บางครั้ง บทเรียนที่ทรงพลังที่สุด ไม่ได้เป็นประโยคยาวๆ หรือทฤษฎีที่ซับซ้อน แต่อาจมาในรูปแบบของคำสั้นๆ ที่ฟังดูธรรมดามากๆ อย่างคำว่า “Bistari, Bistari” ซึ่งในภาษาเนปาลที่ ว่า “ช้าๆ” หรือ “ค่อยเป็นค่อยไป”

ฟังเผินๆ อาจเหมือนเป็นแค่คำเตือนของไกด์ให้เดินช้าลง แต่สำหรับโลกของการ trekking ปีนเขาในเนปาล คำนี้แทบจะเป็น ปรัชญาในการเอาชีวิตรอดและไปให้ถึงเป้าหมาย เลยก็ว่าได้

เวลาพูดถึงเส้นทางอย่าง Everest Base Camp หรือยอดเขาอย่าง Island Peak หลายคนอาจนึกถึงความท้าทาย ความสวยงาม และความฝันที่จะไปยืนอยู่บนจุดสูงๆ สักครั้งในชีวิต แต่สิ่งที่คนมีประสบการณ์บนภูเขามักรู้ดีคือ ที่สูงไม่ใช่พื้นที่ของความรีบร้อน

ยิ่งสูงขึ้น อากาศยิ่งบางเบา ออกซิเจนยิ่งน้อย (ที่ระดับ 5,000 เมตร ออกซิเจนมีเพียง 50%) และร่างกายยิ่งต้องการเวลาในการปรับตัว การเดินเร็วเกินไป ไม่ได้แปลว่าแข็งแรงกว่า บางครั้งกลับหมายถึงการผลักร่างกายให้ชนกับขีดจำกัด จนเสี่ยงต่อ โรคแพ้ความสูง (Altitude Sickness หรือ AMS) ซึ่งเป็นสิ่งที่นักเดินเขาสูงทุกคนต้องระวังให้มากๆ

ไกด์เนปาล หรือชาวเชอร์ปา มักพูดคำเดิมซ้ำๆ กับนักเดินทางว่า “Bistari, Bistari”

เขาอาจไม่ได้บอกให้เราเพียงเดินช้าลง อย่างตรงไปตรงมาเท่านั้น แต่อาจหมายถึง ให้เคารพร่างกาย เคารพจังหวะของตัวเอง (เคารพชีวิต) และเคารพธรรมชาติ

การเดินช้าๆ ช่วยให้ร่างกายมีเวลาปรับตัวกับความสูง ช่วยให้หัวใจไม่ทำงานหนักเกินไป ช่วยให้เราเก็บแรงไว้สำหรับระยะทางยาวๆ ข้างหน้า และที่สำคัญ มันช่วยให้เรา “ไปต่อได้”

บนภูเขา ไม่มีใครได้รางวัลจากการรีบจนหมดแรงกลางทาง คนที่ไปถึงปลายทางได้ มักไม่ใช่คนที่เดินไวที่สุด แต่เป็นคนที่รู้จักรักษาจังหวะ รู้ว่าเมื่อไหร่ควรพัก เมื่อไรควรเดินช้าลง และไม่ปล่อยให้ความทะเยอทะยานของตนเองนำหน้าสติเพียงชั่วขณะ

ยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าคำนี้ไม่ได้ใช้แค่บนเส้นทาง trekking เท่านั้น แต่มันใช้ได้ดีกับชีวิตประจำวันของเราด้วย

ทุกวันนี้ เราอยู่ในโลกที่ผลักให้ทุกอย่างต้องเร็ว ตอบเร็ว ทำเร็ว สำเร็จเร็ว โตเร็ว จนบางครั้งเราลืมไปว่าหลายเรื่องในชีวิต ไม่ได้ดีขึ้นเพราะเร่ง แต่ดีขึ้นเพราะเราค่อยๆ ทำมัน และทำอย่างสม่ำเสมอ

เช่น สุขภาพ ไม่มีใครแข็งแรงขึ้นอย่างแท้จริงจากการโหมหนักเพียงไม่กี่วัน แต่เกิดจากการดูแลตัวเองแบบต่อเนื่อง นอนให้พอ กินให้ดี ขยับร่างกายทีละนิด และทำซ้ำไปเรื่อยๆ

การทำงาน บางโปรเจกต์ไม่ได้ต้องการให้เสร็จไวที่สุด แต่ต้องการความถูกต้อง ความละเอียด และพลังของทีมที่มากพอจะไปกันจนจบ การวิ่งเร็วเกินในช่วงแรก อาจทำให้เราหมดแรงก่อนถึงเส้นชัย

แม้แต่เรื่องความสัมพันธ์หรือการเติบโตของชีวิต บางครั้ง คำตอบก็ไม่ได้มาในวันที่เราเอื้อมสุดแขนอยากจะไขว่คว้า แต่อาจค่อยๆ ชัดขึ้น เมื่อเราให้เวลา ให้พื้นที่ และยอมรับว่าบางอย่างต้องเติบโตไปตามจังหวะ โอกาส ของมันเอง

สิ่งที่ผมอยากจะบอกในโพสต์นี้ “Bistari, Bistari” ไม่ได้อาจไม่ได้ชวนให้เราเฉื่อยช้า แต่ทำให้เราฉุกคิดถึง เดินอย่างมีสติ ช้าแบบที่ยังไปข้างหน้าได้เรื่อยๆ ค่อยเป็นค่อยไปแบบที่ไม่หยุด เป็นการเลือกจังหวะที่พาเราไปได้ไกลกว่า ถ้าเราไม่ท้อถอยไปเสียก่อน

บางวันชีวิตอาจเหมือนบันไดหินนับพันขั้น บางช่วงอาจเหมือนทางชันที่หายใจแทบไม่ทัน แต่บางที สิ่งที่เราต้องเตือนตัวเอง อาจไม่ใช่ “รีบหน่อย” แต่อาจเป็นคำง่ายๆ แบบเดียวกับที่ดังอยู่บนภูเขาสูงเสมอว่า

Bistari, Bistari
ช้าได้
ค่อยๆ ไปได้
ตราบใดที่ยังไม่หยุดเดิน

เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่เดินช้าที่สุด อาจเป็นคนที่ไปได้ไกลที่สุดก็ได้

—
ครุ่นคิดและเขียนอยู่ข้างๆ มิลินท์ – 1 เมษายน 2569

สวัสดีเพื่อนๆ ชาว myifew ทุกคนค่ะ! วันนี้แอดมินมีข่าวคราวความเคลื่อนไหวจากแวดวงธรรมชาติและอุทยานแห่งชาติมาฝากกันเพียบเลย มีทั้งข่าวดีเรื่องการฟื้นฟูธรรมชาติ และข่าวที่เพื่อนๆ นักเดินทางต้องระวังกันด้วยนะ จะมีอะไรบ้างไปดูกันเลยค่ะ

1. อุทยานแห่งชาติทับลานประกาศปิด 4 จุดท่องเที่ยวชั่วคราว 🐘

กรมอุทยานแห่งชาติฯ ประกาศปิดแหล่งท่องเที่ยว 4 จุดในอุทยานแห่งชาติทับลาน ได้แก่ น้ำตกสวนหอม, น้ำตกม่านฟ้า, จุดกางเต็นท์สวนหอม และผาเก็บตะวัน ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ถึง 31 พฤษภาคม 2026 ค่ะ สาเหตุสำคัญก็เพื่อให้ธรรมชาติได้พักฟื้นตัว และที่สำคัญคือเพื่อความปลอดภัยของพวกเราจากฝูงช้างป่าที่ออกมาหากินในบริเวณนั้นด้วย ใครแพลนจะไปถ่ายรูปที่ผาเก็บตะวันช่วงนี้ต้องเช็คคิวใหม่แล้วนะ!

2. โครงการ “Save Maya, Save Pakarang” เริ่มต้นแล้วที่พีพี 🌊

ข่าวดีจากฝั่งอันดามันค่ะ! มีการเปิดตัวโครงการ “Save Maya, Save Pakarang” ที่อุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี เพื่อปกป้องแนวปะการังจากการท่องเที่ยวที่หนาแน่น ปีนี้รายได้อุทยานพุ่งทะลุ 330 ล้านบาทเลยทีเดียว ถือเป็นเรื่องดีที่มีงบมาดูแลธรรมชาติให้สวยๆ อยู่กับเราไปนานๆ เนอะ

3. เนปาลเลือกตั้งใหญ่ 5 มีนาคม – นักเทรคกิ้งต้องวางแผนดีๆ! 🇳🇵

ใครที่กำลังอยู่เนปาลหรือมีคิวจะบินไปช่วงนี้ วันนี้ (5 มีนาคม 2026) เป็นวันเลือกตั้งใหญ่ของเนปาลค่ะ รัฐบาลมีการประกาศข้อจำกัดเรื่องการเดินทาง รถสาธารณะอาจจะงดวิ่ง และด่านตรวจจะเข้มงวดเป็นพิเศษ สำหรับเพื่อนๆ ที่อยู่บนเขาอย่าง Annapurna หรือ Everest อาจจะไม่กระทบมาก แต่ถ้าต้องเดินทางเข้าเมืองหรือทำ permit ต้องเช็คให้ชัวร์ก่อนนะคะ

4. เริ่มแล้ว! ภารกิจนับประชากรแรดในเนปาล 🦏

นอกจากเรื่องเลือกตั้งแล้ว เนปาลยังเริ่มภารกิจสำคัญคือการนับจำนวนแรดนอเดียวในอุทยานแห่งชาติ 4 แห่ง รวมถึงอุทยานแห่งชาติจิตวัน (Chitwan) ด้วยค่ะ ภารกิจนี้จะใช้เวลาหนึ่งเดือนเต็ม เพื่อประเมินสถานภาพความปลอดภัยของน้องแรด ใครไปซาฟารีช่วงนี้อาจจะเห็นเจ้าหน้าที่ทำงานกันขะมักเขม้นหน่อยนะ

5. ข่าวดีจากยุโรป! อุทยานแห่งชาติ Connemara ขยายเส้นทางเดินป่า 🇮🇪

ถ้าใครชอบบรรยากาศเขียวๆ ของไอร์แลนด์ ตอนนี้อุทยานแห่งชาติ Connemara กำลังขยายเครือข่ายเส้นทางเดินเท้าเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเลยค่ะ เหมาะมากสำหรับสายเดินชิลล์ที่อยากสัมผัสธรรมชาติแบบเต็มอิ่ม คาดว่าจะเสร็จสมบูรณ์ให้เราได้ไปลองเดินกันเร็วๆ นี้

6. สเปนใช้ AI ช่วยดูแลนกและค้างคาวในอุทยานแห่งชาติ 🇪🇸

ล้ำไปอีก! อุทยานแห่งชาติ Sant Llorenç del Munt i l’Obac ในสเปนเริ่มใช้ระบบ “Tech4Nature” ที่มีกล้อง AI และเซนเซอร์คอยตรวจจับผลกระทบจากการปีนหน้าผาที่มีต่อนกและค้างคาวที่อาศัยอยู่ตามซอกหิน เพื่อให้มนุษย์และสัตว์อยู่ร่วมกันได้โดยไม่รบกวนกันค่ะ

7. Geyser ยักษ์ใน Yellowstone กลับมาปะทุอีกครั้งในรอบหลายปี! 🇺🇸

ปิดท้ายด้วยข่าวตื่นตาจากอเมริกาค่ะ Echinus Geyser ในอุทยานแห่งชาติ Yellowstone ซึ่งเป็นบ่อน้ำพุร้อนที่มีความเป็นกรดใหญ่ที่สุดในโลก กลับมาปะทุขึ้นอีกครั้งเมื่อต้นเดือนมีนาคมนี้เอง หลังจากเงียบเหงาไปนานหลายปี ใครไปเที่ยวช่วงนี้บอกเลยว่าโชคดีสุดๆ!

เป็นยังไงกันบ้างคะกับสรุปข่าววันนี้ หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับเพื่อนๆ นักเดินทางทุกคนนะ อย่าลืมรักษาสุขภาพและเดินทางท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบต่อธรรมชาติด้วยนะคะ แล้วเจอกันใหม่โพสต์หน้าค่ะ!

ที่มาข้อมูล: Thai PBS, Mongabay, Independent, Nation Thailand

ที่มารูปภาพ: Pixabay

🗺️ Langtang Valley คืออะไร? ทำไมต้องไป?

Langtang Valley หรือ “หุบเขาแห่งธารน้ำแข็ง” ตั้งอยู่ทางเหนือของกาฐมาณฑุ ติดชายแดนทิเบต ในเขต Langtang National Park ซึ่งเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของเนปาลที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1976 ครอบคลุมพื้นที่กว่า 1,710 ตร.กม.

หุบเขาแห่งนี้ล้อมรอบด้วยยอดเขาที่สวยงามระดับโลก:

• 🏔️ Langtang Lirung — 7,245 เมตร (ยอดเขาสูงที่สุดในเทือกเขา Langtang)
• 🏔️ Dorje Lakpa — 6,966 เมตร
• 🏔️ Gang Chhenpo — 6,388 เมตร
• 🏔️ Langshisha Ri — 6,370 เมตร
• 🏔️ Kimshung — 6,781 เมตร
• 🏔️ Naya Kanga Ri — 5,846 เมตร

สิ่งที่ทำให้ Langtang พิเศษกว่าเส้นทางเทรคอื่นๆ คือ:

• ✅ เดินทางสะดวก — ไม่ต้องนั่งเครื่องบินภายในประเทศ แค่นั่งรถจากกาฐมาณฑุ 7-8 ชม.
• ✅ นักท่องเที่ยวน้อยกว่า — เงียบสงบกว่า Annapurna และ Everest มาก
• ✅ วัฒนธรรมทิเบตเข้มข้น — ธงมนตรา มณีหิน วัดพุทธเก่าแก่
• ✅ ค่าใช้จ่ายต่ำกว่า — ประหยัดค่าเดินทางเพราะไม่ต้องบินไป Lukla
• ✅ สัตว์ป่าหายาก — มีโอกาสพบ Red Panda, Himalayan Tahr, กวางชะมด และร่องรอยเสือดาวหิมะ!

📖 เรื่องเล่าจากแผ่นดินไหว 2015 — การฟื้นตัวที่น่าทึ่ง

เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2015 แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ขนาด 7.8 ริกเตอร์ ได้ทำลาย หมู่บ้าน Langtang จนราบคาบ ดินถล่มขนาดมหึมาฝังหมู่บ้านทั้งหมด มีผู้เสียชีวิตกว่า 350 คน รวมทั้งชาวบ้านและนักเทรค นับเป็นหนึ่งในโศกนาฏกรรมที่เลวร้ายที่สุดจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งนั้น 💔

แต่ชาว Langtang ไม่ยอมแพ้ — พวกเขาสร้างหมู่บ้านใหม่ขึ้นมาสูงกว่าที่เดิม 100 เมตร ด้วยความช่วยเหลือจากอาสาสมัครจากสวิตเซอร์แลนด์และเยอรมนี ใช้เวลาราว 3 ปีในการฟื้นฟู ปัจจุบันเส้นทางเทรคและ teahouse ต่างๆ กลับมาเปิดให้บริการเต็มรูปแบบแล้ว การมาเทรคที่นี่จึงเป็นการสนับสนุนชุมชนท้องถิ่นโดยตรงด้วย 🙏

🥾 เส้นทาง Langtang Valley Trek — Day by Day Itinerary (7-8 วัน)

🌟 ไฮไลท์สำคัญตลอดเส้นทาง

🛕 Kyanjin Gompa — หมู่บ้านสุดท้ายบนเส้นทาง

Kyanjin Gompa ที่ระดับ 3,870 เมตร เป็นจุดหมายปลายทางหลักของเส้นทางนี้ ที่นี่มีวัดพุทธเก่าแก่ที่ยังใช้งานอยู่ โรงงานชีสจามรี (Yak Cheese Factory) ที่ก่อตั้งโดยชาวสวิส ซึ่งคุณสามารถชิมชีสสดๆ ได้ 🧀 และเป็นฐานสำหรับการปีนขึ้น Tsergo Ri หรือ Kyanjin Ri

⛰️ Tsergo Ri (4,990 ม.) — วิวพาโนรามาที่ต้องไป!

