม่ถึงปี แต่ก็น่าจะร่วม 500กม ได้
ทุกอย่างโอเค แต่ผ้าปริ ซึ่ง Lone Peak 3.0 ได้แก้ไขตรงนี้แล้ว โดยหุ้มยาง แต่ก็ทำให้คับกว่ารุ่น 2.5 ไปด้วย

(ปรินิ้วก้อยสองข้างเลย เป็นผลจากช่งวเดินลงชันๆ นิ้วชน)

(อันนี้แบนราบตั้งแต่ Columbia 50 กม เพราะลงน้ำหนักเท้าที่โฟกราวมาก แม้จะใช้ถุงเท้าแยกนิ้ว แต่ร่องนิ้วและฝ่าเท้าก็ยังเป็นตุ่มน้ำ ตอนหลังเลยใช้พาสเตอร์เหนียวแปะฝ่าเท้าด้วยอีกชั้น)

เสาร์ที่ผ่านมา มีโอกาสไปเชียงใหม่ เลยขอจัดทริปชะโงกทัวร์ดูให้รู้ว่า แม่กำปอง เป็นอย่างที่คิดจริงหรือเปล่า

0. การเตรียมตัว

ผมเลือกเดินทางด้วยการเช่ามอเตอร์ไซต์ 1 วัน ใช้รุ่น Yamaha TTX ค่าเช่าวันละ 250 บาท ค่าน้ำมันไปกลับ และเติมคืนร้านเช่าฯ  ประมาณ 100 บาท

เป็น 1 Days ทริป ไม่ได้ลำบากลำบนอะไร แต่ต้องเตรียมใจนั่งก้นชา เพราะขี่มอเตอร์ไซต์ไปกลับระยะทางรวม 150กม ดังนั้น ถ้ามีแว่นกันแดด เสื้อคลุม หมวกกันน็อก ก็ไปได้เลย แต่ตอนที่ผมไปมีฝนตก เลยแวะซื้อเสื้อกันฝน 7-11 ไปใส่อีกตัวหนึ่ง (ใช้มันกันฝนกับกันลมเย็นๆตอนขี่มอเตอร์ไซต์ได้)

พกเงินไปสัก 500บาท ละกันนะครับ ค่าเที่ยวไม่มีอะไร แต่ค่ากินที่แม่กำปองจะสูงกว่าปกติ 2 เท่า (เช่น ข้าวผัดไข่จานละ 50 บาท โค๊กกระป๋องละ 20 บาท)

1. พร้อมแล้วก็ลุย!

(พิกัดบ้านแม่กำปอง ให้ชี้ไปที่ โรงเรียนบ้านแม่กำปองกลาง หรือดู Google Map เส้นทางที่ผมไปได้ที่ลิงค์นี้ครับ ถนนนิมมานเหมินทร์ – โรงเรียนบ้านแม่กำปองกลาง)

ผมเริ่มต้นที่ถนนนิมมานเหมินทร์ ประมาณสิบโมงเช้า เข้าสู่ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ เชียงใหม่-ลำปาง จนไปเจอห้างเซ็นทรัลเฟสติวัลฯ ให้เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนเชียงใหม่- ดอยสะเก็ด คราวนี้ตรงไปยาวๆ… เส้นนี้ระวังรถใหญ่ด้วยนะครับ และปั๊มน้ำมันมีช่วงต้นๆ ให้เติมเตรียมไว้ก่อนเลย

พอผ่านตัวอำเภอดอยสะเก็ด จะเริ่มขึ้นภูเขา และผ่านศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยฮ่องไคร้ฯ ไปต่ออีก 2 กม จะเจอสี่แยก หน้าตาแบบด้านล่างนี้ครับ

คือมันไม่มีป้ายบอกอะไรเลยว่าไปโครงการหลวงตีนตก หรือไปหมู่บ้านแม่กำปอง เอาเป็นว่า ทางด้านขวามือที่เราจะต้องเลี้ยวไป จะเจอซุ้มประตูไม้ และมีป้ายบอกว่า ไปน้ำพุร้อนดอยสะเก็ด, น้ำตกเทพเสด็จ, น้ำตกย่าจันทร์ ตามรูปด้านล่าง

