ปี 2026 นี้ เส้นทาง ABC ได้รับการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง — บันไดหินใหม่ในจุดชัน สะพานแขวนที่ปลอดภัยขึ้น ป้ายบอกทางชัดเจนขึ้น และ teahouse ตามหมู่บ้านอย่าง Chhomrong, Ghorepani, Deurali ก็อัพเกรดทั้งความสะอาด เครื่องนอน จุดชาร์จไฟ และอาหาร ทำให้นักเทรคมือใหม่ก็สามารถเดินได้สบายขึ้นมาก

บรรยากาศตลอดเส้นทางเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากนาข้าวขั้นบันไดสีเขียว ผ่านป่า rhododendron ที่บานสะพรั่ง (ถ้าไปช่วงมี.ค.-เม.ย.) เข้าสู่หุบเขาหินและหิมะ จนถึง Base Camp ที่โอบล้อมด้วยผนังเขาทุกทิศ 360° — เหมือนยืนอยู่ในอ้อมกอดของหิมาลัย

🗺️ เส้นทางเดินแบบวันต่อวัน (10 วัน)

วันที่ 1: กาฐมาณฑุ → โปขรา (822m)

เดินทางจากกาฐมาณฑุไปโปขราโดยรถ (~7 ชม.) หรือเครื่องบินเล็ก (~25 นาที) ระหว่างทางจะเห็นนาขั้นบันได หุบเขา และแม่น้ำสลับกันไป ถึงโปขราแล้วเดินเล่นริมทะเลสาบ Phewa พักผ่อนเตรียมตัวให้พร้อมก่อนเริ่มเทรค ใครอยากซื้อเสบียงหรืออุปกรณ์เพิ่ม ย่าน Lakeside มีครบทุกอย่าง

วันที่ 2: โปขรา → Jhinu Danda → Chhomrong (2,170m)

นั่งรถจี๊ปจากโปขราไป Jhinu Danda (~2 ชม.) แล้วเริ่มเดินเท้า! ข้ามสะพานแขวนข้ามแม่น้ำ Modi Khola แล้วเดินขึ้นเนินไปยัง Chhomrong หมู่บ้านชาว Gurung ที่เป็น “ประตูสู่ Annapurna Sanctuary” วิวยอดเขา Annapurna South และ Hiunchuli สวยมาก เดินประมาณ 3 ชม. / 5 กม.

วันที่ 3: Chhomrong → Dovan (2,310m)

วันนี้เดินยาวหน่อย ~6-7 ชม. / 11.3 กม. ลงบันไดหินจาก Chhomrong ข้าม Chhomrong Khola แล้วเดินผ่านป่าไผ่ทึบ ผ่านหมู่บ้าน Sinuwa และ Bamboo จนถึง Dovan เส้นทางช่วงนี้อยู่ในป่าร่มรื่น ได้ยินเสียงน้ำตกตลอดทาง

วันที่ 4: Dovan → Deurali (3,230m)

เดิน ~4 ชม. / 6.7 กม. เข้าสู่โซนที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ผ่าน Himalaya Hotel ป่าเริ่มเปลี่ยนจากไผ่เป็น rhododendron และสนเขา อากาศเย็นลงชัดเจน ถึง Deurali จะเริ่มเห็นหิมะบนยอดเขาชัดขึ้น — วันนี้สำคัญมาก ดื่มน้ำเยอะๆ เพื่อปรับตัวกับความสูง

วันที่ 5: Deurali → Machhapuchhre Base Camp (3,700m) → Annapurna Base Camp (4,130m) 🏔️

วันไฮไลต์! เดิน ~5 ชม. / 9.2 กม. ผ่าน Machhapuchhre Base Camp (MBC) ที่เห็นยอด Fishtail ตระหง่านอยู่ตรงหน้า แล้วเดินต่อไปถึง Annapurna Base Camp ที่ 4,130m ถ้าฟ้าเปิด จะเห็นยอดเขาล้อมรอบ 360° — Annapurna I, Annapurna South, Hiunchuli, Gangapurna, Machhapuchhre แนะนำตื่นเช้ามากๆ ดู sunrise ที่ ABC จะเห็นแสงแรกกระทบหิมะเป็นสีทอง สวยจนน้ำตาไหล 🌅