ถ้ายังมีแรงและสภาพอากาศเอื้ออำนวย การปีนขึ้น Tsergo Ri คือไฮไลท์สุดท้ายที่ไม่ควรพลาด! จากยอดเขาจะเห็นวิว 360 องศาของ Langtang Lirung, Dorje Lakpa, Langshisha Ri ธารน้ำแข็งขนาดใหญ่ ทุ่งเลี้ยงจามรี และหุบเขา Langtang ทั้งหมดอยู่ตรงหน้า 🤩

🏘️ วัฒนธรรม Tamang — มนต์เสน่ห์แห่งทิเบต

ชาว Tamang ที่อาศัยอยู่ในหุบเขานี้สืบเชื้อสายมาจากทิเบต มีวัฒนธรรมที่เข้มข้นและเป็นเอกลักษณ์ — ธงมนตรา 5 สี ปลิวไสวทุกหมู่บ้าน มณีหิน (Mani Wall) สลักคาถาภาษาทิเบต และพิธีกรรมทางพุทธศาสนาที่ยังคงดำเนินอยู่ในชีวิตประจำวัน

💰 ค่าใช้จ่ายและ Permit ที่ต้องมี

💡 รวมค่าใช้จ่ายทั้งหมด: ประมาณ USD 300-500 ต่อคน สำหรับเทรค 7-8 วัน (ไม่รวมตั๋วเครื่องบินไป-กลับเนปาล) ถ้าจ้าง guide + porter ผ่าน agency อาจอยู่ที่ USD 600-900

⚠️ กฎใหม่ 2025: ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2025 นักเทรคต่างชาติต้องมี licensed guide ร่วมเดินทางด้วย ไม่สามารถเทรคคนเดียวได้แล้ว! TIMS Card ต้องทำผ่าน registered trekking agency เท่านั้น

🎒 อุปกรณ์ที่ต้องเตรียม (Packing List)

🌡️ สภาพอากาศและช่วงเวลาที่ดีที่สุด

Langtang Valley เทรคได้ทั้ง 4 ฤดู แต่ช่วงเวลาที่ดีที่สุดคือ:

⚠️ เรื่อง Altitude Sickness (AMS) ที่ต้องระวัง

แม้ว่า Langtang Valley Trek จะไม่ได้ขึ้นสูงเท่า Everest Base Camp แต่จุดสูงสุดที่ Tsergo Ri (4,990 ม.) ก็อาจทำให้เกิดอาการ Acute Mountain Sickness (AMS) ได้ อาการที่ต้องสังเกต:

• 🤕 ปวดหัว
• 🤢 คลื่นไส้ อาเจียน
• 😵 เวียนหัว หายใจลำบาก
• 😴 นอนไม่หลับ เบื่ออาหาร

วิธีป้องกัน:

• 💧 ดื่มน้ำเยอะๆ อย่างน้อย 3-4 ลิตร/วัน
• 🐌 ค่อยๆ ขึ้นสูง ไม่เร่ง “Climb high, sleep low”
• 💊 พก Diamox (ปรึกษาแพทย์ก่อน)
• 🚨 ถ้ามีอาการรุนแรง — ลงจากที่สูงทันที!

🍜 อาหารบน Teahouse — กินอะไรได้บ้าง?

Teahouse ตลอดเส้นทางมีเมนูให้เลือกหลากหลายกว่าที่คิด:

• 🍛 Dal Bhat — ข้าว + แกงถั่ว + ผักต้ม (เมนูหลัก อิ่มท้อง refill ได้!)
• 🥟 Momo — เกี๊ยวเนปาลไส้ผัก/ไก่/ควาย
• 🍜 Thukpa & Noodle Soup — ก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ เหมาะช่วงหนาว
• 🥞 Pancake & Tibetan Bread — อาหารเช้ายอดนิยม
• 🧀 Yak Cheese — ชีสจามรีสดๆ จาก Kyanjin Gompa!
• ☕ Masala Tea & Hot Lemon — เครื่องดื่มอุ่นท้อง

💡 Tip: Dal Bhat คือเมนูคุ้มค่าที่สุด เพราะ refill ข้าวและแกงได้ไม่อั้น! ราคาอาหารจะแพงขึ้นตามระดับความสูง

🏠 ที่พัก Teahouse — คาดหวังอะไรได้บ้าง?

• 🛏️ ห้องเตียงคู่แบบง่ายๆ มีเตียง ผ้าห่ม หมอน
• 🚿 อาบน้ำอุ่นมีแต่ต้องจ่ายเพิ่ม (USD 2-5)
• 🚻 ห้องน้ำส่วนใหญ่เป็นแบบนั่งยอง (squat toilet)
• 🔌 ชาร์จมือถือมีแต่คิดเงินเพิ่ม (NPR 100-300)
• 📶 Wi-Fi มีในบาง teahouse (ช้ามาก คิดเงิน)
• 💡 แนะนำพกถุงนอนส่วนตัว เพราะผ้าห่มอาจไม่อุ่นพอ

📋 สรุป — Langtang Valley Trek เหมาะกับใคร?

Langtang Valley Trek เป็นเส้นทางที่คุ้มค่าทุกหยาดเหงื่อ — วิวภูเขาหิมะสุดอลังการ วัฒนธรรมทิเบตที่เข้มข้น อาหารอร่อย และเรื่องราวการฟื้นตัวของชุมชนที่สร้างแรงบันดาลใจ ถ้าคุณกำลังมองหาเส้นทางเทรคในเนปาลที่ไม่ไกลจากเมือง แต่สวยงามไม่แพ้ใคร — Langtang คือคำตอบ! 🏔️🇳🇵

📸 Photo: Nepal Trekking Experts
📰 Source: Magical Nepal / Himalayan Trekkers / Nepal Trekking Experts

👉 ติดตามเพจ Tripder สำหรับเส้นทางเทรคและการท่องเที่ยวผจญภัยอีกมากมาย!

📌 อ่านบทความอื่นๆ: โพสต์ต้นฉบับบน Facebook

ที่จั่วหัวมาแบบนี้เพราะเดี๋ยวนี้คนจัดทริปเที่ยวเยอะมากๆๆๆ
และผมเห็นคอมเม้นขายทริปภูสอยดาว ที่ราคาค่อนข้างต่างกันพอสมควร เลยอยากชวนให้คิดกัน

ก่อนอื่นคงต้องเกริ่นก่อนว่า Price Model การจัดทริปเที่ยวป่า (หรือท่องเที่ยวอื่นๆ ) ผมคิดว่าหลักๆ มีแค่ 3 แบบ

1. จัดแบบราคาทัวร์ – มีแจ้งแผนการท่องเที่ยว ราคา ให้กับคนเที่ยวชัดเจน แต่คนเที่ยวแทบไม่รู้เลยว่าต้นทุนจริงเท่าไร กำไรเขาเท่าไร แต่ข้อดีคือค่าใช้จ่ายค่อนข้างแน่นอน
2. จัดแบบหารเฉลี่ย – แจ้งแผนการท่องเที่ยว ประเมินราคาต้นทุนโดยประมาณให้คนเที่ยวได้เห็นเลยว่าต้องจ่ายเท่าไร แต่ก็จะมีความเปลี่ยนแปลงตามสถานการณ์หน้างาน (เราเที่ยวกันเองกับเพื่อนก็ทำแบบนี้แหละ)
3. จัดแบบกึ่งหารเฉลี่ย – คล้ายแบบหารเฉลี่ย แต่ต่างกันที่ ผู้จัดจะแจ้ง ขอคิดค่าดำเนินการด้วย

ทัั้งหมดนี้ เราอาจไม่ต้องรับรู้เลยว่าเขาขายทริปแบบไหน ถ้าเราพอใจที่จะจ่าย ก็จ่าย แล้วไปสนุกกัน
(แต่ที่ผมเคยเจอโกงก็มีนะ บอกว่าเพื่อนกันหารเฉลี่ย แต่ไปกดต้นทุน ลด spec ขอแบ่งรายได้กับที่พัก ทัวร์ปลายทาง พอถึงหน้างาน บอกไม่มีนั่นไม่มีนี่ให้ อยากได้จ่ายเพิ่มเอง บ้างก็เอาเงินไปหมุนก่อน หนักสุดคือไม่ทำประกันให้ด้วย ต่างกับตอนที่ตกลงชวนกันไป)

ประเด็นที่ผมชวนดูมากกว่าราคา คือ ประสบการณ์ของผู้จัดทริป โดยเฉพาะอย่างยิ่งการท่องเที่ยวแบบผจญภัย เช่น เดินป่า ปีนเขา

ผมเห็นรีวิวจากทั้งคนรอบข้างและตามโซเชี่ยลหลายครั้ง ว่าผู้นำทริปหลายคนจัดแบบทัวร์ หรือแบบกึ่งหารเฉลี่ย แต่ไม่เคยดูแลลูกทริปเลย ตั้งแต่ระหว่างเดินทาง การทำอาหาร การเอ็นเตอเทน หรือแม้แต่การให้คำแนะนำต่างๆ อย่างเช่น ทำเลกางเต็นท์ วิธีผูกเชือก อุปกรณ์ที่ต้องเตรียม แนวทางการปฏิบัติตนในป่า แย่ที่สุดคือ ลูกทริปบาดเจ็บ หรือเจอต้นไม้พิษ สัตว์มีพิษ ยังไม่สามารถปฐมพยาบาลได้ ไม่มีชุด First Aid Kit ติดตัวไป หรือไม่ได้ทำประกันให้ลูกทริปด้วยซ้ำ

แม้ราคาอยู่ที่ความพอใจ แต่การได้รับบริการก็เช่นกัน อยู่ที่มาตรฐานของแต่ละคน แต่เราไม่สามารถรับรู้ได้เลย
เพราะถ้าหากเราไม่เคยเจอว่าทริปดีๆ มืออาชีพเขาทำกันอย่างไร
เราอาจเทียบไม่ได้เลยว่า สิ่งที่เราเจออยู่ มันระดับไหน

ยิ่งทริปต่างประเทศอย่างเนปาล เช่น เส้นทาง ABC (Annapurna Base Camp) ผมเห็นจัดกันตั้งแต่ 8,000 – 30,000 บาท ช่วงราคาต่างกันมาก และรายละเอียดที่ไกด์แจ้งมา ก็มีเหมือนกันทุกอย่าง เช่น มีบ้านพักทุกวัน อาหารสามมื้อ รถรับส่งสนามบิน รับส่งจากเมืองไปจุดเริ่มเดิน ฯลฯ

แต่ถ้าคุณจ่ายถูก บ้านพักคุณอาจได้นอนห้องไม้กระดานกั้น หรือห้องเก็บฟืน ไม่มีผ้าห่ม ห้องน้ำนอกบ้าน แต่ถ้าคุณจ่ายแพงหน่อย ก็จะได้ห้องไม้/หินอย่างดีป้องกันความหนาวได้ มีผ้านวม เผลอๆ มีห้องน้ำในตัวด้วย และฟรีเครื่องดื่มร้อน

ตอนผมไปเนปาลครั้งแรก ผมก็เทียบไม่ได้เช่นกัน แต่พอได้ไป 4-5 ครั้ง ได้คุยกับไกด์ คุยกับหลายๆคนจากหลายๆทัวร์ ก็ถึงตาสว่าง ยิ่งถ้าได้นอนพักบ้านเดียวกับพวกฝรั่งยุโรป คุณอาจได้เห็นลูกหาบทำหน้าที่เหมือนบริกร ถือถาดมีผ้าปู หยิบช้อนส้อมจานที่ลวกน้ำร้อนให้แขก และเสริฟอาหารให้พลังงานที่ข้างกล่องเป็นภาษาอังกฤษหรือฝรั่งเศส

เอาหละ ผมคงบอกไม่ได้ว่าถ้าจะเลือกผู้จัด ควรไปกับใคร ทั้งไทยและเทศ
อย่าดูเพียงแค่ คุยเก่ง เขียนเก่ง ถ่ายรูปสวย ใช้อุปกรณ์ราคาแพงล่ะ เจ็บกันมาเยอะ ฮ่าๆ

ผมแนะนำได้แค่ว่า ประสบการณ์และความรู้ของผู้จัดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
และของดีมักราคาไม่ถูก เพราะทุนสูง ให้ถามดีๆ ว่าทำไมแพง เมื่อเทียบกับหลายๆทัวร์ ถ้าพอใจเราก็โอเค
(เช่น บางเจ้า อาหารดีมากกก มีปลานึ่งมะนาว บานอฟฟี่ หมูกะทะให้กินบนยอดดอย)
แอบค้นดูรูปหรือรีวิวบรรยากาศทริปที่ผ่านมาของเขา จากคนที่เคยไป
ให้สอบถามลูกทริปก่อนๆของเขา ว่าได้รับบริการอย่างไร มีความลำบากไหม อาหารอร่อยไหม มีประกันไหม ฯลฯ
และอีกเรื่องที่สำคัญ กลุ่มคนที่ไปกับเขาเป็นแนวไหน เพราะลูกทัวร์มักสะท้อนคาแรกเตอร์ของคนนำทริปได้

บุญรักษา สวัสดี

แต่เราไม่ต้องไปสนใจมันก็ได้ เพราะถ้ารู้เป้าหมาย ก็ไม่ต้องคาดเดาว่ามันสูงพอหรือยัง ก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป ฟังเสียงร่างกายและหัวใจตัวเอง หาจุดวางเท้าที่สบาย มีความเร็วที่เป็นของเราในกรอบเวลาที่เขากำหนด.. เท่านั้นพอ..

April 2017 – on the way to Mera Peak, Nepal

ขอออกตัวว่า ผมเองอาจไม่ใช่ผู้ชำนาญการ หรือไปเนปาลมาบ่อยๆ แต่ด้วยความที่ไปกับป๋าคมรัฐและผู้ชำนาญท่านอื่นๆ เลยมีโอกาสได้รับประสบกาารณ์และครูพักลักจำมาหลายอย่าง

ดังนั้น นี่เป็นเพียงแค่หนึ่งในหลายล้านประสบการณ์จริง.. เริ่ม!