ถึงตรงนี้ ไปต่ออีกประมาณ 19กม จะเป็นถนนสองเลนเล็กๆ คดเคี้ยวและแคบ แต่วิวสองข้างทางก็สงบร่มรื่น บางจุดเป็นนาขั้นบันไดแวะถ่ายรูปสวยๆได้เลยครับ

ไปเรื่อยๆ จะเจอทางแยกให้ยึดป้าย โฮมสเตย์บ้านแม่กำปอง, The Giant, โครงการหลวงตีนตก ไว้เป็นสำคัญแล้วกันครับ เป็นทางเดียวกัน จนเราไปถึงแถวๆโครงการหลวงตีนตก ถึงจะมีป้ายบอกชัดเจนว่าไปหมู่บ้านแม่กำปองทางไหนต่อ

2. เตร็ดเตร่แม่กำปอง

ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเราก็ถึงหมู่บ้านแม่กำปอง เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ในร่องเขา ที่ทอดตัวไปตามถนน ผมขี่มอเตอร์ไซต์ไปเรื่อยๆ เป้าหมายเพื่อไปดูวิวแม่กำปองมุมสูง ที่ ร้านกาแฟชื่อดัง “ชมนก ชมไม้”

ถนนบางช่วงค่อนข้างชัน ทำให้เพื่อนที่ซ้อนมอเตอร์ไซต์ไปด้วยกันต้องลงเดินในบางจุด (ผมกับเพื่อนหนักรวมกันน่าจะ 160กิโลฯ ใครจะไปด้วยมอเตอร์ไซต์ หาคันดีๆมาหน่อยดีกว่านะ) และเนินสุดท้ายก่อนถึงร้านกาแฟ ชันมากๆ ตัดสินใจทิ้งมอเตอร์ไซต์ไว้ตรงนั้นแทน สะดวกกว่า

ร้าน “ชมนก ชมไม้” อยู่เลยตัวหมู่บ้านแม่กำปองขึ้นไปบนเขา (ทางไปน้ำตกแม่กำปอง) ดังนั้นจะทำให้เห็นวิวหมู่บ้านพร้อมธรรมชาติในระแวกนั้นได้เป็นอย่างดี เหมาะกับการนั่งกินเค้ก จิบชากาแฟ ปล่อยอารมณ์ไปเรื่อยๆ โชคดีที่วันไป ฝนเพิ่งตก เมฆเยอะ ร่มรื่น และ อากาศเย็น ซึ่งถ้าแดดออก คงร้อนน่าดู

ออกจากร้านกาแฟ เดินไปที่น้ำตกแม่กำปองประมาณ 300 เมตร เป็นเนินขึ้นลงประมาณ 2-3 เนิน ไม่ลำบากมาก ตรงหน้าน้ำตกมีร้านขายน้ำ ขายก๋วยเตี๋ยว ให้คลายหิวด้วย

น้ำตกแม่กำปอง เป็นน้ำตกขนาดไม่ใหญ่มาก มีหลายชั้น แต่ละชั้นสูงหลายเมตร ด้านข้างมีบันไดเดินเลาะขึ้นไปด้านบนเพื่อชมแต่ละชั้นได้ ซึ่งพอเราขึ้นไปได้ประมาณหนึ่งก็จะศาลาให้นั่งพักเหนื่อย รับลม ฟังเสียงน้ำตกได้ ชิลดี

เดินกลับไปเอามอเตอร์ไซต์แล้วขี่ลงไปถนนในหมู่บ้าน ไปแบบมั่วมาก ชาวบ้านแนะนำให้จอดมอเตอร์ไซต์(และรถ)ไว้ที่โรงเรียนบ้านแม่กำปองกลาง แล้เริ่มเดินเลาะไปตามถนนใจกลางหมู่บ้านขึ้นไปเรื่อยๆ