วันที่ 6: ABC → Bamboo (2,350m)

เดินกลับลงมา ~7 ชม. / 15 กม. ขาลงเร็วกว่าขาขึ้นเยอะ แต่ระวังเข่า! ใช้ไม้เทรคกิ้งช่วยลดแรงกระแทก พักเอาแรงที่ Bamboo

วันที่ 7: Bamboo → Jhinu Danda (1,780m)

เดินกลับไป Jhinu Danda ~5 ชม. / 11.7 กม. พอถึงแล้ว ห้ามพลาด! ลงไปแช่น้ำพุร้อนธรรมชาติ (Natural Hot Spring) ริมแม่น้ำ Modi Khola — ผ่อนคลายกล้ามเนื้อหลังเดินหลายวัน ฟินมาก! ♨️

วันที่ 8: Jhinu Danda → โปขรา (822m)

นั่งรถกลับโปขรา พักผ่อน เดินเที่ยวย่าน Lakeside ฉลองความสำเร็จกับอาหารดีๆ!

วันที่ 9: โปขรา → กาฐมาณฑุ

เดินทางกลับกาฐมาณฑุ ถ้ามีเวลาก็เที่ยว Thamel หรือ Boudhanath Stupa

วันที่ 10: เดินทางกลับ ✈️

บินกลับบ้านพร้อมความทรงจำที่ลืมไม่ลง

💪 การเตรียมร่างกายก่อนไป

ABC Trek จัดอยู่ในระดับ ปานกลาง (Moderate) แต่อย่าประมาท! ความสูงสุดอยู่ที่ 4,130m และต้องเดินวันละ 5-7 ชั่วโมง ควรเตรียมร่างกายล่วงหน้าอย่างน้อย 6-8 สัปดาห์:

• คาร์ดิโอ — วิ่ง ว่ายน้ำ หรือปั่นจักรยาน อย่างน้อย 3-4 ครั้ง/สัปดาห์ ครั้งละ 30-45 นาที เพื่อเพิ่มความทนทานของปอดและหัวใจ
• เดินขึ้นลงบันได — ซ้อมเดินขึ้นลงบันไดแบบมีเป้หนัก เพราะเส้นทาง ABC มีบันไดหินเยอะมาก (Stone stairs เป็นพันขั้น!)
• สควอท + ลันจ์ — เสริมกล้ามเนื้อขา โดยเฉพาะต้นขาและน่อง
• Core exercise — แพลงก์ ซิทอัพ เพื่อรองรับน้ำหนักเป้บนหลัง
• เดินเทรคจริง — ถ้าได้ลองเดินเขาใกล้บ้านเป็นระยะ 10-15 กม. จะดีมาก เช่น เขาใหญ่ ดอยอินทนนท์

🎒 อุปกรณ์ที่ต้องเตรียม (Packing List)

👕 เสื้อผ้า

• Base layer (ชั้นใน) — เสื้อ thermal หรือ merino wool สำหรับกันหนาว (คืนที่ ABC อุณหภูมิลงได้ถึง -10°C)
• Mid layer — เสื้อ fleece หรือ down jacket น้ำหนักเบา
• Outer layer — เสื้อกัน wind/rain แบบ waterproof breathable (Gore-Tex หรือเทียบเท่า)
• กางเกงเทรค — 2 ตัว แบบ quick-dry แนะนำแบบขายาวถอดขาสั้นได้
• ถุงมือ + หมวกกันหนาว — จำเป็นมากช่วง MBC-ABC
• ถุงเท้าเทรค — 3-4 คู่ แบบ merino wool กันความชื้นได้ดี