1. เครื่องนุ่งห่ม แนะนำให้แบ่งเป็นชั้น (Layered Clothing Systems)

เห็นมีคนเขียนถึงบ่อยๆ ยืนยันครับว่ามันใช้งานได้จริง ยิ่งถ้าคุณไปเดินเส้นทาง ABC ที่เริ่มต้นความสูงแค่ 600m ไต่จนถึง 4,100m คุณจะเจอแทบทุกสภาพอากาศ ทั้ง ร้อน ฝน หนาว ลูกเห็บ ได้เดินถอดเข้าถอดออก จนน่ารำคาญ, แต่ถ้าคุณใช้ของแรงไปหรือเบาไปในชุดเดียวกัน คุณก็จะร้อนจัด หรือหนาวจัด จนน่ารำคาญอีกเช่นกัน เพราะมันถอดไม่ได้หรือเพิ่มไม่ได้เลย

(ตัวอย่างประเภทของเสื้อผ้า – ภาพจาก Columbia.com)

เสื้อผ้าสำหรับกันหนาวที่ควรมีไว้

• เสื้อ (Base Layer) : มันคือ เสื้อที่แนบชิดร่างกายเราเราที่สุด หลักๆแบ่งเป็น 2 แบบ
  • เสื้อทั่วไป : เสื้อที่เราไว้ใส่เป็นปกติ ควรระบายเหงื่อได้ดี น้ำหนักเบา (ถ้ากัน UV ได้จะดีมาก) เพื่อไม่ให้เก็บเหงื่อจนมันชื้น หนัก จะทำให้เราหนาว
  • เสื้อลองจอน/Themal/Baselayer : เป็นเสื้อที่ใช้เนื้อผ้าชนิดพิเศษ เก็บความอบอุ่นของร่างกายได้ดี ใช้กรณีหนาวมากๆ
• ปลอกแขน : ไว้กันแดด ให้ความอบอุ่น แล้วแต่เลือกใช้
  • ถ้าใช้ในอากาศร้อน แดดแรง ควรใช้แบบระบายความร้อน และกน UV ได้ ถ้ายี่ห้อดีๆหน่อย ราคาในไทยประมาณ 300-500
  • ถ้าใช้ในอากาศหนาว ควรใช้แบบให้ความอบอุ่น
  • ที่ขายส่วนมากในประเทศไทย เป็นแบบระบายความร้อน ผมเคยเอาไปใส่เดิน ABC แล้วขนลุกเกรียว หนาวแขนมาก มันดูดความร้อนจากร่างกายเราออกไป
• แว่นกันแดด : แนะนำทรง Sport เพราะมันป้องกัน แดด ลม หิมะ ได้ดี หรือจะใช้แบบเพิ่มการตัดแสง (Polarized) ลดการสะท้อนแสงจากหิมะ ด้วยก็ดีครับ
  • ถ้าใช้ขึ้นยอดต่างๆ หรือคาดว่าจะเจอหิมะตก หรือตาต้านแรงลมไม่ดี หาซื้อ Goggle (แว่นกันหิมะ) ไปก็ได้ครับ บ้านเราหาซื้อยาก ผมเคยเห็นแต่ยี่ห้อ Oakley ก็แพงมาก 6000 บาท ขึ้นไป ถ้าใช้บ่อย ซื้อไว้ก็คุ้ม
  • แนะนำลองไปดูร้าน Decathlon ตาม Tesco Lotus มีขายหลากหลายแบบ หลายราคา
  • ที่ Thamel, Nepal มีขาย แต่ไม่รู้ราคา, ส่วนในเว็บจีน AliExpress ที่ดูพอใช้ได้ มีให้เลือกตั้งแต่ $15 ขึ้นไป
• หมวกกันแดด : หมวกแคป หมวกปีก หรือหมวกอะไรก็ได้ ตามชอบ
  • ถ้าชอบบังแดดดีๆ รอบด้าน ใช้หมวกปีก หรือหมวกแคปแบบมีคลุมคอ ในไทยมีขาย เช่น ร้าน Pathwild
  • ถ้าเท่ๆ ดูลุย ร้อนช่างมัน ก็ใช้หมวกแคปหรือหมวกไวเซอเลยจ้าา
• หมวกกันหนาว : หรือหมวกไหมพรมที่ไว้ให้ความอบอุ่น โดยปกติผมไว้ใช้ช่วงนอน
  • หาได้ทั่วไปในไทย หรือตลาด Thamel, Nepal
• ถุงมือกันหนาว : ไว้เก็บความอบอุ่นที่มือ แต่ลำบากตอน ถอดเข้าถอดออกเพื่อหยิบของและถ่ายรูป ควรหาถุงมือไลเนอร์ใส่ซ้อนอีกชั้น นอกจากเก็บความอบอุ่นเพิ่มแล้ว เวลาถอดออกหยิบของถ่ายรูป จะไม่หนาวมาก
  • หาได้ทั่วไปในไทย หรือตลาด Thamel, Nepal
• ที่คลุมคอ (Neck Gaiter)/ผ้าพันคอ : ส่วนตัวผมไม่ได้ใช้ผ้าพันคอ คิดว่าลุ่มล่ามไปหน่อย แต่ใช้เป็นที่คลุมคอแทน ให้ความอบอุ่นช่วงลำคอในขณะนอน หรือเดิน
  • ที่คลุมคอหาตามช็อปไทย North Face, Columbia หรือตลาด Thamel, Nepal
• ผ้าบลัฟ (Buff) : หรือผ้าเอนกประสงค์ ไว้ปิดจมูกเวลาเจอฝุ่น ปิดหน้าเวลาเจอแดด เจอหิมะ รวบผมสำหรับคนผมยาว
  • ในไทยมีเยอะมาก หลายราคา 50-150 บาท แต่ถ้าของแท้ราคาหลายร้อย ยี่ห้อ Buff จะมีทั้งแบบกัน UV, แบบให้ความอุ่น, แบบระบายความร้อน
• เสื้อสเวตเตอร์ (Sweater) : เสื้อขนสัตว์หรือไหมพรมที่เราเห็นใส่เดินเล่นในเมือง เก๋ๆ ตอนหน้าหนาว นั่นหละ ใส่กันความหนาวได้นิดหน่อย
  • ในไทยมีทั่วไป สวยๆ มีเยอะ
  • ตลาด Thamel, Nepal มีขายแปลกหน่อยคือ ผ้าขนตัวจามรี (Yak) แต่ผมไม่เคยลอง แหะๆ
• เสื้อฟลีซ (Fleece/Softshell) : เสื้อขนๆ ที่ทำจากใยสังเคราะห์ ใส่กันความหนาวได้ดีระดับปานกลาง
  • ในไทยมีทั่วไป สวยๆ มีเยอะ
  • ตลาด Thamel, Nepal มีขาย ราคาประมาณ 500บาท ขึ้นไป แต่ด้วยมันเป็นขนๆ อาจดูสกปรกหน่อย
• เสื้อขนเป็ด (Down) : จริงๆ มันทำจากขนห่านนะ ให้ความอบอุ่นที่สุด ด้วยหลักการ การกักเก็บความร้อนจากร่างกายที่ระเหยออกมา
  • ในไทยมีขาย ถ้ายังต้องไปที่หนาวอยู่เรื่อยๆ ไม่ว่าจะปีนเขา เที่ยวญี่ปุ่น ยุโรป ฯลฯ  แนะนำซื้อของแท้ไปเลย แพงหน่อย แต่ใช้ได้หลายงาน ราคาประมาณ 6,000 บาท ขึ้นไป
  • ตลาด Thamel, Nepal มีขาย เคยซื้อมาตัวนึง กันหนาวได้ดีระดับหนึ่ง แต่ยัดขนอะไรมาไม่รู้สีดำๆน้ำตาลๆ เหมือนขนไก่ และขนหลุดง่ายมาก เสื่อมสภาพไว ราคาประมาณ 1,000บาท ขึ้นไป ถ้าใช้ชั่วคราว ก็เหมาะสมดี
• ถุงเท้าขนสัตว์ (Wool) : ให้ความอบอุ่นที่เท้าเวลานอน หรือเทรกไปที่หนาวมากๆ
  • ที่ตลาด Thamel, Nepal มีขายคู่ละประมาณ 200-300 บาท ส่วนในไทยหายาก ร้าน Pathwild มีขาย ราคาพอๆกับเนปาล จะลองซื้อมาทดสอบก่อนก็ได้
• ผ้าคลุมรองเท้า (Gaiter) : สำหรับหุ้มช่วงปากรองเท้ากับขาเรา เพื่อปิดไม่ให้ หิน ดิน ทราย หิมะ หรือสิ่งแปลกปลอมกระเด็นเข้าไปในรองเท้า
  • จะมีแบบเทรกกิ้ง ใช้ผ้าหนา กันน้ำได้ กับแบบใช้วิ่ง ผ้าจะบาง ยืดหยุ่นได้, ถ้าจะไปเนปาล ต้องใช้แบบเทรกกิ้งนะครับ
  • ในไทยมีขาย 500-1,000 บาท,  ที่ตลาด Thamel, Nepal ก็มี
• เสื้อกันลม/ฝน (Outer Layer/Hardshell) : ใช้ตามชื่อเลยครับ ถ้าบางๆจะใช้กันลม หนาหน่อยใช้กันฝน/หิมะ แต่ก็ตามมาด้วยร้อนมาก
  • โดยปกติผมใช้กันลม 1 ตัว และมีเสื้อกันฝนประเภท Poncho อีก 1 ตัว แยกกัน
  • เสื้อกันฝนแบบ Poncho บางทีก็ร้อนอบเกินไป ทำให้ตัวเปียก ไม่สบายตัว อาจจะหาเป็นเสื้อกันฝนแบบปกติก็ได้ ร้อนมากก็รูดซิบออกได้
  • แนะนำให้หาซื้อที่ตลาด Thamel, Nepal ราคาประมาณ 800-1,500 บาท สกปรกก็ไม่เสียดายมาก
  • เป็นชุดที่เราใส่ชั้นนอกสุด สีต้องเจ็บ รูปออกมาตัดหิมะสีขาว จะสวยจะหล่อก็เสื้อตัวนี้แหละครับ

สำหรับใครจะหาซื้อในไทย ลองดูที่ลิงค์  รวมร้านขายอุปกรณ์เดินป่าในกรุงเทพฯ ได้ครับ

สมการ การใส่ชุดเป็นชั้นๆ (Layered)

เป็นสมการที่ใช้ส่วนตัวนะครับ ซึ่งผมเป็นคนเหงื่อออกง่าย ทนหนาวได้ระดับนึง ยังลั๊นลาได้ในระดับ 15-20องศา ดังนั้น การแต่งตัวอาจปรับเปลี่ยนได้ตามความทนทานของแต่ละคน แต่แจกแจงไว้ให้ดูว่าการใส่เป็นชั้นๆ มันสามารถ ผสมผสานกันได้ ด้วยชุดเซ็ตเดียวกัน

1. อากาศร้อน (> 25c) : เสื้อ + ปลอกแขน(ถ้าใส่เสื้อแขนสั้น) + กางเกงเดินป่าทั่วไป (แต่งแบบเดินป่าไทยเลย)
2. ฝนตก : ใส่แบบ ข้อ (1) แต่ หยิบเสื้อกันฝนมาใส่ หรือกางร่มก็ได้
3. เจอลูกเห็บ : ทำแบบ ข้อ (2)
4. อากาศเย็น (15-25c) : เสื้อ + เสื้อฟลีท (Fleece) หรือ เสื้อสเวตเตอร์ (Sweater) + [หรือ เสื้อกันลม ถ้ามีลม] + กางเกงเดินป่าทั่วไป
5. หนาว (10-15c) : กางเกงลองจอน + เสื้อ + เสื้อขนเป็ด (Down) + เสื้อกันลม + กางเกงเดินป่าทั่วไป [หรือ กางเกงกันหิมะ ถ้าอยู่ในหิมะ]
6. หนาวมาก (5-10c) : เสื้อและกางเกงลองจอน + เสื้อ + เสื้อขนเป็ด (Down) + เสื้อกันลม + กางเกงเดินป่าทั่วไป [หรือ กางเกงกันหิมะ ถ้าอยู่ในหิมะ]
7. หนาวสลัดๆ(< 5c) : เสื้อและกางเกงลองจอน + เสื้อ + เสื้อฟลีท (Fleece) + เสื้อขนเป็ด (Down) + เสื้อกันลม + กางเกงกันหิมะ

(เส้นทางจาก ABC กลับลงไป MBC มีแดดแรง จะหนาวเมื่ออยู่เฉยๆ ควรเดินหรือขยับร่างกายตลอดเวลา)

2. รองเท้า สำคัญที่สุด

(ตัวอย่างรองเท้าเทรกกิ้งแบบบูธ – ภาพจาก Zappos.com)

เพราะมันเป็นสิ่งที่ติดตัวเราตลอดทั้งวัน และใช้งานหนักด้วย บางคนคิดว่ามันใช้รองเท้าเทรกอะไรก็ได้ ซึ่งก็อาจจะจริง แต่พอมีความหนาว มีหิมะเข้ามาเป็นเงื่อนไขเพิ่ม ก็ต้องคิดสักนิด

(ประเภทของรองเท้าที่จะใช้บ่อยคือ Trail Running และ Hiking ส่วน Mountanering Shoe จะใช้สำหรับการขึ้นยอดภูเขาหิมะต่างๆ – ภาพจาก ForTheLoveOfOutdoors.com)

ผมขอแยกรองเท้าเทรกเป็น 3 กลุ่ม ที่จะเจอในร้านขายรองเท้าในประเทศไทย

1. รองเท้า Multi-Sport/รองเท้าวิ่งเทรล/รองเท้าผ้าใบ: เป็นรองเท้าใช้เดิน ใช้ออกกำลังกายทั่วไป หรือวิ่งเทรล เบา ใส่สบาย มีดอกยางกลุยดินไม่ลึกมาก ตัวรองเท้าและพื้นไม่ค่อยทน ผมลองเอาไปเดินป่าไทยไม่กี่ทริป ดอกยางและตัวรองเท้าพังไว (แต่มันใส่สบายโครตเลยนะ) – ราคาประมาณ 2,000 บาท ขึ้นไป)
2. รองเท้าเทรกทั่วไป (Hiking Shoes): เป็นรองเท้าใส่เดินป่าทั่วไป รูปทรงคล้ายรองเท้าวิ่ง ทำจากยางจากผ้าอะไรก็แล้วแต่ แต่ดูเทอะทะกว่า แข็งแรงกว่า มีดอกยางลึกเพื่อกลุยดิน ส่วนมากพบได้ทั้งแบบข้อสั้นและหุ้มข้อขึ้นมาแบบกลางๆ (แต่ถ้าสายแข็งบางคนจะใช้สตั๊ดดอย) – ราคาประมาณ 3,000 บาท ขึ้นไป)
3. รองเท้าเทรกแบบบูธ (Hiking Boots): เป็นรองเท้าเทรกคล้ายแบบข้อ 2 แต่เนื้อรองเท้าเป็นหนังแท้ หรือหนังผสม แข็งแรงกว่า ส่วนตัวคิดว่าสวยกว่า แต่แพงกว่า มีดอกยางลึกเช่นกัน ส่วนมากพบเป็นหุ้มข้อสูง ถ้าคิดจะซื้อใช้ควบกับป่าไทย ต้องดูดีๆ เพราะบางรุ่นบุชั้นกันหนาวด้วย หรือเป็นรองเท้าสำหรับเดินบนหิมะ – ราคาประมาณ 5,000 บาท ขึ้นไป

ที่เห็นใช้เดินเนปาลกัน อยู่รอดปลอดภัยดี คือ ข้อ 2 และ 3, ส่วนตัวผมเองใช้ข้อ 3 เป็นบูธปกติหุ้มข้อสูง ไม่ได้บุกันหนาว ก็สามารถไปได้ครับ

ไม่ค่อยแนะนำให้ซื้อของก็อปนะครับ เพราะเราเดินทั้งวัน ติดต่อกันหลายวัน ยิ่งเดินยิ่งกันดาร ถ้ารองเท้าพังขึ้นมา ไม่มีร้านซื้อ ไม่มีร้านซ่อม โดยเฉพาะที่เห็นเพื่อนเป็นกัน คือ พื้นหลุด ซึ่งแก้ขัดได้ด้วยการเอาเชือกมัด ทุลักทุเล

ถ้าเป็นคำแนะนำของป๋าคมรัฐ กรณีรองเท้าเก่าหรือไม่ทน แกแนะให้ส่งร้านเย็บหนัง เย็บพื้นกับตัวรองเท้าให้แน่น หรือถ้าใครไปกับป๋าก็โชคดีหน่อย ป๋ามักจะพกเข็มกับด้ายไปเย็บรองเท้าด้วย

(ป๋าคมรัฐกำลังเย็บรองเท้าให้คนในทีม Manaslu Circuit)

3. กระเป๋า จะใหญ่ขนาดไหน อาจไม่สำคัญ

(ตัวอย่างกระเป๋า Duffle Bag – ภาพโดย outdoorgearlab.com)

ไม่ว่าคุณจะมีกระเป๋ยี่ห้ออะไร ขนาดไหน ก็อาจไม่สำคัญสำหรับการไปเทรกกิ้งที่เนปาล เพราะคุณจะใช้มันแค่ช่วงเดินทางบินไปกลับจากไทย-เนปาล เท่านั้นเอง

การไปกับทัวร์ เมื่อคุณไปถึงเนปาล คุณจะต้องย้ายของๆคุณเข้ากระเป๋า Duffle Bag ที่เขาแจกให้ (หรือให้คุณซื้อ) เพราะลูกหาบจะมัดรวม Duffle Bag และแบกใส่หลังแทน เขาจะไม่แบกเป้คุณคนเดียว เพราะเขายังมีของๆเขาด้วย และอาจจะต้องแบกให้เพื่อนในกล่มคุณอีก ให้มีน้ำหนักรวมประมาณ 30-40กก แล้วแต่ความฟิตคน

(ทิ้งเป้ไว้ที่โรงแรมในเมือง แล้วถ่ายของเข้า Duffle Bag ให้ลูกหาบ)

แต่ถ้าคุณไปทริปแบบกลุ่มส่วนตัว หรือไปเดี่ยว นั่นก็แล้วแต่ตกลงกันครับ ว่าจะจ้างลูกหาบ ต่อ จำนวนนักท่องเที่ยวกี่คน และจัดสรรการแบกของอย่างไร

คำเตือน!! ถ้าให้ลูกหาบแบกเป้ เขาอาจไม่ได้สนใจและดูแลเป้แพงๆของคุณ ก็ได้นะ, อย่างไรผมก็ยังแนะนำเป็น Duffle Bag

และแนะนำเพิ่มเติม แม้ว่าเราจะไม่ได้ใช้ Duffle Bag, แต่การซื้อมันกลับมาใช้ในไทยก็น่าสนใจ เพราะสนนราคาขายที่ Thamel, Nepal ประมาณ 500-600 บาท สามารถกันน้ำได้ระดับหนึ่ง เหมาะกับเอาไปใช้ออกทริปประเภท Car Camp หรือเอามาเก็บของใช้ภายในบ้านก็ได้

4. อาหารและน้ำ เจ็บมาแล้ว เพราะคิดว่าเป็นคนกินง่าย

ว่าด้วยเรื่องอาหารก่อน

(ผมเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายมาตลอด จนกระทั้งได้ไปเนปาล..)