จุดแรกที่เจอ เป็นร้านขายของที่ระลึกและส่งโปสการ์ด เป็นเอกลักษณ์ของเมืองท่องเที่ยวบ้านเราไปแล้วที่จะต้องมีร้านประมาณนี้ ไม่ว่าจะ อัมพวา เชียงคาน ปาย และก็แม่กำปอง

จุดพีคที่เจอน่าจะเป็นแถวบ้านพักลุงปุ๊ด & ป้าเป็ง ที่มีวัยรุ่นไปรุมถ่ายรูปกันหน้าร้านกับตัวกำแพงไม้ ก็ดูเรียบเก๋ไปอีกแบบ ใกล้ๆกันมีร้านข้าวโพดปิ้งมันเผา ที่ไปอ่านรีวิวไหนก็บอกว่าต้องกิน ประหนึ่งเป็นกิจกรรมเช็คอินของแม่กำปอง สนนราคาข้าวโพดปิ้งฝักละ 25บาท มันเผาถุงละ 30บาท (คือเอ็งจะแพงไปไหน)

สองข้างทางของแม่กำปอง เต็มไปด้วยบ้านพัก ซึ่งมองจากสายตาน่าจะเป็นบ้านของชาวบ้านจริงๆ และดัดแปลงบ้าง สร้างใหม่บ้าง เพื่อเปิดให้เช่าพักอาศัย ภูมิประเทศแถวนี้เป็นหุบเขา ทำให้พื้นที่สร้างบ้านได้น้อยและตัวบ้านจะไม่ใหญ่ หลังหนึ่งเหมือนมีแค่ 2-3 ห้อง เท่านั้น ใครจะมาพักผ่อน ลองติดต่อจองห้องพักก่อนนะครับ (ในบล็อก ผมถ่ายเบอร์มาให้บางส่วน จริงๆมีมากกว่านี้)

เราแวะกินข้าวเที่ยงกันที่ร้านอาหารตามสั่งหัวโค้งของหมู่บ้าน มีขนมจีนบุฟเฟ่ด้วยนะ ราคา 40บาท ส่วนผมกินข้าวผัดหมู ที่ป้าแกใช้ข้าวไรซ์เบอรี่หรือข้าวกล้องนี่แหละ ผัดมาให้ สนนราคา 50 บาท กับเป๊ปซี่อีกกระป๋องหนึ่ง 20บาท

3. ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงตีนตก

เราออกจากหมู่บ้านแม่กำปอง ขี่ย้อนกลับไปทางขามาเพื่อแวะโครงการหลวงตีนตก ที่นี่บรรยากาศดีมากๆ เขียวชะอุ่ม และมีแม่น้ำไหลผ่านคั่นระหว่างบ้านพักกับร้านอาหารของโครงการ ตัวบ้านพักเองก็สร้างได้ดูดีเลยทีเดียว ลองเช็คราคา จะเริ่มต้นประมาณ 1,500บาท ต่อคืน (ติดต่อสอบถาม/จองที่พัก โทร. 093-146-7726, 096-604-1377 ส่วนร้านอาหารเปิดบริการทุกวัน 8.00-20.00น เผื่อใครจะแวะมาทานหลังกลับจากแม่กำปอง)

โครงการหลวงตีนตก ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2524 ในหลวงทรงพระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับก่อสร้างด้วยจำนวนเงิน 300,000 บาท เพื่อให้เป็นศูนย์พัฒนา สาธิต และส่งเสริมการเพาะเห็ดหอม และการปลูกกาแฟ ให้เป็นอาชีพเสริมกับราษฎรในพื้นที่ นอกเหนือจากการปลูกเมี่ยง (ข้อมูลเพิ่มเติม ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงตีนตก)