🥾 รองเท้า

• รองเท้าเทรคกิ้ง — แบบหุ้มข้อ กันน้ำ พื้น Vibram (สำคัญมาก! อย่าใช้รองเท้าผ้าใบ)
• รองเท้าแตะ — สำหรับใส่ใน teahouse และแช่น้ำพุร้อน

🏕️ อุปกรณ์สำคัญ

• เป้เทรคกิ้ง — 40-50L สำหรับแบกเอง หรือ 20-25L ถ้าจ้าง porter
• ถุงนอน — ทนได้ถึง -10°C (teahouse มีผ้าห่มแต่บางมาก)
• ไม้เทรคกิ้ง (Trekking poles) — ช่วยลดแรงกระแทกเข่าได้มหาศาล ซื้อที่โปขราได้ 300-500 รูปี
• ไฟฉายคาดหัว (Headlamp) — จำเป็นสำหรับเดินตอนเช้ามืด
• ขวดน้ำ + เม็ดฟู่ทำน้ำสะอาด — แนะนำ water purification tablets (1 เม็ดต่อ 1 ลิตร รอ 30 นาที)
• Power bank — 20,000mAh ขึ้นไป (ชาร์จไฟใน teahouse เสียเงิน 200-500 รูปี/ครั้ง)
• ครีมกันแดด SPF50+ — แดดบนที่สูงแรงมาก ทาทุก 2-3 ชม.
• แว่นกันแดด — UV protection สำคัญมากช่วงเดินบนหิมะ

💊 ยาและปฐมพยาบาล

• Diamox (Acetazolamide) — ยาป้องกัน altitude sickness ปรึกษาแพทย์ก่อนใช้
• ยาแก้ปวด — Ibuprofen หรือ Paracetamol
• ยาท้องเสีย + เกลือแร่ ORS — ท้องเสียบนเขาไม่สนุกเลย
• พลาสเตอร์ปิดแผล + Blister pads — สำหรับรองเท้ากัด

⭐ สิ่งที่ห้ามพลาดทำ!

• 🌅 ดู Sunrise ที่ ABC — ตื่นตี 5 ออกมายืนรอ แสงแรกกระทบยอด Annapurna I เป็นสีทองแดง สวยที่สุดในชีวิต
• ♨️ แช่น้ำพุร้อน Jhinu Danda — ขากลับแวะแช่ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ น้ำอุ่นท่ามกลางหุบเขา ฟินมาก
• 🍜 กิน Dal Bhat — อาหารหลักของเนปาล ข้าว+แกงถั่ว+ผักดอง เติมได้ไม่อั้น พลังงานเต็มเปี่ยม “Dal Bhat power, 24 hour!” คือคำพูดติดปากนักเทรค
• 📸 ถ่ายรูปที่ป้าย ABC — ป้ายบอกความสูง 4,130m ที่ทุกคนต้องถ่าย คิวยาวแต่คุ้ม!
• 🏘️ คุยกับชาว Gurung ท้องถิ่น — เรียนรู้วัฒนธรรม ลองชา masala ที่ Chhomrong
• 🌸 เดินผ่านป่า Rhododendron — ถ้าไปช่วง มี.ค.-เม.ย. จะเจอป่าดอกไม้สีชมพู-แดง บานสะพรั่ง สวยเหมือนเทพนิยาย