ถ้าเราไปกับกลุ่มทัวร์ ไกด์คนไทยมักจะเตือนเสมอว่าอาหารเนปาลจืดนะ ให้พกอาหารไทยไปด้วย หรือพกซอส น้ำพริก น้ำปลา ไปปรุงด้วย, แต่ไอ้คำว่าจืดของเขาเนี่ย ไม่ใช่จืดแบบไทยๆนะ

ส่วนตัวผมเป็นคนชอบกินจืด ไปร้านไหนไม่ค่อยปรุง ใครทำอะไรมาให้ ก็กินแบบนั้นแหละ ผมก็เข้าใจว่าอาหารเนปาลจืดๆน่ะ สบายมาก แต่แล้วผมก็เข้าใจผิด..

เพราะอาหารจืดในประเทศไทย คือ อาหารรสอ่อนมาก หรือมีความกลมกล่อมนวลๆ ใส่ผงชูรส ใส่ซุปไก่ หรือน้ำซุปเป็นต้มกระดูก ต้มหัวไชเท้า มีกลิ่นหน่อยๆ เหมือนก๋วยเตี๋ยวนายฮั้งเพ้ง บะหมี่แห้งลูกชิ้นปลา ต้มตำลึง ต้มเครื่องในหมู…

แต่อาหารจืดระหว่างเทรกในเนปาล คือ อาหารที่จืดจริงๆ เช่น ซุปผัก ก็คือผักใส่น้ำร้อน ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่มีรสชาติ, หรือ ผัดผัก ก็คือ เอาผัดผักใส่น้ำมัน แค่นั้น พอมันไม่มีรส ไม่มีกลิ่น ไม่มีอะไรไปกระตุ้นประสาทเหมือนที่เคยชิน เจอแบบนี้ 3 มื้อ ทุกวันๆ 10 วัน ก็แย่นะครับ

อ่อ ในเมนูอาหารระหว่างที่เนปาล จะมีพวก พิซซ่า มักกะโรนี ข้าวผัด ด้วยนะ แต่อย่าคาดหวังว่าเหมือนที่เราเคยกิน เพราะมันก็จืดเช่นกัน

ดังนั้น เราจึงต้องพกพาอาหารไปด้วย และต้องมีน้ำหนักเบาด้วย เช่น

• ของแห้ง : ประมาณว่า หมูแผ่น หมูหยอง หมูฝอย ปลาหมึกแห้ง ปลากรอบ ฯลฯ ไว้กินประกอบกับมื้ออาหารทุกมื้อได้ (มีบางพื้นที่เขาไม่ให้กินเนื้อสัตว์ ก็ลองเช็คข้อมูลหน่อยนะครับ)
• บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป/โจ๊กซอง : แก้ขัดได้อย่างดีเวลาเบื่ออาหาร ตามเส้นทางเทรกที่เนปาล จะมีบะหมี่สำเร็จรูปเกาหลีขายนะ รสเผ็ดนิดหน่อย อร่อยดี แต่ก็ราคาสูงหน่อย พกไปเองดีกว่า
• เครื่องปรุง : น้ำพริก น้ำปลา ซอสมะเขือเทศ ซอสพริก น้ำตาล เกลือ เน้นกินอะไร ชอบอะไรก็พกไป
• เครื่องดื่มชนิดผง : ผมแนะนำน้ำขิง ช่วยเพิ่มความร้อนให้ร่างกายได้อย่างดี หรือจะพกพวก กาแฟ เนสวิต้า ไมโล โอวัลติน น้ำถั่วเหลือง ก็ได้
• อาหารให้พลังงาน : มันช่วยได้ และมีรสชาติดี พกไว้กินเพิ่มพลังระหว่างเดิน
  • Power Bar : เช่น พวก ช็อกโกแลต, Sneaker, ซีเรียลอัดแท่ง
  • ผลไม้แห้ง : เช่น กล้วยตาก ลูกเกด กีวี อินทผาลัม
• ของกินเล่น : โอริโอ้, ลูกอม, หมากฝรั่ง, เจลลี่, บ๊วย ฯลฯ

อาหารที่กล่าวมาทั้งหมด มีขายที่ Nepal แต่ผมว่าซื้อจากไทยถูกกว่า ยิ่งไปหาตาม Lotus, Big C แถมมีโปรโมชั่น ก็จะได้ถูกลงไปอีก

ต่อมาเรื่องของน้ำดื่ม

(ผมใช้ที่กรองน้ำยี่ห้อ Sawyer แบบในรูป มันพับถุงเก็บได้ ประหยัดพื้นที่กว่าแบบขวด –  ภาพจาก gearupandplay.com)

ที่เนปาลน้ำดื่มในเมืองราคาถูก ขวดใหญ่ประมาณ 10บาท แต่พอขึ้นเขา จะเริ่มแพงเรื่อยๆตามความสูง อาจจะเจอ 60-150 บาท ได้ ยิ่งพอเริ่มสูง ก็จะไม่มีขวดให้ ต้องเอาขวดเปล่าไปเติมเอง

ตามเส้นทางเทรก มีก็อกน้ำ ท่อน้ำอยู่ตลอดทาง ต่อมาจากแม่น้ำ เปิดทิ้งเปิดขว้างมาก (เขาเป็นต้นนี้นี่นะ) จริงๆหลายคนบอกว่า น้ำของเขาสามารถกินได้เลย เพราะใกล้ต้นน้ำ ไม่ค่อยมีสารพิษเจือปน แต่ก็จะเป็นน้ำที่ชาวบ้านไว้ใช้ ถ้าใครธาตุอ่อน ท้องเสียง่าย แนะนำให้ซื้อที่กรองน้ำพกไปด้วยครับ นอกจากได้น้ำสะอาดแล้ว ยังประหยัดงบได้อีกเยอะ

ผมลองคำนวณคร่าวๆ ตอนไป Manaslu ตีว่าคนในทีมมีใช้ที่กรองน้ำ 10 คน เฉลี่ยกรองน้ำกันวันละ 3-4 ครั้ง (เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน, ครั้งละ 1 ขวดลิตร) เดินประมาณ 9 วัน จะได้ตัวเลขกลมๆ (10×4) x 9 = 360 ขวดลิตร ประมาณว่าขวดละ 50 บาทก็พอ ประหยัดไปได้ 18,000 บาท ต่อทีม เลยนะครับ

แต่ถ้าจะให้สบายใจ สะอาดจริงๆ ก็ซื้อน้ำเป็นขวด หรือต้มน้ำดื่มแทนครับ โดยเฉพาะเส้นทางที่มีผู้คนอยู่อาศัยเยอะๆ อย่าง ABC, EBC

ส่วนเครื่องดื่มอื่นๆ ตามที่พักมีขายทุกที่ครับ หลักๆ คือ น้ำผลไม้(ชบา) น้ำอัดลม เบียร์ เครื่องดื่มชูกำลัง(กระทิงแดง)

คำเตือน!! เมื่อขึ้นที่สูงมากๆ เช่น 3,000-4,000 เมตร ขึ้นไป การดื่มแอลกอฮอล จะเป็นสาเหตุให้เกิดอาการแพ้ความสูงได้ง่ายขึ้น

(เบียร์ท้องถิ่น 3 ยี่ห้อ ที่จะพบเห็นบ่อยๆ)

5. ประกันอุบัติเหตุ/ชีวิต ควรมีไว้ แต่อย่าใช้เลย

(เส้นทางเดิน อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เราไม่มีประสบการณ์ อะไรก็เกิดขึ้นได้)

สำหรับคนไปเอง ควรต้องทำประกันอุบัติเหตุไว้ด้วย, ส่วนใครใช้บริการทัวร์ ปกติจะมีให้อยู่แล้ว ต้องลองเช็คข้อมูลให้ดีก่อนนะครับว่าทำ Package ไหน ครอบคลุมอะไรบ้าง โดยให้เราจำลองกรณีที่แย่ที่สุด เช่น บาดเจ็บหนัก หรือเสียชีวิต

ถ้าทำประกันเอง ลองเช็คข้อมูล หรือตั้งคำถามกับทางตัวแทนประกัน เช่น

• คุ้มครองประเภทการท่องเที่ยว/กิจกรรมของเราไหม?: เราไปปีนเขา เดินป่า ไม่ใช่เที่ยวโดยปกติ ถ้าเกิดอุบัติเหตุมากกว่าการเดินทาง หรือ สุขภาพ จะคุ้มครองหรือไม่
• การเคลมประกันทำอย่างไร, สามารถประสานงาน ผ่านทางโทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต ได้ 24 ชั่วโมงหรือไม่?
• ครอบคุลมค่าใช้จ่ายกับสถานพยาบาลที่เนปาลได้ไหม? ที่ไหนบ้าง?
• ครอบคุลมค่าใช้จ่ายบริการเฮลิคอปเตอร์กู้ชีพ (Rescue Helicopter) หรือไม่? : อ่านตามรีวิว คนไทยใช้บริการบ่อยมาก ด้วยอาการแพ้ความสูง ซึ่งถ้าเรียกมาเอง โดยไม่มีประกัน  จะมีค่าใช้จ่าย 2-3 แสนบาท (เป็นข้อที่ควรจะต้องมีในแพคเกตประกัน)
• ครอบคุลมค่าใช้จ่ายในการนำตัวส่งข้ามประเทศมารักษาที่ไทยต่อได้หรือไม่? 
• ครอบคุลมค่าใช้จ่ายในการนำร่างกลับไทยหรือไม่? : กรณีเสียชีวิต
• คุ้มครองความล่าช้า/เลื่อน/ยกเลิกการเดินทางหรือไม่? : เครื่องบินเนปาล เป็นอะไรที่เอาแน่นอนไม่ได้เลยครับ เพราะสภาพอากาศ และการจราจร (มีก็ดี, ไม่มีก็ได้)

แต่อย่างที่จั่วหัวไว้ ควรทำไว้ แต่อย่าใช้ดีกว่าครับ ดูแลตัวเอง และไปให้จบ อย่างปลอดภัย

6. อย่าลืมพกยารักษาโรค ทั้งปัจจุบันและอนาคต

(ภาพจาก routeexplorer.wordpress.com)

คนมีโรคประจำตัวมักพกยารักษาตัวเองเป็นประจำ ส่วนคนที่ไม่มีก็จะไม่พกบ้าง หรือนึกไม่ค่อยออกว่าจะเป็นอะไรบ้าง สิ่งเหล่านี้ค่อนข้างอันตราย หากเป็นอะไรขึ้นมา

เท่าที่สังเกต ไกด์และลูกหาบ ส่วนมากไม่พกยา, ตามบ้านพักก็ไม่ค่อยมียาขาย ดังนั้น ยาพื้นฐานที่เราควรต้องพก มีดังนี้

• เป็นไข้
  • ยาแก้หวัด
  • ยาแก้ไข้ (พาราเซตามอล)
  • ยาแก้ไอ
• อาหารเป็นพิษ
  • ถ่านกัมมันต์หรือชาร์โคล (Activated Charcoal)
  • ยาฆ่าเชื้อในกระเพาะอาหาร
  • ยาธาตุ แก้ท้องอืดท้องเฟ้อ
• บาดเจ็บ
  • แอลกอฮอลฆ่าเชื้อ
  • ยาเหลือง
  • พลาสเตอร์แปะแผล
• อื่นๆ
  • ยาหยอดตา – หนาวๆ ทำตาแห้งได้นะ
  • สเปรย์ดับกลิ่นปาก/สเปรย์สำหรับช่องปากและลำคอ – เพิ่มความชุ่มชื่นในช่องปาก หรือไม่มีน้ำแปรงฟัน หรือหนาวจนขี้เกียจแปรงฟัน
  • ยาพ่นจมูก/ยาหดหลอดเลือด (decongestant) – เผื่อคัดจมูก

ส่วนยาแก้แพ้ความสูง (Diamox) ไม่นับเป็นยาสามัญทั่วไป หากต้องการใช้ ควรหาข้อมูลหรือถามหมอ ถามเภสัช ก่อนใช้

มีทริกอีกนิด ให้ลองถามคนร่วมกลุ่มที่จะไปเทรกกิ้ง ว่ามีใครเป็นหมอไหม อาจจะขอคำแนะนำตั้งแต่เตรียมตัวก่อนไปเลยก็ได้ เพราะที่ผ่านมา ผมเจอหมอไปร่วมทริปทุกครั้ง เป็นตู้จ่ายยาเคลื่อนที่ ให้คำแนะนำ จนถึงปฐมพยาบาลได้

7. รักจะเที่ยวลำบาก ก็หมั่นรักษาร่างกายให้แข็งแรง

(ฉันยังเก๋านะยะ)

ระยะหลังที่เห็นคนไปเนปาล โดยเฉพาะ ABC จะเริ่มไม่ใช่กลุ่มคนเดินป่า (Trekker) แต่เป็นกลุ่มนักท่องเที่ยวแบกเป้ (Backpacker) ที่อาจไปหลงคารมเพื่อน หรืออ่านรีวิวต่างๆ เห็นภาพสวยงามดั่งสวรรค์ พบว่า ไอ้อ้วนคนนี้ไปได้ ลุงคนนี้ไปรอด เธอคนนั้นไม่ออกกำลังกาย ก็ไปไหว เอ๊ะ มันไม่ยากนี่หว่า!!..