มีเสียงลือเสียงเล่าจากเพื่อนว่า เหล้าหมักกลิ่นกาแฟ ที่นี่อร่อยมาก ตอนนั้นออกมาก่อนเลยไม่ได้ซื้อ จนเมื่อไปปีนเขาที่นครศรีธรรมราช เพื่อนแบกไปให้ชิม อร่อย ลื่น เป็นรสชาติที่กลมกล่อมกลิ่นกาแฟ หลังจากไหลลงคอ แปลกดีครับ

3. The Giant Chiangmai ร้านกาแฟบนต้นไม้ยักษ์

ตรงโครงการหลวงตีนตก จะมีทางแยกเพื่อไปแม่กำปอง และ The Giant ร้านกาแฟที่ตั้งอยู่บนต้นไม้ยักษ์ ซึ่งผมเคยเห็นคนโพสหลายครั้งแล้วใน Internet ดูอลังการมาก คราวนี้มาใกล้ๆแล้วทั้งที ต้องขอไปดูสักหน่อย พวกเราเลยขี่ไปต่อที่นั่น

ระยะทางจากโครงการหลวงตีนตกเพื่อไป  The Giant แค่ 7-8กม แต่ช่วงระยะท้ายๆ ค่อนข้างชัน ไปยากกว่าแม่กำปองพอสมควร หลายจุดต้องให้เพื่อนผมที่ซ้อนลงเดิน เพราะมอเตอร์ไซต์เราขึ้นไม่ไหว (ผมคงน้ำหนักเยอะด้วยแหละ ฮ่าๆ) หากใครจะไป ขี่ไม่แข็ง หรือน้ำหนักเยอะ หรือมอเจอร์ไซต์ไม่แรง ให้เผื่อใจ้ไว้ก่อนนะครับ ว่าอาจมีลงเดิน อิอิ

ไปถึงหน้าร้าน ประตูและกำแพงสูงใหญ่เหมือนในหนัง Jurassic Park มองไปด้านหลังเป็นฉากต้นไม้ยักษ์ แค่เห็นก็ตื่นเต้นแล้วครับ

พอเดินเข้าไป พบว่า เราต้องเดินข้ามสะพานแขนไม้ ที่จำกัดให้ไปได้แค่ครั้งละ 2 เท่านั้น เพื่อป้องกันอันตราย จุดนี้สำหรับคนกลัวความสูงก็คงมีเสียวบ้างแหละครับ

ร้านกาแฟนี้สร้างเกาะไว้กับต้นไม้ยักษ์ (ผมไม่แน่ใจว่าต้นไม้พันธุ์อะไรนะ แต่เหมือนต้นไทร) และต่อเติมด้วยโครงเหล็กปักจากพื้นขึ้นมาเป็นที่นั่ง ทำให้กว้างขวางรับคนได้มากขึ้น

โดยวิวเป็นต้นไม้ และมองไปไกลๆจะเห็นทิวเขาใกล้เคียง สวยงาม ถ้าได้มาช่วงอากาศเย็นๆ ของจะฟินไม่น้อย (ช่วงที่ผมไปก็เริ่มเย็นกำลังดีเลย)

กาแฟ ชาเขียว ที่ดื่มกัน รสชาติพอได้  แต่ราคาค่อนข้างแพง 80-120 บาท ก็เรียกได้ว่าชาร์จค่าสถานที่กันไปเต็มๆ แต่ถ้ามองมุมที่แลกกับความรู้สึกนั่งสบาย ทิ้งเวลา ก็ถือว่าคุ้มกว่าไปนั่งในร้านห้องสี่เหลี่ยม

ส่วนตัวแอบสงสัยว่าต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้ เอามาทำแบบนี้ จะผิดกฎหมายอะไรหรือเปล่า ตรงนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน อีกนัยหนึ่งก็แอบสงสารต้นไม้ตามประสาคนป่าแบบผม แต่ถ้าไม่ได้ผิดกฎหมาย และทุกคนยินดีที่จะมีมันไว้แบบนี้ ก็คงต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปนั่นเอง ที่สังเกตดู ทางร้านก็ไม่ได้สร้างอะไรวุ่นวายกับตัวต้นไม้มากนัก แค่มีไว้เป็นพร็อพ เป็นหลังคา