⚠️ ข้อควรระวังและ Tips สำคัญ

• Altitude Sickness — อาการปวดหัว คลื่นไส้ เวียนศีรษะ ถ้ามีอาการ ห้ามฝืนขึ้นต่อ! พักหรือลงมาที่ต่ำกว่า อย่าประมาท
• ดื่มน้ำเยอะๆ — อย่างน้อย 3-4 ลิตร/วัน ช่วยลดโอกาสเกิด altitude sickness
• เดินช้าๆ (Pole pole!) — ไม่ต้องรีบ เดินจังหวะสม่ำเสมอ หายใจลึกๆ
• ไม่ต้องอาบน้ำทุกวัน — น้ำร้อนใน teahouse มีจำกัดและแพง (300-500 รูปี) ใช้ wet wipes แทนได้
• พก snack ติดตัว — Snickers, ถั่ว, ช็อกโกแลต ให้พลังงานระหว่างเดิน
• ประกันการเดินทาง — ทำประกันที่ครอบคลุม helicopter evacuation (altitude >4,000m) สำคัญมาก!
• เคารพวัฒนธรรมท้องถิ่น — Machhapuchhre เป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ห้ามปีน และเก็บขยะกลับลงมาเสมอ
• WiFi มี แต่ช้า — Teahouse ส่วนใหญ่มี WiFi แต่ช้าและไม่เสถียร (200-500 รูปี/ครั้ง) บอกคนที่บ้านล่วงหน้าว่าจะติดต่อยาก

💡 สิ่งที่ควรรู้ก่อนไป

• Permit ใหม่ 2026 — ตอนนี้ต้องมี TIMS + ACAP Permit ผ่านระบบออนไลน์ได้แล้ว
• ไกด์บังคับสำหรับนักเทรคต่างชาติ (กฎใหม่ตั้งแต่ 2023)
• ช่วง peak season (ต.ค.-พ.ย. / มี.ค.-เม.ย.) ควรจอง teahouse ล่วงหน้า
• พกถุงขยะส่วนตัว — เนปาลเข้มเรื่อง waste management มากขึ้น

💰 ค่าใช้จ่ายโดยประมาณ (2026)

📍 ข้อมูลสำคัญ

ใครเคยเดิน ABC มาแล้วบ้าง? ช่วงไหนสวยสุด? หรือใครกำลังวางแผนอยู่ มาแชร์กัน! 👇🏔️

📸 Photo: Magical Nepal
📰 Source: magicalnepal.com, glorioushimalaya.com, alpineramble.com

หากให้แนะนำภูเขาสูงๆสักแห่ง สวยแปลกตา ไม่ไกลประเทศไทย ค่าใช้จ่ายไม่เยอะ วันลาไม่มาก ไว้ทดสอบแรงกายแรงใจ ทดสอบอาการแพ้ความสูง (Altitude Sickness หรือ Acute Mountain Sickness – AMS), คินาบาลู คงเป็นที่แรกๆ ที่นักเดินป่าปีนเขาจะแนะนำคุณ รวมถึงโพสนี้ของผมด้วย

ยอดเขาคินาบาลู อยู่ในอุทยานแห่งชาติคินาบาลู (Kinabalu National Park) รัฐซาบาห์ ประเทศมาเลเซีย แต่ไม่ใช่มาเลฯใต้ประเทศไทยนะครับ ต้องบินข้ามไปโน่นเลย ที่เกาะบอร์เนียว ความสูงของมันคือ 4,095 เมตร สูงเป็นอันดับ 21 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ผมมาปีนที่นี่ครั้งแรกเมื่อปี 2014 เป็นการปีนเขาครั้งแรกในต่างประเทศ แต่ครั้งนั้น ตามประสาเด็กน้อย ผมเลยไปถึงแค่ South Peak เท่านั้น (ยอดแหลมๆ สวยๆ ที่เป็นสัญลักษณ์บนแบงค์มาเลเซีย) และไกด์บอกไม่ให้ผมไปต่อ เพราะเดินช้า กลัวจะลงไปบ้านพักไม่ทัน 10:00น. (ทั้งที่ตอนนั้นแค่ 6 โมงเช้า และคนอื่นๆที่ตามหลงผมก็ยังเดินไปได้ตามปกติ) ครั้งนี้ผมเลยกลับไปแก้มือด้วยความค้างคาใจ ไปให้ครบสูตรเสียเลย ทั้งเดิน ทั้งปีนหน้าผา จัดซะให้ครบ! จะได้หายคาใจ แล้วไม่ต้องกลับไปอีก