จริงๆ ก็ไปได้ตามที่รีวิวบอก โดยเฉพาะ Poon Hill, ABC แต่ไปแล้วจะสนุกได้ ก็ต้องให้ร่างกายแข็งแรงในระดับหนึ่งนะครับ

สนุกที่ผมหมายถึง คือ การได้เดินไปเรื่อยๆ หรือเกาะกลุ่มกับเพื่อน ถ่ายรูปเล่น ถึงเมืองไหนก็สำรวจ กินข้าว สังสรรค์ เฮฮา, ไม่ใช่ เดินปวดแข้งปวดขา ถึงที่พักก็เพลีย เข้าห้องนอน ตื่นมาล้าๆ เมื่อยๆ เบื่อๆ เซ็งๆ กรูต้องเดินอีกแระ! (บางทีผมก็เป็นแบบหลังนะ โดยเฉพาะวันท้ายๆ ฮ่าๆ)

เพราะการไปเนปาล เราจะต้องเดินวันละ 4-8 ชม ติดต่อกันหลายวัน ดังนั้น แรกๆ อาจจะสนุก เพราะมีแรง แต่วันหลังๆ จะเริ่มล้า เพลีย

วันนี้! ผมขอเสนอ.. การออกกำลังกายที่ปรับเปลี่ยนได้ 3 รูปแบบ

แบบคาร์ดิโอ (เคลื่อนไหวให้หัวใจเต้น 125-145 ครั้งต่อนาที หรือ Zone 2 – 3)

(ภาพจาก pinkitalia.it)

เล่นไม่หนักมาก แต่ใช้เวลานานๆ เพื่อฝึกให้ร่างกายและหัวใจมีความอึด ทนทานต่อการออกแรงติดต่อกันหลายชั่วโมง เช่น

• เดิน
• วิ่ง
• ว่ายน้ำ
• เต้นแอโรบิก
• ต่อยมวย
• กระโดดเชือก

แบบเพิ่มความแข็งแรงให้กล้ามเนื้อ

(ภาพจาก indigodaily.com)

เล่นได้ทุกส่วน แต่เน้นที่กล้ามขา เช่น

1. ทำสควอช
2. วิ่งทางชัน
3. ปั่นจักรยานแบบฝืด

แบบพิลาทิส (Pilates)

(ภาพจาก pilatesinlewes.com)

เพิ่มให้ เพราะมันไม่ใช่การออกกำลังกาย แต่เป็นการยืดเหยียด บริการร่างกาย โดยมีข้อดีคือ ทำให้ตัวยืดหยุ่น ลดอาการกล้ามเนื้อเกร็ง ลดตะคริว ลดการบาดเจ็บ ลดการปวดเมื่อย ได้อย่างดีเลย เช่น

1. โยคะ
2. ไทเก็ก (ภาษาฟิตเนส เรียกว่า ไทชิ นั่นหละ)
3. หรือ ใช้อุปกรณ์ต่างๆ อย่าง หนังยาง โฟมโรลเลอร์ ฯลฯ

(คำแนะนำการฝึกร่างกาย ให้ฟิตล่วงหน้า 3 เดือน โดยทำคาร์ดิโอและสร้างความแข็งแรงให้กล้ามเนื้อ- ภาพจาก blog.rei.com)

8. ข้อสุดท้าย อย่าลืมพกสิ่งของเหล่านี้ติดไปด้วย

(แผนที่ Annapurna Base Camp – ภาพจาก albinger.me)

• ถุงนอน (Sleeping Bag) : บางที่พักไม่มีผ้าห่มให้อาจต้องใช้ถุงนอน ถ้าไปกับทัวร์ บางทัวร์จะมีให้เช่าหรือยืมใช้
  • ถุงนอนควรรองรับอุณหภูมิได้ต่ำพอสมควร ตั้งแต่ +5 จนถึงติดลบ ซึ่งแล้วแต่สถานที่และช่วงเวลาที่เดินทางไป, ควรสอบถามกับไกด์ก่อนเดินทาง
  • ถุงนอนยิ่งรองรับอุณหภูมิได้ต่ำมาก จะยิ่งแพงมาก และโอกาสใช้จะน้อยด้วย ถ้าไปเช่าที่เนปาลก็อาจไม่ได้ถูกนัก, ผมแนะนำถุงนอนแบบ +5 องศา ที่สามารถใช้เที่ยวป่าในไทยได้ และเนปาลได้ ซึ่งถ้ากลัวหนาว ให้หาถุงนอนไลเนอร์เสริมอีกชั้น (Sleeping Bag Liners)
  • ถ้ากรณีไปเช่าถุงนอนที่เนปาล แนะนำให้ซื้อถุงนอนไลเนอร์ไปสวมทับ เพื่อป้องกันสิ่งไม่พีงประสงค์ที่เขาอาจทำความสะอาดไม่ดี
  • ที่ตลาด Thamel, Nepal หาซื้อถุงนอนเก๊แบบ -10 องศา ได้ที่ราคาประมาณ 800 บาท
• ไฟฉายคาดหัว (Headlamp) : บางทีอาจต้องเริ่มเดินเช้ามืด หรือเดินถึงปลายทางค่ำๆ หรือไว้ใช้ระหว่างอยู่ในที่พักตอนกลางคืน
  • ใช้เป็นแบตหรือถ่ายก็ได้ ส่วนตัวผมใช้แบบแบตเตอรี่ เพื่อจะได้ชาร์ตเข้ากับ Power Bank
  • อย่าใช้กำลังไฟเบาเกินไป หรือรัศมีไฟแคบเกินไป ให้มีเลข Lumen สูง ระดับ 150+ เพื่อส่องทางได้ไกล และประเมินทางเดินได้ถูก
• แผนที่ (Map) : ดูเหมือนจะโบราณ แต่ก็จำเป็น เพราะตลอดทางอาจไม่มีสัญญาณโทรศัพท์เพื่อดู Google Map เลย
  • แม้ไม่มี Google Map แต่มีลูกหาบ มีไกด์ คอยบอกทาง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะตอบได้เข้าใจทุกคน ดังนั้นการดูแผนที่เพื่อให้รู้ว่าต้องเดินทางไกลแค่ไหน สูงเท่าไร ก็จะสามารถวางแผนได้
  • เส้นทางเดินในเนปาลจะชัดเจน ป้าย เมือง คนเดินทาง มีพบได้เรื่อยๆ เพราะเป็นสถานที่ท่องเที่ยว
  • เมื่ออ่านป้าย หรือถามไกด์ถึงระยะการเดินในเนปาล จะใช้หน่วยเป็นชั่วโมง เช่น เมือง A ไป B ใช้เวลาเดิน 3 ชั่วโมง (เข้าใจว่าเป็นการประเมินเวลาของคนท้องถิ่นที่ใช้เดินนะครับ)
  • หาซื้อแผนที่ได้ที่ตลาด Thamel, Nepal จะมีแบบเจาะลึกเฉพาะเส้นทางการเดินเลย เช่น ABC, EBC, Annapurna Circuit, Everest Region, Manaslu Circuit ฯลฯ
• ไม้เท้า (Trekking Poles) : ต่อให้แข็งแรง แต่การมีไว้ให้อุ่นใจ เพราะช่วยในการทรงตัวบนหิมะได้ ช่วยผ่อนแรงเวลาเดินขึ้น/ลงได้ บางทีเจอต้นไม้มีพิษ เช่น ช้างร้อง ก็ใช้ปัดๆตีๆได้
• แบตเตอรี่สำรอง (Power Bank) : ชาร์ตมือถือ กล้อง นาฬิกา ไฟฉาย บลาๆๆ
  • ถ้ามีเป็นแผง Solar Cell จะดีมาก แต่ก็แพงมากเช่นกัน
• แครมปอน (Crampons) : เป็นตะปูสวมเข้ากับรองเท้า ใช้เดินบนหิมะ บางทริปต้องใช้ และบางทัวร์จะมีไว้ให้ยืม ไม่จำเป็นต้องซื้อเอง
• แผ่นให้ความร้อน (Hot Pack) : ไว้ใช้แปะเท้า แปะตัว(แปะที่เสื้อผ้านะ) ระหว่างนอน เพิ่มความอบอุ่นทำให้หลับสบายขึ้น
• เพลง/หนัง หรือหนังสือดีๆสักเล่ม : ไม่มีสิ่งบันเทิงใดในบ้านพักระหว่างเทรกกิ้ง หากกลัวเหงา ก็ควรพกไป (หนังสือพกเป็น E-Book จะสะดวกมาก)

หากไม่รู้จะเริ่มต้นจัดสิ่งของอย่างไรดี ลองดู รายการสิ่งของ ที่ผมใช้เตรียมไป ABC ในโพสนี้ได้ครับ

8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC (ตอนที่ 1-2 เริ่มต้นและเตรียมตัว)

ส่วนใครอยากรู้ร้านซื้อสินค้าอุปกรณ์เดินป่าในกรุงเทพฯ สามารถดูได้จากโพสนี้ครับ

ชี้เป้า! รวมร้านขายอุปกรณ์เดินป่าในกรุงเทพฯ

ปล. เพิ่งไปฟังการเตรียมตัวเดินทางไป ABC, EBC ที่ร้าน Pathwild มาเมื่อวาน (12 มีนาฯ 2560) เลยกลับมาปรับปรุงเนื้อหาอีกรอบ .. ขอบคุณร้าน Pathwild ที่จัดสัมนาดีๆ ครับ

1.จงเตรียมอาหารไปกินเอง

ด้วยความที่คนในชาติเป็นฮินดูเสียส่วนใหญ่ และใกล้อินเดีย อาหารที่นั่นเลยคล้ายอินเดีย เนื้อหมูไม่ค่อยมี ยิ่งเข้าป่าความหลากหลายทางของกินยิ่งหายาก มีแต่ผัก ไข่ ไก่ ข้าว แป้ง ดังนั้น อยากกินอะไร จงเตรียมไปให้พรั่งพร้อม

จากภาพ ข้าวผัดอินเดียมีกลิ่นแรง แต่จืดสนิด ต้องหาซอสใส่ ซอสเขาก็เป้นแบบเขียวๆเผ็ดๆ หรือไม่ก็มะเขือเทศ บางทีก็กินเป็นเส้นผัดคล้ายหมี่ซั่ว ก็จืดเช่นกัน และพอคนไทยกินอาหารอินเดียบ่อยๆก็เริ่มเบื่อ เราจึงโหยหาความง่าย ที่เหมือนในบ้านเมืองเรา นั่นคือ ข้าวผัดผักไข่ดาว

ซึ่งแรกๆ ก็ดี แต่หลังๆ พี่แกคงคิดว่าเราชอบ จุดทุกมื้อ! ทุกวัน!

ดังนั้น นอกจากเตรียมของกินไปแล้ว ยังควรวางแผนเรื่องการกินให้ดีด้วย ว่ามือ้ไหนจะกินอะไร

2.คนเนปาลเป็นคนชิลๆ

ไปคลุกคลีกับคนเนปาลหลายวัน ประเทศนี้แม้ไม่เจริญมากนัก สกปรก และวุ่นวาย
แต่คนก็มีความสุข

ผมพบว่าความสุขเขาเกิดจากวิธีคิด คิดจากความเรียบง่าย ไม่ซับซ้อน และปล่อยให้มันเป็นไป

จากวิถีของคนเนปาล ได้ถ่ายทอดมายังนักท่องเที่ยวแบบผม
ไกด์ถามแท็กซี่ขณะยกกระเป๋าขึ้นหลังคารถ ประมาณว่า “เอ็งไม่มีเชือกรัดหน่อยหรอ”
แท็กซี่ตอบว่า “ไม่มี ไม่เป็นไร มันโอเค”
ไกด์หันมาตอบผมแบบทันที “ไม่มี แต่ถ้ามันร่วง เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”

เออ ก็จริงของมัน, ในเมื่อมันไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้
เราก็ต้องอยู่กับมัน ตามที่เขาแนะนำ
แต่แอบวิตกเล็กๆ เพราะรถที่เนปาลขับลืมตายมาก
เลยต้องโหนจับกระเป๋าตัวเองอยู่เรื่อยๆ ตามภาพนี่แหละ

3.เรื่องส้วมๆ

ส้วมที่เนปาลดูผ่านๆก็โอเคนะ แต่ที่แปลกคือเป็นส้วมนั่งแต่ไม่มีที่ฉีดตูด

แล้วทำไงล่ะ?!

ก็หนีบขี้มานั่งล้างกับพื้นไง

แถมประตูก็มักเป็นกลอนอยู่ด้านบน แอบสงสารคนเตี้ยเลย

นี่ถ่ายในโรงแรมเกสต์เฮาส์อินเตอร์ยังดีหน่อย ถ้าส้วมตามป่าเขาใน Annapurna นั่นเป็นส้วมหลุมที่ครอบด้วยสุขภัณฑ์ ขี้ทีนึง ร่วงไปอยู่ไหนไม่รู้ แต่แอบเหม็นๆเหมือนทับถมกันเยอะๆ เพื่อนหญิงบอกว่าบางแห่งประตูเป็นร่องระดับหนึ่งนิ้ว ที่ล็อกเป็นไม้ขัดแบบหลวมๆ

คือนึกภาพผู้หญิงตัวเล็กๆนั่งยองๆ มือหนึ่งจับกางเกง มือหนึ่งดันประตู แล้วต้องปิดไฟ เพื่อไม่ให้ใครมองลอดช่องเข้ามาเห็น อืมมม มันดูทรมานดี

4.เรื่องของสำลี ลูกอม และเครื่องบินเล็ก

ผมบินไปถึงกาฐมันฑุแล้วต้องบินต่อไปโพคลา เราใช้บริการสายการบินเยติ เป็นเครื่องใบพัดลำเล็กๆสักสามสิบคน ประสบการณ์ใหม่คือ ยังมีแอร์ฯให้บริการด้วย

หน้าตาเธอเป็นสาวอินเดีย แต่งชุดแนวๆพื้นเมืองยืนไหว้ต้อนรับและสื่อสารระหว่างนักบินกับผู้โดยสาร

เมื่อทุกคนพร้อม เธอถือตะกร้ามาใบหนึ่งแล้วเดินแจกทุกคน นั่นคือลูกอมและสำลี

ลูกอมพอเข้าใจ อมเล่นระหว่างเดินทาง แต่สำลีนี่สิ มารู้ทีหลังว่าให้อุดหูเพราะเสียงเครื่องบินดังมาก!