สรุป

แม่กำปอง ไปแบบ 1 วันด้วยมอเตอร์ไซต์ได้สบายๆ เพราะน่าจะเที่ยวระแวกนั้นได้จนเกือบหมด (ซึ่งจริงๆมีบ่อน้ำพุร้อนดอยสะเก็ด และโครงการหลวงห้วยฮ่องไคร้ ที่เราไม่ได้แวะไป) ค่าใช้จ่ายทั้งหมดไป 1 หรือ2 คน ก็ไม่น่าจะเกิน 500 บาท

แต่สำหรับใครอยากได้ความเงียบสงบ ไปเปลี่ยนที่นอน อ่านหนังสือ จิบกาแฟ รับลมหนาว ก็สามารถไปนอนเล่นได้ (กลางวันอาจเสียงดังหน่อย เพราะมอเตอร์ไซต์และรถยนต์ขับไปมาตลอดเวลา และบ้านพักมักติดถนน)

อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ อาจผิดหวังหน่อยสำหรับคนวาดภาพแม่กำปองไว้สวยงาม แต่ลองไปก็ไม่เสียหายอะไร ก่อนที่มันจะเปลี่ยนไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ..

ช่วงขาขึ้น ไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก และค่อนข้างมีปัญหา
เพราะหยีไม่ค่อยอยากให้เราไปเดินสำรวจในสถานที่บางแห่ง มันไม่ปลอดภัย
กอปรกับไม่ได้แจ้งล่วงหน้า จึงไม่มีอุปกรณ์เตรียมมาด้วย
เลยทำให้หลายคนในทีมดูจะไม่พอใจเท่าไรนัก

แต่วันนั้นไม่มีหมอกสวยๆให้ดู เราจึงไม่ได้ไปสำรวจอีกเส้นทางหนึ่งตามที่แพลนไว้
เรื่องก็จบลงเท่านั้น..

ผมมีโอกาสได้คุยกับหยีตอนเดินลงจากเขา
หยีเล่าถึงความเปลี่ยนแปลงในการจัดการสถานที่ท่องเที่ยวของผาสองฤดู
ผมเพิ่งรู้ว่าที่นี่เป็นแค่การทดลองเปิดให้เที่ยว จึงทำให้ไม่ค่อยมีข้อมูลอะไรมากนัก
ชาวบ้านละแวกนี้ ต้องดูแลความเรียบร้อยและความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวเองด้วย
ซึ่งถ้าผลลัพธ์ออกมาดี ก็จะได้ประกาศเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการ

นั่นเอง จึงทำให้หยีต้องเตือนพวกเรา และไม่กล้าเสี่ยงจะพาไปไหนจุดแปลกๆ
(ซึ่งผมเล่าให้เขาฟังว่า จริงๆ พวกเราแทบทุกคน เคยมากันแล้ว เลยรู้ตัวเองดีว่าจะเจอทางยากขนาดไหน ไปได้ไหม)

ผมเล่าต่อถึงกรณีภูทับเบิก
หลังจากที่คนแห่ไปแล้ว ที่นั่นเละเทะแค่ไหน
ซึ่งหยีก็ได้ติดตามข่าวอยู่เช่นกัน
และทางหน่วยงานราชการรวมไปถึงชาวบ้านก็ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น
ซึ่งคนละแวกนี้นอกจากมีกฎของทางราชการช่วยดูแลแล้ว
ยังมีกฎของชุมชนที่คนเฒ่าคนแก่ออกกฎไว้มาเนินนาน
เช่น การห้ามขายที่ดินให้กับคนนอกพื้นที่ เป็นต้น
ดังนั้น ถ้าใครคนหนึ่งในหมู่บ้านต้องการขายพื้นที่
จะต้องเอาเข้าที่ประชุมคณะกรรมการหมู่บ้านทุกครั้ง
ไม่สามารถตัดสินใจคนเดียวได้ แม้จะเป็นที่ดินของเขาก็ตาม

ผมได้ยินอย่างนี้แล้วก็สบายใจขึ้นอีกเปราะหนึ่ง
ชุมชนระแวกนี้น่าจะเข้มแข็งพอตัว..