บทที่ 0. สรุปเนื้อๆ สำหรับคนอยากไป

การเดินทาง

ไปที่นี่ไม่ยากและไม่แพง เพราะมาเลเซียเป็นศูนย์กลางของ AirAsia นั่นเอง โดยเราจะต้องบินไปกลับ 4 เที่ยว ดังนี้

ดอนเมือง (DMK) -[1]- กัวลาลัมเปอร์ (KUL) -[2]- โกตาคินาบาลู (BKI) -[3]- โกตาคินาบาลู (BKI) -[4]- ดอนเมือง (DMK)

เครื่องบินที่มีไปถูกๆ ก็เช่น AirAsia, Lion Air, Milando, Malaysia Airline ซึ่งทั้ง 4 เที่ยว ถ้าหาดีๆ จะได้ราคาประมาณ 4-5000 บาท ในที่นี้ผมใช้ AirAsia ทั้ง 4 เที่ยว รวมทั้งหมดประมาณ 4,800 บาท

แผนการปีนเขา/ไต่หน้าผา

เราใช้บริการของบริษัท Amazing Borneo เหมือนว่าบริษัทนี้จะเป็นสัมปทานบริษัทเดียวที่สามารถจัดปีนหน้าผาได้ โดยสามารถจองผ่านเว็บไซต์ของเขา หรือเว็บอุทยานแห่งชาติคินาบาลู ก็ได้ มีให้เลือกทั้งปีนผาและเดินปกติ หรือถ้าง่ายๆ ก็ใช้บริการผู้จัดทริปคนไทยได้เลยครับ เขาจะจัดการให้หมด (หาที่ Tripder Fan Page)

สรุปสั้นๆ แผนการเดินขึ้นยอดเขาคินาบาลูแบบปกติ จะใช้เวลาทั้งหมด 2 วัน 1 คืน (ใครจะฟิตๆขึ้นลง 1 วัน ก็มีแพคเกตจัดให้นะ)

โดยวันแรกจะนั่งรถตอนหกโมงเช้าจากเมืองโกตาคินาบาลูเข้าไปที่อุทยาน และเดินจากอุทยาน (ความสูง 1,850เมตร) ด้วยเส้นทาง  Timpohon ตอน 9:ooน. ระยะทาง 5.5กม เพื่อขึ้นไปบ้านพัก หรือ Base Camp ที่ความสูง 3,300 เมตร (ครั้งแรกผมเดินขึ้นทาง  Mesilau ระยะทาง 8กม เส้นนี้สวยและธรรมชาติกว่า ปัจจุบันได้ประกาศปิดเส้นทางนี้ไปแล้ว หากใครขึ้นทางนี้ จะได้ประกาศณียบัตรอีกใบหนึ่ง นอกเหนือจากประกาศฯของเส้นทาง Timpohon)

วันที่สองจะเริ่มเดินจากบ้านพักตอน ตี2-3 เพื่อขึ้นยอดเขาคินาบาลู โดยจะมี 2 จุดหลักๆ คือ  South Peak เป็นยอดแหลมๆ สัญลักษณ์ของที่นี่ มีความสูง 3,922เมตร และเดินไปอีกหน่อย จะเป็น Low’s Peak Summit คือจุดสูงสุดของที่นี่ ความสูง 4,095 .2เมตร เมื่อพิชิตเสร็จ ก็เดินกลับลงไปทานข้าวเช้ามื้อสองที่บ้านพัก จากนั้นเดินลงไปที่อุทยานเพื่อขึ้นรถกลับเข้าเมือง

แต่ถ้าใครเลือกแพคเกตแบบมีการปีนหน้าผา Ferrata มันจะเป็นกิจกรรมต่อเนื่องหลังจากขึ้นยอดคินาบาลูของคุณในวันที่สอง และคุณจะมีข้อจำกัดทางเวลาเพิ่มขึ้นและเหนื่อยกว่าเดิมพอสมควร ดังนี้