แจกปุ๊บอุดปั๊บ แล้วชีก็พูดอะไรไม่รู้ เออ แล้วกรูจะได้ยินไหมอ่ะ สรุปต้องถอดออกแลัวปั้นใหม่

แต่จนแล้วจนรอด พายุเข้าครับ ฟ้ามืดเลย เครื่องบินไปวนรันเวย์มารอบหนึ่งแล้วก็กลับมาจอดที่เดิม เธอบอกว่าบินต่อไม่ได้

โธ่ว… หมดสนุกเลย
แต่เอาเถอะ ถึงบินได้ ก็คงเสียวตลอดทาง ขนาดจอดอยู่เฉยๆเครื่องยังสั่นเพราะลมแรงมากๆ

5.สนามบินภายในของเนปาล

Domesic Airport ที่สนามบิน Tribhuvan Nepal ติสมาก สร้างไปใช้ไป ฝุ่นตลบ

เดินมาครั้งแรกนึกว่าไกด์จะลวงไปฆ่า เหมือนตึกร้าง และมีแต่คนแขกเดินตามขอยกกระเป๋า เพื่อขอเงินค่าบริการ ใครไม่อยากเสียเงินก็ยกเองนะ

Security Check ไม่ต้องพูดถึง มีเครื่องแสกนตรวจอย่างดี แต่ทุกคนก็เดินเข้าออกไปมาได้

ได้อารมณ์สถานีรถ บขส ตามต่างจังหวัด แต่นี่แหละ ต้องแบบนี้ ถึงจะเรียกว่ามาถึงชมพูทวีป

6.อยากได้อะไร ซื้อได้ที่ทาเมล

ย่านทาเมล ในเมืองกาฐมันฑุ เป็นสวรรค์ของนักเดินทาง ของถูกมาก ขาดเหลืออะไร หรืออยากซื้อฝาก หาได้จากย่านนี้เลย ครั้นผมไป ได้ถุงนอน-10c มา 800 บาท, ไม้เท้าคู่ละ 250 บาท, เสื้อดาวน์ 1,100 บาท ลองใช้แล้วแม้ไม่เต็มที่ตามที่ตัวเลขอ้างอิง แต่ก็ผ่านฉลุย คุ้มค่าคุ้มราคาดี

7.Duffle Bag ของสำคัญสำหรับนักเดินทาง

ผมก็เพิ่งรู้จักนี่แหละ ว่ากระเป๋าทรงเหลี่ยมๆใบใหญ่ๆ มันเรียกว่า Duffle Bag แล้วก็เพิ่งรู้ว่าถ้าไปตามยอดเขาหรือเดินป่าต่างประเทศ และมีลูกหาบ เราต้องแยกของใส่ลง Duffle bag เพื่อให้ลูกหาบแบก และมี day pack สำหรับเดินทาง ส่วนเป้ใหญ่ที่เราแบกไปแต่แรก อาจทิ้งไว้ในโรงแรม หรือยัดลง Duffle bag ก็ได้ เพราะลุกหาบจะแบกสะดวกกว่า

8.คอเบียร์ไม่ควรพลาด

มีเบียร์สามยี่ห้อที่คนเนปาลและนักท่องเที่ยวนิยมดื่มกัน
เรื่องของรสชาติ อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัวนะครับ
Gorkha beer – เปรี้ยวๆเหมือนเบียร์ผลไม้
Everest beer – อร่อยดี เปรี้ยวนิดนึง
Tuborg – ดื่มง่าย นุ่ม เหมือนไฮเนเก้น

9.ปลั๊กพ่วง ที่ชาร์ตแบต พกไปเถอะ ได้ใช้แน่

ทุกบ้านพักจะมีไฟให้ใช้ แต่เก็บเงินค่าใช้ด้วย จ่ายทีเดียวจบกัน (ประมาณ100-200รูปีเนปาล) หากเป้นปลั๊กพ่วง บางที่ก็คิดราคาเท่ากับ ชาร์ตแบต เราจะเสียบต่อไปกี่รูก็ได้ แต่เสียบมากๆ ก็แอบกลัวระเบิดเหมือนกันนะ

แล้วอีกเรื่องคือ ระวังปลั๊กหลวม เพราะเมื่อชาร์ตกันหลายคน เดินไปขยับกันไปมา บางทีไฟของเราไม่เข้า ตื่นเช้ามาพบว่าแบตไม่เต็ม เดี๋ยวจะร้องไห้นะ

10.โจ๊กแบบเนปาล

โจ๊กแบบเนปาลที่ลองจำแนกรสชาติได้คือ เขาใช้ข้าวบาเล่ (อาจมีธัญพืชอื่นด้วย เพราะผมพบลูกเดือยด้วย) ต้มกับน้ำใส่นม ใส่เนย หวานๆหนืดๆดี แต่บางคนกินไม่ได้หลายคน แต่ผมก็ชอบนะ เหมือนเนสวิต้าดี

แล้วถ้าไปสั่งเขาให้ทำข้าวต้มเหมือนบ้านเรา อย่าเผลอสั่งว่า ข้าวต้มกับน้ำ เพราะคุณก็จะได้ข้าวบาเล่ต้มน้ำ จืดๆ หวานๆ เหมือนกัน ให้บอกไปเลยว่าใช้ข้าวสารแบบเดียวกับที่คุณผัดให้เรากินเนี่ยแหละ

ปล. ในภาพ หมูกับไข่ เตรียมจากไทยไปเองนะครับ

11.สวรรค์ของทุกคน

เวลาเดินป่าแล้วไปพักตามเกสเฮ้า หรือที่เรียกว่า Tea House ให้ลองเดินสำรวจให้ทั่ว บางทีจะมีห้องที่มีเตาผิง ซึ่งเจ้าของบ้านหรือลูกหาบจะมานั่งหลบหนาว และตากผ้า กัน

12.ของที่ไทยบางอย่าง ก็ไม่เหมาะในเนปาล

แนะนำเลย เช่น อย่าเอาปลอกแขนจักรยานที่ขายตามบ้านเราไปใช้กันแดดที่เนปาล เพราะมันทำมาแบบ extra cool ครับ เหมาะกับเมืองร้อนแบบเรา ใส่แล้วกันแดด กัน UV ได้จริง แต่มันก็ดูดความร้อนออกจากตัวเราไปด้วย หนาวสะท้านสิครับ

13.Chaba (ชบา) น้ำผลไม้สัญชาติไทยในเนปาล

Chaba เป็นน้ำผลไม้ที่ผสมเนื้อผลไม้ ส่วนตัวแล้วผมไม่ค่อยพบในประเทศไทย เพราะว่ามีขายตามห้างสรรพสินค้าหรือ Super Market ใหญ่ๆ เท่านั้น ตามร้านสะดวกซื้อไม่ค่อยเห็น

แต่ที่เนปาล คุณจะพบได้ทั้งในเมือง ในป่า บนเขา สูงแค่ไหนก็จะเจอ มีให้เลือกหลากหลายรสชาติ เจาะตลาดได้เก่งมากยี่ห้อนี้ ไม่รู้ใครริเริ่ม

ราคาก็ขึ้นอยู่กับความกันดาร ตั้งแต่กระป๋องละ 55 ถึง 300 รูปีเนปาล (ประมาณ 100 บาท) ก็เจอมาแล้ว

14.ดินแดนศักดิ์สิทธิ์

หลายจุดตามภูเขาในเนปาล จะมีป้ายแจ้งแก่นักท่องเที่ยว ห้ามกินเนื้อหมู เนื้อควาย เนื้อไก่ เนื่องจากชาวเมืองแถวนี้เขาเชื่อว่าเป็นสถานที่สถติของเทพเจ้าของเขา และเมนูอาหารที่ครัวเนปาลทำก็จะเจอผัก ปลา แป้ง ข้าว

คือเพิ่มเลเวลความลำบากในการกินเข้าไปอีกระดับ

(แต่หากหิ้วเนื้อต้องห้ามไปแล้วเสียดาย หรืออดไม่ได้ก็แอบๆกินอย่าประเจิดประเจ้อละกันครับ)

15.เนปาลหนาว แต่ที่พักไม่มีผ้าห่ม

เมื่อเดินเข้าไปในป่าลึกๆ ที่พักหลายแห่ง มีแต่ห้องกันลม กันฝน กันแดด และเตียงกับหมอน แต่ไม่มีผ้าห่มให้ จากที่สอบถาม มันแห้งยากครับ โดยเฉพาะผ้านวม และการซักผ้าของเขาจะทำให้เขาหนาวและสิ้นเปลืองน้ำ (อันนี้เข้าใจว่าแล้วแต่ที่มั้ง) ดังนั้น ถุงนอนอุ่นๆควรพกไปอย่างยิ่ง

16.ลูกหาบแสนขยัน

ลูกหาบต้องมาแพ็คกระเป๋าทุกเช้า พอแบกไปถึงบ้านหลังไหนที่จะนอน เขาจะส่งคืนให้เจ้าของเอาไปใช้สอย  ซึ่งลูกหาบตื่นเช้าและขยันมาก บางทีลูกทัวร์ยังเก็บของไม่เสร็จ ก็มายืนรอกระเป๋าแล้ว ต่างคนต่างเกรงใจกันเลยทีเดียว

17.มาๆ ฉันจะเจิมให้นะนายจ๋า เพื่อความโชคดี

เมื่อเดินไปเจอพราหม์หรือนักบวชที่ไหนก็ตาม มีทีท่าจะเจิมหน้าผาก หรือจะทำพิธีอะไรกับเรา หรอืแม้แต่ชวนให้เราถ่ายรูป โปรดพึงรู้ไว้ว่า เขาคิดเงินเราด้วยนะครับ เพราะบางทีแกเดินเข้ามาเนียนๆ คนไม่รู้หรือที่รู้แต่ตั้งตัวไม่ทัน ก็จะพลาดกันไป สนนราคราก็ตามแต่เขาเรียก เช่น 100-200รูปีเนปาล แต่อาจต่อรองได้ และถ้าไม่จ่าย เขาก็จะเดินตามไปเรื่อยๆ

18.เจ้าดำ หมาปีศาจ

หมาปีศาจ เจอหลายตัวระหว่างเดินทาง มันจะวิ่งไปวิ่งมา ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย บางทีก็วิ่งตามเราไปไกลมาก ก็แอบห่วงว่าจะกลับบ้านถูกไหม

หน้าตาก็คล้ายๆกันหมด ดำๆคละน้ำตาล เจอทีไรก็ตกใจนึกว่าตัวเดิมที่เจอวันก่อนๆ

แต่มันก็น่ารักทุกตัว ไม่เคยเห่า ไม่เคยทำท่าจะกัดนักท่องเที่ยวเลย

ปล. ตัวนี้ขาเป๋ แต่เดินเร็วกว่าผมอีก

—

เก็บตกจาก ซีรี่ – 8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC

ตอนที่ 1-2 เริ่มต้นและเตรียมตัว
ตอนที่ 3 มุ่งสู่เนปาล และอันนาปุรณะ
ตอนที่ 4 พบรักที่ Poon Hill
ตอนที่ 5 รสชาติชีวิต
ตอนที่ 6 ในวงล้อมแห่งหิมะ
ตอนที่ 7 จากลาพร้อมบทสรุป

ที่น่าแปลกใจคือ ตั้งแต่ผมเริ่มเที่ยวผจญภัย ผมพบว่าพวกอาชีพหมอ ชอบการเที่ยวแบบนี้เช่นกัน

มันดูเป็นการเที่ยวนอนกับดินกินกับทราย ที่สวนทางภาพลักษณ์ของหมอมาก

ไปเนปาลครั้งนี้ ทีมที่ผมไปมีหมอไปเที่ยวด้วย 5 คน พวกเราเลยเสมือนมีคลีนิกเคลื่อนที่ติดตามและคอยให้คำปรึกษาอยู่ตลอดทาง

ในภาพ เราเจอกลุ่มคนไทยลื่นแล้วข้อเข่าแพลง หมอปอยเลยช่วยปฐมพยาบาลให้เบื้องต้น เขาบอกว่าเกือบได้เรียก rescue helicopter มารับและไปไม่ถึงยอดเสียแล้ว แต่ก็พอจะฝืนไปต่อได้

พวกเราเดินไปเจอพวกเขาอยู่เรื่อยๆ ก็เลยได้ทักทาย ถามสารทุกข์สุขดิบกันตลอดทาง

สิ่งที่ผมได้รู้จากเหตุการณ์ครั้งนี้คือ..

“1 ถึง 10 ความเจ็บอยู่ระดับไหนครับ..“

—

เก็บตกจาก ซีรี่ – 8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC

ตอนที่ 1-2 เริ่มต้นและเตรียมตัว
ตอนที่ 3 มุ่งสู่เนปาล และอันนาปุรณะ
ตอนที่ 4 พบรักที่ Poon Hill
ตอนที่ 5 รสชาติชีวิต
ตอนที่ 6 ในวงล้อมแห่งหิมะ
ตอนที่ 7 จากลาพร้อมบทสรุป

เช้านี้สะดุ้งตื่นเพราะมีเพื่อนสาวตะโกนปลุก “ตื่นๆๆ วิวสวยมาก รีบออกมาถ่ายรูปเร็ว” ชายทั้งสิบคนในห้องนั้น สะดุ้งโหยง รูปซิปถีบตัวออกจากถุงนอน ใส่รองเท้าเทรกฯ แล้วคว้ากล้องอย่างลืมความหนาวไปชั่วขณะ

ผมเดินเลาะหน้าผาเลยบ้านพักขึ้นไป ตอนนั้นเอง แสงเริ่มส่องผ่านยอดเขาให้เป็นสีทองทุกยอด สวยมากครับ ถ่ายมุมไหนก็สวยรอบด้านไปหมด ผมยืนอยู่ริมหน้าผาระหว่าง Glacier (ธารน้ำแข็ง) ขนาดใหญ่ ตรงข้ามผมเป็นยอดเขา Annapurna I (สูง 8,091 เมตร) ด้านข้างเป็นยอดเขา Annapurna South (สูง 7,219 เมตร) และ Hiunchuli (สูง 6441 เมตร) ส่วนด้านหลังผมเป็นยอดเขา Machapuchare (สูง 6,993 เมตร)

รอบตัวผมโอบล้อมด้วยภูเขาหิมะสูงตระหง่าน อลังการได้ใจจริงๆ.. คือบอกตามตรง ตอนนั้นแม้จะปวดขรี้มากก็ตาม แต่ก็ยอมทนจนถ่ายรูปให้ได้เยอะที่สุด สวยจริงๆ ครับ

หลังจากถ่ายรูปกันอย่างจุใจ ก็รีบเก็บของและกินข้าวเช้า วันนี้ถึงจะเป็นแซนวิชแฮมชีส ไม่ใช่ข้าวผัดผักไข่ดาว แต่ก็กินไม่ค่อยลง กินได้ชิ้นเดียว แล้วก็ฝืนกินอีกชิ้น เพราะกลัวไม่มีแรงเดินทางไกล ซึ่งวันนี้จะเป็นวันที่เดินไกลที่สุดในทริป ประเมินว่าอาจจะ 10-12 ชั่วโมง

ทุกคนในตอนนั้น ไม่ว่าจะกลุ่มไหน จะแวะถ่ายรุปกับป้าย ABC กันอีกครั้ง เพระาแสงสวย ฟ่สใส และอากาศไม่หนาวมาก หากใครพลาดโอกาสหรือเหนื่อยช่วงขามา ก็ยังมีให้แก้มือได้ตอนนี้แหละครับ

ขาลงจาก ABC พวกเราเริ่มไม่กลัวหิมะแล้ว และแนะนำเลยครับว่าห้ามพลาด คือการวิ่งสไลด์หิมะลงมา คล้ายๆเล่นสกี แต่ใช้เท้าเดินลากๆ ให้มันไหลๆลงมา เหมือนเราเดินไหลลงมาจากทรายครับ สนุกมากๆ มีโอกาสเล่นได้แค่ช่วง ABC ถึง MBC เท่านั้นนะเออ ถ้าพลาดแล้วจะเสียใจ (ตอนนั้นสนุกจนลืมความกลัวว่าจะตกหลุมไปเลยหละ)

เราเดินผ่าน MBC, Deurali จนมาพักทานข้าวเที่ยงแถว Himalaya Hotel ประมาณบ่ายโมง แต่ก็คงเร่งเดินต่ออย่างเดียวแทบไม่ถ่ายรูปเลยท่ามกลางฝนตกๆหยุดๆ ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเท้าบวม คือมีอาการรองเท้าคับขึ้น และนิ้วชนปลายรองเท้า ผสมกับเริ่มเจ็บฝ่าเท้าเล็กๆ

เราถึงที่พักที่อยู่ระหว่างเมือง Sinuwa และ Chomrong ผระมาณสองทุ่ม (เพราะที่พัก Sinuwa เต็ม T-T) ระหว่างทางมืดมากครับ เดินสวนกับคนเนปาล ทั้งเดินมาเดี่ยวๆ และเดินแบกของ คือพวกเขาไม่มีไฟกันเลย แต่ก็เดินกันได้ เหมือนกับตอนลูกหาบมาช่วยเราที่เมือง Deurali ผมเลยคิดว่าน่าจะเป็นความสามารถพิเศษของคนเนปาลนะ สามารถมองเห็นในที่มืด คือมืดสนิทจริงๆครับ แสงจันทร์แทบไม่มี ทางก็เป็นดิน เป็นหิน ขรุขระ พวกเขาเก่งมากๆ