หยีเล่าต่อว่า ชาวบ้านแถวนี้ไม่ได้มีความลำบากอะไร ทุกคนต่างปลูกพืชผักผลไม้เมืองหนาวเพื่อส่งขายและสร้างรายได้ให้กับชุมชนได้ดีมาก เลยทำให้เขายอมทิ้งเงินเดือน ลาออกจากโรงงานประกอบรถยนต์ กลับมาทำไร่ทำสวนที่บ้านเกิดแห่งนี้

“ที่หมู่บ้านผมเจริญแบบนี้เพราะในหลวงครับ ถ้าในหลวงไม่เข้ามาทำอะไร ก็คงไม่เป็นแบบนี้”
หยีบอกผมพร้อมกับชี้ให้ดูท่อน้ำประปา แล้วพูดต่อว่า “ท่อประปาในหลวงก็มาทำให้ครับ” แล้วเขาก็เล่าถึงผังระบบประปาในสวนให้ผมฟัง ว่ามันมีทุกหมู่บ้านและเข้าสวนทั้งหมด

ผมเริ่มสนใจทันที เพราะอยากรู้ว่าชาวม้งเขาคิดอย่างไรกับในหลวง

ยังไม่ทันถาม หยีก็เสริมต่อว่า “ในหลวงมาที่นี่บ่อยครับ กำนันคนเก่าที่เขาเพิ่งตายไป ก็สนิทกัน มีรูปถ่ายคู่กับในหลวงด้วยหลายรูป”

“แล้วท่านมาทำอะไรแถวนี้บ่อยๆ” ผมถามต่อ

“เข้ามาทำหลายอย่างครับ ทำขุนวาง(หมายถึง ศูนย์เกษตรหลวงเชียงใหม่ขุนวาง) ทำประปาให้ ทำบ่อเก็บน้ำให้ เดี๋ยวเดินลงไปล่างสุด ผมจะชี้ให้พี่ดู” หยีพูดเหมือนภูมิใจในเรื่องบ่อเก็บน้ำมาก

“สิบปีก่อนตอนบ่อเก็บน้ำแตก ในหลวงก็เข้ามาดูครับ”
ผมแอบตกใจว่า เรื่องดูเล็กน้อยสำหรับเรามากนะ แต่ในหลวงทรงมาดูเอง ทั้งๆที่สั่งใครมาก็ได้ ผมบ่นกับหยี ซึ่งหยีเองก็งงเช่นกัน

“เวลาในหลวงมา ทหารตำรวจเต็มไปหมดเลยพี่ แต่บางทีก็มากันไม่กี่คน ชาวบ้านบางคนยังไม่รู้เลยว่าเป็นใคร สมัยก่อนก็ไม่มีทีวีดูกันน่ะครับ”

“แล้วนายเคยเจอในหลวงไหม” ผมถามหยี

“เคยครับ ครั้งนึง ตอนเด็กๆ ตอนบ่อเก็บน้ำมันแตกนั่นแหละครับ” พลางก็ชี้นิ้วไปแถวๆ ศูนย์เกษตรขุนวางให้ผมดู และอาจเป็นเหตุผลนี้ก็ได้ ที่หยีพราวทูพรีเซ้นบ่อเก็บน้ำกับผมแต่แรก

“ตอนบ่อแตก ในหลวงเขาเข้ามาดูครับ มาเองเลย และน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ในหลวงมาที่นี่ครับ แล้วเขาก็ไม่เคยมาอีกเลย เหมือนเขาเริ่มเข้าโรงพยาบาล” ตอนนั้น ผมเริ่มประติดประต่อเรื่องได้บ้าง

“บร็อคโคลี่ สตรอว์เบอร์รี (มีอะไรอีกไม่รู้ ผมจำชื่อไม่ได้) เขาก็เอามาให้พวกผมปลูก ท่านทำอะไรไว้เยอะครับ”

“อาจารย์ที่ขุนวางเขาก็ดีมากครับ พวกนี้เขาก็สอนปลูกทั้งนั้น โดมก็สอนทำครับ” แล้วหยีก็ชี้ให้ผมดูโดมสีขาวๆ ผมเลยถึงบางอ้อว่า ทำไมโดมแถวนี้หน้าตาเหมือนกันหมด

“อาจารย์เขาให้คำแนะนำตลอดครับ เขาก็ตามพวกผมด้วย เจอกันก็ถามตลอด ดีไหม ขึ้นไหม เขามาดูเรื่อยๆ เขาก็คงเอาไปรายงานด้วยครับ ทำผลงานกัน” หยีเล่าไปหัวเราะไป

“แล้วขายกันยังไง” ผมถามหยีต่อ

“ขายเข้าขุนวางครับ ราคาดีกว่าในท้องตลาดอีกครับ แต่ต้องไม่ใส่ยานะ เป็นออร์แกนิก เพราะเขาเอาเข้าวังด้วย” หยีตอบผมแบบสั้นๆ แต่ได้ใจความ

“บางทีก็มีคนมารับไปขาย หรือชาวบ้านไปขายเอง ก็แล้วแต่เขาจะทำกันน่ะครับ” หยีให้ข้อมูลเพิ่ม เหมือนรู้ใจผมว่าจะถามเรื่องการผูกขาด

พวกเราเดินมาจนถึงบ่อน้ำที่ในหลวงทรงสั่งให้สร้างไว้ หยีเลยชี้ให้ผมดูว่าคือที่นี่
แล้วหยีก็ย้ำด้วยประโยคเดิมจากบทเริ่มต้น..

“ถ้าไม่มีในหลวง พวกผมก็ไม่รู้จะเป็นยังไงครับ ท่านทำอะไรเยอะจริงๆ”

…

ในสมองผมตอนนั้น มีหลายๆเรื่องของในหลวงผุดขึ้นมาเต็มไปหมด
เป็นเรื่องและภาพของในหลวงทรงงานตามชนบท
แต่ครั้งนี้ผมฟังจากปากคนท้องที่เอง.. รู้สึกอินกว่าเยอะ

เราคุยกันหลายเรื่องแต่มาปิดท้ายด้วยเรื่องของในหลวง
ประหนึ่งว่าหยีตั้งใจเล่าเพราะเพิ่งผ่านวันพ่อไปหมาดๆ

ผมรู้สึกว่า ชาวบ้านแถวนี้โชคดี คนไทยโชคดี และผมก็โชคดี
ที่เกิดมาทันในช่วงของกษัตริย์พระองค์นี้..

ฟังแล้วรักในหลวงมากขึ้นอีกเยอะเลยครับ

….

ข้อมูลเพิ่มเติม

• สมัยก่อนขุนวางบ้านหยี ปลูกฝิ่นกัน ก่อนที่จะเปลี่ยนมาทำไร่ทำสวน
• ในหลวงเสด็จไปที่ขุนวางครั้งแรก แล้วทรงเห็นปลูกฝิ่นกันเยอะ เลยทำโครงการขุนวาง เพื่อสอนให้ชาวบ้านปลูกพืชที่ได้ราคาดีกว่าหรือเท่าเทียมกับฝิ่น (royalprojectthailand.com)
• ไกด์ม้งขาวตอนผมไปกิ่วแม่ปานบอกว่า ม้งขาว ม้งเขียว ต่างกันที่ภาษา และเรียกชุมชนของหยีว่า ม้งขาวขุนวาง
• ชาวม้งโดยส่วนใหญ่ไม่ชอบให้เรียกว่าแม้ว โดยถือว่าเป็นการดูถูกเหยียดหยาม (wiki)
• ประวัติศูนย์วิจัยเกษตรหลวงเชียงใหม่ (ขุนวาง)