ผมถอดรองเท้าออกมาดูปรากฎว่าเท้าชื้น ซีดขาว และบีบกันเป็นรอยลึก คิดว่าถ้าเดินนานไปกว่านี้คงแตกเป็นแผลเลือดออก พอเช็ดให้แห้งแล้วเริ่มหายซีด พบว่าฝ่าเท้าช้ำเป็นสีม่วงๆ และส่วนตามปลายนิ้วก้อยนิ้วชี้ที่เท้า มีตุ่มน้ำใสๆ ไม่ใช่ผมคนเดียว แต่หลายคนก็เป็นอาการคล้ายกันนี้ ซีด ขาว ช้ำ เจ็บนิ้ว บางคนถึงกับเล็บม่วงและจะหลุด

ถ้าเจออาการเท้าชื้น ผมไม่แน่ใจว่าวิธีที่ถูกต้องควรทำอย่างไร แต่ผมรีบไปล้างเท้า (เพราะมันเหม็นมากๆ) แล้วเช็ดให้แห้ง โรยแป้ง นอนเลย ลดการใช้เท้าครับ เพราะต้องเตรียมเดินต่อในวันรุ่งขึ้น

ผมเช็คระยะทางจากแอ๊พ พบว่าวันนี้เดินต่อเนื่องถึง 24 กิโลเมตร กินเวลาไป 12 ชั่วโมง และเบิร์นแคลลอรี่ไปเจ็ดพันกว่า นับว่าเป็นสถิติเดินมากสุด นานสุด เบิร์นเยอะสุดในชีวิตเลยหละ

คืนนั้นอยากอาบน้ำมาก มีเครื่องทำน้ำอุ่นจากแก๊สด้วย จ่ายตังซื้อด้วย แต่.. เปิดล้างได้แค่หัว ประมาณ 1 นาที แก๊สหมดครับ ซวยจริงๆ มาหมดที่เราพอดีเลย สรุปว่าได้ล้างหน้า ล้างเท้า ด้วยน้ำเย็นโครตๆ แล้วก็นอนเลย เซ็งจับจิต

Day 8 – Sinuwa -> Chomrong -> Jhinu -> New Bridge-> Kyumi -> Shiwai

เช้านี้สดชื่นมาก เพราะเป็นคืนแรกที่หลับสนิททั้งคืน เท้าอาการดีขึ้น ไม่แห้งซีดแล้ว แต่ยังเจ็บและช้ำ เลยต้องทาแป้งซ้ำและแปะพลาสเตอร์ฝ่าเท้า กับทุกนิ้วเลย ลดการเสียดสี

วันนี้ตื่นสาย จัดของก็ช้า อาหารเช้าเลยแทบไม่ได้กิน กินเป็นน้ำๆข้าวต้มกับไข่เจียว แล้วก็ได้ลองแป้งทอดอาหารพื้นเมืองของเขาด้วย คล้ายปาท่องโก๋บ้านเรา เออ อร่อยดี เสียดาย ไม่มีนมให้จิ้ม ฮี่ๆ

เดินทางออกมาใกล้ๆถึง Chomrong จะมีร้านขายของส่ง ตอนขามาผมไม่ได้แวะ เลยเพิ่งพบว่า ขายของถูกมากกกก สมควรซื้อตุนระหว่างทางทั้งไปและกลับ ขนม น้ำดื่ม น้ำหวาน ที่รัดเข่า ไม้เท้า แผนที่ ยา อุปกรณ์เดินป่า มีหมดเลยครับ

เส้นทางที่เราเดิน จะเลาะแม่น้ำไปเรื่อยๆ ไม่ชันมากนัก เดินสนุก ไม่ถึงกับเหนื่อย จะลำบากหน่อยตอนเมือง Sinuwa ไปลงๆ ขึ้นๆ ถึงเมือง Chomrong และลงต่อไปทางเมือง Jinhu ซึ่งรู้สึกว่าลงชันมาก พวกเราสวนกับคนไทยหลายกลุ่ม พวกเขามักถามเราว่าอีกไกลไหม เพราะส่วนใหญ่จะไปพักกันที่ Sinuwa พวกเราได้แต่ปลอบใจว่า ไม่ไกล เดี๋ยวก็ถึง แต่จริงแล้วแอบคิดในใจ เส้นทางของเอ็งสยองมาก เพราะต้องขึ้นจาก Jinhu ไปบนยอดเขาเมือง Chomrong แล้วลงสุดเพื่อขึ้นสุดเขาอีกรอบไป Sinuwa.. คิดแล้วก็ได้แต่เดินขำๆ ขอให้โชคดี

ที่เมือง Jinhu มีไฮไลท์อย่างหนึ่งคือ มีบ่อน้ำพุร้อน ครับ เสียดายที่พวกเราไม่มีเวลาแม้จะไปแวะดู เพราะต้องเดินต่อจากตัวเมืองลงไปอีก 15 นาที กินแรงและเวลาเกินไป

เมืองอีกเมืองที่ควรพูดถึงคือ New Bridge เป็นที่พักกินข้าวของเรา เพราะมีทางแยก สมควรจะรวมตัวกันก่อนป้องกันหลงทาง โดยเมืองที่เพิ่งสร้างใหม่ไม่นาน เขาทำสะพานข้ามไปไหนสักแห่งด้วย เลยทำให้ชาวบ้านย่นระยะทางจากเมือง Pokra ไป Chomrong จาก 3 วัน เหลือเพียง 1 วัน (คนที่เล่าคือ ชาวบ้านที่มาเต้นรำให้เราดูที่เมือง Chomrong นั่นแปลว่าเขาเดินทางมาแสดงจาก Pokra เชียวนะครับ!)

เมื่อใกล้จะถึงเมือง Shiwai ปลายทาง เราเห็นรถจิ๊ป รถบัส จอดรออยู่ไกลลิบๆ ทุกคนดีใจมาก ถึงกับอุทานว่า “ดีใจกว่าขึ้นถึงยอด ABC เสียอีก!”

อีกเรื่องที่อยากแนะนำครับ ถ้าเลือกเดินทางได้ อยากให้ไปด้วยรถจิ๊ป เพราะขากลับเข้าเมือง Pokra เราใช้รถบัสหวานเย็น วิ่งผ่านทางขรุขระๆ โยกไปมาตลอดทาง แถมถนนเลาะขอบเหว เสียวมาก ตอนแรกผมก็งงๆ ว่าจะมีเสาทำไมกลางรถ ตอนหลังถึงบางอ้อ ว่าเอาไว้ให้เกาะนี่เอง แถมมีราวให้โหนด้วย แต่ไม่ได้มีไว้ตรงทางเดินแบบบัสทั่วไปครับ เขาทำไว้ตรงคนนั่ง! ไว้ให้คนนั่งนั่นแหละเกาะเกาะห้อยโหน ใครฟิตๆจะโหนบาร์ต่อบนรถก็ไม่ว่ากัน เออ เข้าใจแล้วๆ แต่ ณ ตอนนั้น โยกแค่ไหนก็ตาม ผมก็หลับลงนะ เพราะเพลียสุดๆ กับ 8 วันที่ผ่านมา แต่ก็มีความสุขสุดๆเช่นกัน..

บทสรุป

หากใครตามอ่านแต่ต้นจนจบ ผมอาจเขียนให้เห็นทั้งมุมดีและมุมไม่ดี เพื่อให้ทุกคนได้เห็นว่าจะเจออะไรและเตรียมตัวอย่างไร ถ้าหากมันทำลายความฝันใครบางคนไปเพราะกลัวว่าตัวเองจะไปไม่ไหว ผมอยากบอกว่าอย่าเพิ่งไปคิดแบบนั้นครับ

ครั้งนี้พวกเราไป 39 คน มีทั้งคนเคยเดินป่า คนไม่เคยเดิน และแม้แต่คนไม่เคยออกกำลังกายอะไรเลย ไปผจญภัยด้วยกัน ซึ่งวันแรกๆ เราก็ต่างคนต่างเดิน แต่สักระยะหนึ่ง ธรรมชาติจะจัดสรรเองว่า ด้วยพลังกายและพลังใจแบบนี้ นิสัยใจคอแบบนี้ มันจะพาเราไปพบกับเพื่อนใหม่ๆ และเรากับเขาเหล่านั้นเองที่จะคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันไปตลอดการเดินทาง จนถึงจุดมุ่งหมาย

เมื่อใดใครคนหนึ่งเหนื่อย อ่อนล้า หรือบาดเจ็บ จะมีคนอีกคนคอยช่วยเหลือและให้กำลังใจ จะมีคนมุ่งมั่นพร้อมลุยและเผชิญอันตรายเป็นคนนำทาง และจะมีคนให้ความอบอุ่นปลอดภัยคอยเดินปิดท้าย สิ่งเหล่านี้เองที่เป็นเสนห์ของการเดินป่า ที่ผมคิดว่ามันไม่ได้อันตรายและลำบากจนเกินไป เพราะนั่นเราคิดเฉพาะว่ามีเพียงเราตัวคนเดียวที่ต้องเผชิญ

สำหรับ ABC เป็นทริปเดินต่างประเทศของผมครั้งที่สอง (ครั้งแรก Kota Kinabalu) แต่เป็นครั้งแรกที่ผมเดินทั้งไกล ทั้งนาน หลายๆอย่าง มากสุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ แต่ก็คุ้มค่ากับบรรยากาศ อารมณ์ ความงาม ความแปลกใหม่ เพื่อนใหม่ ที่ได้รับมาตลอด 8 วันเต็มๆ แนะนำเลยครับ หากอยากลองเดินป่าครั้งแรกแบบไกลๆ และเจอร้อน ฝน ลูกเห็บ หิมะ ในที่ๆเดียวกัน ควรไปให้ได้ แล้วจะพบว่าการจัดกระเป๋าเดินทางแบบพร้อมเผชิญ 4 ฤดู มันยากจริงๆนะ ฮ่าๆๆ

จบละคร้าบบบ ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่ร่วมทริป ขอบคุณไกด์ ขอบคุณชาวเนปาล ขอบคุณทุกๆคนที่ประกอบกันทำให้ทริปนี้สมบูรณ์ และขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองชาวเนปาลให้ปลอดภัยจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว

สรุประยะทางและเวลาทั้งหมด

สรุปค่าใช้จ่ายทั้งหมด

แจกแจงค่าใช้จ่ายในทริป (Pocket Money)

ซีรี่ – 8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC

ตอนที่ 1-2 เริ่มต้นและเตรียมตัว
ตอนที่ 3 มุ่งสู่เนปาล และอันนาปุรณะ
ตอนที่ 4 พบรักที่ Poon Hill
ตอนที่ 5 รสชาติชีวิต
ตอนที่ 6 ในวงล้อมแห่งหิมะ
ตอนที่ 7 จากลาพร้อมบทสรุป

วิวหน้าต่างวันนี้ สวยงามผิดหูผิดตา ใครจะคิดว่า พอตื่นมาจะเห็นยอดเขาหางปลาได้สวยจับจิตเช่นนี้ วันนี้ฟ้าใส แสงดี ลุกจากเตียงก็ไม่ได้เป็นอันทำอะไร คว้ากล้องไปถ่ายรูปทันที ผมพบว่าทุกคนก็คิดเช่นกัน ยืนถ่ายรูปก่อนผมจะตื่นเสียอีก

ผมเริ่มแน่ใจว่าที่เนปาลจะมีโอกาสถ่ายรูปสวยตอนเช้า พอตกบ่ายอากาศแปรปรวนมาก ฝนตก ลูกเห็บตก บางทีช่วงสายๆ เมฆก็เยอะบังยอดเขาไปตลอดเลย ดังนั้น อย่านอนตื่นสาย และควรรีบคว้ากล้องถ่ายเก็บไว้แต่เช้าเลยครับ

จากที่คุยกันในวงอาการเช้า (ข้าวไข่ดาวผัดผัก เช่นเดิม) หลายคนเริ่มปวดขา และวันนี้เดินหนักอีกเช่นกัน จาก Chomrong ไปถึง Deurali อาจใช้เวลาร่วม 8-10 ชั่วโมง พวกผมรู้ตัวว่าเดินถ่ายรูปด้วยและเดินช้า จึงต้องเตรียมไฟฉายคาดหัวไว้ในกระเป๋าติดตัว และต้องเตรียมอุปกรณ์กันหนาวเพิ่มเติมเผื่อไว้ เช่น หมวกไหมพรม เพราะเมือง Deurali เริ่มอยู่ชายขอบของภูเขาหิมะแล้ว

เส้นทางวันนี้เดินขึ้นๆ ลงๆ หนักหน่อยในช่วง Chomrong ถึง Bamboo หลังจากนั้นก็ชันไม่มากนัก เพียงแต่ระยะทางไกลหน่อย พวกเราเจอฝนตลอดทาง ตกๆ หยุดๆ ต้องคอยเปลี่ยนเป็นเสื้อกันฝนอยู่เรื่อยๆจนน่ารำคาญ

การเดินของเราเริ่มอยู่ตัวและรู้ความต้องการในแต่ละวัน วันนี้ผมตุน Snicker และน้ำดื่ม พร้อมอัดกระทิงแดงไปอีกกระป๋อง ส่วนเพื่อนผู้หญิงก็ตุนน้ำผลไม้ยี่ห้อชบา (Chaba) ซึ่งเป็นของไทยเรานี่แหละ แต่เราพบที่เนปาลได้ตลอดการเดินทาง แต่ไม่ค่อยเจอในประเทศไทย อร่อยดีครับ มีเนื้อผลไม้ผสมด้วย ส่วนผสมก็ค่อนข้างให้คาร์บและน้ำตาลได้พอสมควร สาวๆ พอโด๊ปกันเสร็จ เดินตัวปลิวคล่องกว่ากระทิงแดงผมอีกแน่ะ

วันนี้เราเจอกรุ๊ปทัวร์จีน มากันประมาณ 10 คน แต่ส่งเสียงอีโล้งโช้งเช้งกันตามประสาที่เราเคยเจอกันปกติ แต่ที่ไม่ค่อยเห็นด้วยคือ เจ๊ๆเฮียๆแกเด็ดกุหลาบพันปีติดมือมาด้วยคนละดอกสองดอก จริงๆพยายามคิดในแง่ดีว่าเก็บที่ตกๆมา แต่ดูแล้วเราก็ไม่เคยเห็นกุหลาบพันปีมันร่วงในขณะที่ยังบานสวยงามเลย แล้วก็มีกันทุกคนด้วย เลยได้แต่ใช้สายตามองๆแล้วนินทากับคนไทยด้วยกันนี่แหละ และผมเคยได้ยินว่าเขามีกฏอยู่ ห้ามเด็ด ถ้าลูกหาบหรือไกด์เจอ เขาสามารถปรับเงินได้ทันที ก็หวังว่าเจ๊ๆเฮียๆแกจะโดนกันนะ

ระหว่างทาง เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มเราเจ็บหัวเข่า ต้องประคองและค่อยๆเดินกันไป บางช่วงต้องขี่คอไกด์และเพื่อนผู้ชายอีกคน ตอนนี้ทีมเราเริ่มมีอุปสรรคแล้ว..

เส้นที่กำลังเดินอยู่ เจอคนไทยเยอะมาก บางทีมองหน้ากันก็ไม่แน่ใจ จนเขาต้องทักสวัสดีมาก่อน เราถึงทักกลับ และก็เจออีกกลุ่มหนึ่ง มีผู้ชายสะดุดุรากไม้ล้มตรงหน้าทีมเรา โชคดีที่เรามีหมอมาด้วย เลยปฐมพยาบาลกันเบื้องต้น พวกเราเจอเขาเรื่อยๆ เขาเล่าว่าเกือบได้ใช้บริการเฮลิคอปเตอร์แล้ว แต่ก็อาการดีขึ้น อดทนเดินกระเผกๆ จนเราไปเจอเขาที่ ABC ได้ด้วย เก่งมากๆ

พวกเราเดินมาถึง Hotel Himalaya ก็เกือบหกโมงเย็นแล้ว และต้องเดินไปต่อที่ Deurali อีก 2 ชั่วโมง ทำใจต้องเจอกับอากาศหนาวและความมืด สิ่งที่ตื่นเต้นตอนนั้นคือ เริ่มเจอน้ำแข็งเกาะยอดหญ้าบ้างแล้ว และไฟฉายคาดหัวเราก็มีไม่ครบทุกคน ต้องคอยเดินแล้วหันหลังกลับมาส่องทางให้กันตลอดเวลา

ประมาณหนึ่งทุ่ม เราเดินจนไปเห็นไฟเกสเฮาส์ของ Deurali แอบดีใจ ดูไม่ไกลนัก แต่ที่ไหนได้ ต้องเดินอ้อมไปอีกหน่อย ทางค่อนข้างอันตรายเพราะเป็นถ้ำ และข้างๆเป็นทางเดินแคบๆประมาณไม่ถึงฟุต มืดสนิท เราคิดว่าต้องไปทางถ้ำมากกว่า แต่จริงๆแล้วต้องเดินเลาะเหว จากนั้นได้เจอกับ Glacier ครั้งแรก เป็นธารน้ำที่ไหลลงมาจากภูเขาและแข็งตัว ตื่นเต้นอีกแล้วครับ ได้เดินบนหิมะในยามวิกาล มองไม่เห็นอะไรเลย มีแค่ไฟส่องเล็กๆ ไม่ไกลนัก ลื่นด้วย เราพยายามเดินเลาะขึ้นไป แต่แล้วก็โชคดีที่มีลูกหาบส่งสัญญาณไฟกระพริบมาจากแถวเกสเฮ้าส์ ตะโกนบอกว่าเราไปผิดทาง ตอนนั้นทำได้แค่ยืนอยู่เฉยๆ แล้วรอให้ลูกหาบมารับ

ลูกหาบเก่งมากครับ ใส่รองเท้าแตะบนหิมะ เขาไม่กลัวลื่นเลย ไม่มีไฟด้วย เดินเห็นทางได้อย่างไรก็ไม่รู้ สกิลเหลือรับประทาน

คืนนั้นหนาวยะเยือกมาก เกสเฮาส์ที่ Deurali เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน มื้อนี้ค่อนข้างทุรักทุเร ไกด์เลยให้สั่งกินกันเองตามสะดวก พวกเราสั่งบะหมี่เกาหลีร้อนๆคนละชาม และพิซซ่าทูน่า (พวกเนื้อปลาทานได้ในเขตที่เขาเคารพครับ ยกเว้นพวก หมู ไก่ ควาย) ซึ่งไม่รู้เพราะหิวโซหรือเปล่า ทูน่าพิซซ่ารสชาติเหมือนราดหน้าเลย อร่อยมาก เพื่อนผมเลยสั่งอีกถาด แต่ก็กินกันไม่ไหว ต้องยกให้ลูกหาบหมดเลย

คืนนี้ในกลุ่มผมเริ่มวางแผนขากลับจาก ABC เพราะเส้นทางจะเดินยาวไกล หนักมาก รวดเดียวจาก ABC ถึง Sinuwa เลย (เหมือนย่อทริปที่เราเดินกันมา 2 วัน เหลือแค่ 1 วัน) ซึ่งในตอนนี้มีเพื่อนเราที่บาดเจ็บ อยากไปให้ถึง ABC แล้วเดินกลับมานอนที่ Deurali แทน เพราะกลัวจะเดินกลับรวดเดียวไม่ไหว จะได้ช่วยเฉลี่ยระยะทางในวันแรกหน่อย แต่หลายคนก็ไม่เห็นด้วย เพราะคิดว่าไม่น่าจะเดินไปกลับได้ทัน และลำบากในส่วนที่ต้องแยกกันอยู่ คืนนั้นเลยตัดสินใจไม่ได้และต้องรอดูอาการบาดเจ็บในเช้าวันรุ่งขึ้นแทน

เพิ่มเติม
– ลองแปะแผ่นความร้อนยี่ห้ออะไรสักอย่างของญี่ปุ่น ไม่รู้สึกอะไรเลย สงสัยผมจะใช้ไม่เป็น
– คืนแรกที่ไม่ได้อาบน้ำ หนาวจัด ต้องเช็ดตัวด้วยทิชชู่เปียกแทน แนะนำให้พกไปเยอะๆเผื่อขี้เกียจอาบด้วย
– ถุงนอน -0c ของเก๊ เริ่มเอาไม่อยู่ เย็นช่วงเท้าถึงส่วนขานิดๆ

Day 6 – Deureli -> MBC (3,700 m) -> ABC (4,130 m)

วันนี้เป็นวันแรกที่วิวไม่สวยเท่าไรนัก ไม่เห็นแสงตอนเช้า แต่ก็แปลกตากว่าปกติ เพราะ Deurali อยู่ในซอกเขาที่ยอดปกคลุมด้วยหิมะ อากาศหนาวมาก พวกเราใส่ชุดแบบจัดเต็ม มีเท่าไรยัดให้หมด เพราะจะต้องไปเผชิญหิมะกันตลอดทั้งวัน

มื้อเช้านี้ เรารอดจากข้าวผัดผักไข่ดาวไปอีกมื้อ อาหารเช้าเป็นแซนวิชทูน่าเบาๆ ระหว่างนั้นเจอกลุ่มคนไทยอีกกลุ่มที่พักบ้านเดียวกับเรา ฟิตมาก เขาล้อมวงวอร์มอัพกันแต่เช้า คือรู้สึกต่างจากกลุ่มเรา ตื่นนอน ถ่ายรูป กิน แล้วออกเดินทางเลย ฮ่าๆ (จริงๆ ควรวอร์มอัพก่อนออกเดินทาง เพื่อลดการบาดเจ็บและเตรียมความพร้อม)

เราเดินออกจาก Deurali ไปประมาณ 45 นาที เราจะเจอ Glacier แห่งที่สอง จุดนี้สวยมากครับ พื้นหลังเป็นภูเขาสูงตระหง่าน ทำให้พวกเรายืนถ่ายรูป และกระโดดโลดเต้นกันกันอยู่พักใหญ่

หลังจากผ่าน Glacier มาสักระยะ จะเจอทุ่งหญ้าโล่งๆ ที่เราต้องเดินข้ามแม่น้ำไป จุดนี้เป็นจุดที่เราจะได้เห็นรูปถ่ายกันมากตามเว็บไซต์ต่างๆ เพราะมีภูมิประเทศที่สวยและหลากหลายในจุดเดียวกัน มีแม่น้ำผ่ากลางทุ่ง มีภูเขาหิมะขนาบข้าง ฉากหลังเป็นภูเขาหิมะอีกลูกที่ใหญ่อลังการ เดินไปถ่ายไป หมดเมมโมรี่ไปกับแวนี้หลายร้อยเม็กฯเหมือนกันครับ สวยตราตรึงใจจริงๆ

ระหว่างที่เราเดิน พวกเราได้ยินเสียงหิมะถล่มตามหลัง ตอนแรกคิดว่าฟ้าร้อง เพราะด้านหลังเราไกลออกไปตรง Deurali มันดูครึ้มๆ แต่เสียงมันดังครืนๆนานกว่าฟ้าร้องพอสมควร จนเรามารู้จากไกด์ที่หลังว่ามันเป็นเสียงหิมะถล่ม เป็นประสบการณ์ครั้งแรกเลยครับ ที่รู้ว่าสัญญาณเตือนหิมะถล่มจะมีเสียงประมาณนี้

พ้นจากทุ่งหญ้า เราไต่ขึ้นไปอีกหน่อยก็จะเป็นทางเดินหิมะไปตลอดเส้นทางแล้ว ใช้เวลาต่ออีกไม่ถึง 1 ชั่วโมง ก็ถึง MBC หรือ Machapuchare Base Camp

ซึ่งผมก็ยังไม่แน่ใจว่า Machapuchare สามารถปีนขึ้นหรือเที่ยวไปได้ถึงไหน ถึงต้องมี Base Camp ไว้พักอาศัย เพราะชาวเนปาลเชื่อว่าเป็นที่สถิตของพระศิวะ ในประวัติศาสตร์เคยมีชาวอังกฤษชื่อ Jimmy Roberts ปีนขึ้นไปแต่ไม่สำเร็จ (เหลืออีกเพียง 150เมตร เท่านั้น) และหลังจากนั้นทางรัฐบาลจึงประกาศห้ามใครปีนขึ้นไป จึงทำให้ภูเขานี้ไม่เคยมีใครพิชิตได้เลย

เราเดินถัดจาก MBC ไปพักทานข้าวเที่ยงกันที่เกสเฮาส์แห่งหนึ่ง ใหญ่มาก และเราก็พบคนไทยที่นั่นอีกกลุ่ม เลยทำให้รู้ว่าบางทริปจะจัดให้นอนที่นี่ แล้วเช้ามืดวันรุ่งขึ้นค่อยเดินไป ABC เพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น ซึ่งจะย่อระยะทางขากลับ ไม่เหนื่อยเกินไป และไม่ต้องไปแย่งกันกินแย่งกันอยู่ข้างบนเกสเฮ้าส์ของ ABC

ทางไกด์ได้เตรียม Mini Crompon หรือรองเท้าตะปูให้พวกเราไว้ใช้ด้วย เกาะพื้นหิมะดีพอสมควรครับ และเป็นครั้งแรกที่เคยลองใส่ ตัวรัดมันเป็นยางค่อนข้างเหนียวและแข็ง แต่ก็ไม่ได้เหลือไซต์ใหญ่ให้เลือก เลยแอบรัดเท้าผมนิดหน่อย ทำให้รองเท้าผมรัดขึ้นและเจ็บเท้า จริงๆผมเห็นคนจากทริปอื่นส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่กันก็พอจะเดินได้บ้าง ไม่ลื่นมาก

เส้นทางบนหิมะที่เดินกันเป็นปกติ หิมะจะอัดตัวแน่นและทำให้เราลื่น ก็สามารถเปิดทางใหม่เลาะข้างไปกันได้ แต่ก็ต้องเดินดีๆ ถ้านอกเส้นทางมาก หรือซวย อาจจะเจอหลุม หิมะจะยุบไปถึงน่องหรือเอวเลยทีเดียว ไม่เจ็บครับ แต่ตกใจ และหิมะอาจเข้ารองเท้าได้ ซึ่งจะทำให้เท้าชื้น บวม และเราจะหนาวด้วย

ช่วงบ่ายก็ตามเคยครับ อากาศแปรปรวน ครั้งนี้เราเจอหิมะตกจากช่วง MBC ถึง ABC ค่อยข้างหนักนิดนึง เกาะเต็มตัว และเข้าแว่นผมตลอดทาง (รู้เหตุผลลยว่าทำไมเขาถึงใส่แว่นแบบครอบกัน) บางช่วงมองไม่เห็นวิวเลย และได้ยินเสียงหิมะถล่มตลอดเวลา แต่ดูจากสภาพภูมิประเทศแล้ว น่าจะไว้ใจได้ไม่น่าจะโดนเรา เพราะจุดที่เดินไม่ใกล้ผาหิมะ ไม่ชันมาก และเป็นเนิน

ระยะทางจาก MBC ถึง ABC ประมาณ 3-4 กิโลเมตร ใช้เวลาค่อยๆเดินไปประมาณ 2-3 ชั่วโมง ก็เจอป้าย ABC คือจุดหมายปลายทางของเรา ซึ่งทุกคนดีใจมากครับ ถ่ายรูปกันใหญ่ท่ามกลางหิมะ ยอมถอดถุงมือกดถ่ายรุปเลย ขนาดผมเองยังมือแข็งและซีดๆ แต่ก็ทน ฮ่าๆๆ

เพื่อนผมคนหนึ่งที่ไม่เคยออกกำลังกายเลยบอกว่า “ถ้าฉันมาได้ คนอื่นก็มาได้” ซึ่งผมก็เชื่อแบบนั้นนะ ทุกคนมาได้ เพราะใช้ใจล้วนๆ (มีพี่คนหนึ่ง ผมมารู้ตอนหลังว่า พอเดินไปถึงบ้านพักที่ ABC พี่เขาถึงกับร้องไห้ ว่าฉันมาถึงแล้ว ฉันทำได้ ซึ่งก่อนหน้านี้พี่แกก็ไม่ได้ออกกำลังกายเลย เที่ยวสบายตลอด และไม่เคยเดินป่า แถมแกได้ถูกสบประมาทก่อนมาด้วยว่า “มาไม่ได้หรอก อ่อนแกเกินไป..” เราฟังแบบนั้น เราก็แอบภูมิใจแทนแกนะ ที่แกทำได้)

ช่วงถึงป้ายนั้นเอง เรามีอาการ AMS เล็กๆ คือ ปวดเบ้าตา ซึ่งหมอที่ไปด้วยกันบอกว่าความดันตาขึ้น เลยให้ไดอะม็อกแล้วพาราฯตามมาอย่างละเม็ด ก็พอบรรเทาได้บ้าง แต่ยังกินอาหารไม่ลง ทั้งๆที่อยากกินมากครับ เพราะมื้อนั้นเขาจัดเต็ม ทั้ง มาม่า พิซซ่า มักกะโรนี โมโม่ เฮ่ออ อดเลยฉัน.. กินไม่ไหวๆ

เราคุยกันถึงแผนการเดินกลับ เพราะจะเป็นวันที่ 3 ที่เดินโดนอีกแล้ว คือจาก ABC ยาวไปถึง Sinuwa (และมีเพื่อนผมบางคน ขอยาวไปถึง Chomrong เลย!) ซึ่งเท่าที่ผมหาข้อมูลและถามคนไทยกลุ่มอื่นที่นั่น ไม่มีใครทำแบบนั้น เพราะไกลเกินไป ส่วนมากจะหยุดนอนกันที่ Bamboo เท่านั้น

ตอนประมาณ 3 ทุ่ม ฟ้าสวยมากครับ มืดสนิท และดาวเยอะ ไม่มีอะไรบัง แต่พวกเรานัดกันไว้ว่าจะตื่นตี 4 เลยรีบไปนอนพักก่อน

คืนนั้นคิดว่าอุณหภมูิติดลบมากพอสมควร ถุงนอน -10c เก๊ + ใส่เสื้อจัดเต็ม มันเอาไม่อยู่แล้ว หนาวทะลุถึงผ้าด้านใน จับแล้วเย็น โดยเฉพาะช่วงขาถึงเท้า ผมใช้แผ่นความร้อนแปะไปสองแผ่น แล้วนอนเอามืออังก็พอช่วยได้นิดนึง แต่จุดที่ไม่ได้แปะก็หนาวครับ นอนกระสับกระส่ายพลิกไปมาตลอด รู้สึกว่าตัวเองเตรียมตัวน้อยไปๆ

เพิ่มเติม
– ตี 3 ตื่นมาเข้าห้องน้ำ พบว่าพระจันทร์สว่างจ้าเลยครับ สรุปนอนยาว ไม่ถ่งไม่ถ่ายมันละ แอบเสียดายด้วย
– ข่าวดีของวันนี้คือ เพื่อนเราอาการบาดเจ็บทุเลาลง เลยทำให้ได้ขึ้นไปนอนข้างบน ABC กันครบทุกคน
– ไม้เท้าเดินป่า สามารถแก้เซ็งได้ตอนเดินบนหิมะนะครับ ลองจิ้มไปแรงแน่นๆ ดึงออกมา แล้วเคาะเบาๆ มันจะได้โดนัท ฮ่าๆๆ สงสัยตอนนั้นจะหิว เลยเพ้อครับ

ซีรี่ – 8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC

ตอนที่ 1-2 เริ่มต้นและเตรียมตัว
ตอนที่ 3 มุ่งสู่เนปาล และอันนาปุรณะ
ตอนที่ 4 พบรักที่ Poon Hill
ตอนที่ 5 รสชาติชีวิต
ตอนที่ 6 ในวงล้อมแห่งหิมะ
ตอนที่ 7 จากลาพร้อมบทสรุป