วันแรก คุณจะต้องไปถึงบ้านพัก Pendant Hut ก่อน 16:00น. เพื่อบรีฟเส้นทาง ฝึกการใช้อุปกรณ์ปีนหน้าผา และเซ็นสัญญาต่างๆ หากคุณไปไม่ทัน จะไม่สามารถเข้าร่วมการปีนผาได้

วันที่สอง คุณจะไปถึง Low’s Peak หรือไปแค่ South Peak ก็ตาม แต่คุณต้องกลับลงไปที่จุดเริ่มต้นการปีนผา (กม ที่ 7.5 แถวๆ South Peak) ก่อน 7:00น. หากคุณไปไม่ทัน จะไม่สามารถเข้าร่วมการปีนผาได้ (สำหรับเสนทาง The Low’s Peak Circuit)

และความเห็นส่วนตัว การปีนผาไม่ควรใช้เวลามากเกิน 6 ชั่วโมง เพราะจะหิวข้าวมากครับ และเพลียมาก และคุณยังจะต้องเดินลงไปที่อุทยานอีก 5.5กม ถ้าไม่อยากหิวโหยขณะปีนผา และไม่อยากเดินท่ามกลางความมืด ควรจบให้เร็ว เพราะการพกของกิน และพกน้ำไปมากๆมันก็ลำบากช่วงที่เราเดินขึ้นๆลงๆ

เอาหละ รู้เรื่องเส้นทางเดินทั้งแบบปกติและแบบปีนผากันไปแล้ว คราวนี้ลองมาทำความรู้จัก เส้นทาง Via Ferrata คืออะไรกันครับ

Mount Kinabalu Climb with Via Ferrata

Via Ferrata หรือ Iron Road เป็นเส้นทางการปีนหน้าผาแบบปลอดภัย เป็นจุดๆเดียวกับที่ใช้ปีนหน้าผาปกติ แต่ลดระดับลงเพื่อไม่ให้อันตรายและโหดเท่า เพราะมีอุปกรณ์ เช่นสลิงให้เกาะเกี่ยวคอยป้องกันเราร่วง รวมถึงมีจุดพักเท้า บันได เพื่อให้ง่ายต่อการปีนขึ้นไต่ลง โดยเส้นทาง Via Ferrata มีหลายแห่งทั่วโลก แต่ที่คินาบาลู ได้สถิติ Guinness World Records ว่าเป็นเส้นทางไต่ผา Via Ferrata ที่สูงที่สุดในโลก (3,776 เมตร)

เส้นทาง Kinabalu Via Ferrata จะอนุญาตให้ทุกคนได้ปีน โดยไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์การปีนเขามาก่อน แต่ต้องมีอายุ 10-70 ปี และจะมีไกด์ไปกับเราด้วยตลอดทาง โดยมีสองเส้นทางให้เลือก คือ

1. Walk the Torq – เป็นเส้นทางสั้น (สีเขียว) ไต่ขึ้น และไต่ลงเป็นวงกลม ใช้เวลา 2-3 ชั่วโมง บนหน้าผา
2. The Low’s Peak Circuit – เป็นเส้นทางแบบเต็ม (สีส้ม) วิวสวยมากๆ และไต่ควบเส้น Walk the Torq (สีเขียว) อีกด้วย ใช้เวลา 4-6 ชั่วโมง บนหน้าผา

ระดับความยากของเส้นทาง The Low’s Peak Circuit วัดโดยมาตรฐาน IFAS (International French Adjectival System) จะอยู่ในระดับ AD หรือ Assez iDfficile (Fairly Difficult) ซึ่งค่อนข้างยาก มีความชันประมาณ 45-65 องศา

ส่วนเส้นทาง Walk the Torq อยู่ในระดับ PD หรือ Peu Difficile (Slightly Difficult) จะมีความยากเล็กน้อย ผามีความโค้งจนชันประมาณ 45 องศา

สำหรับค่าใช้จ่าย อ้างอิงจากเว็บอุทยานฯ และอ้างอิงจากปริมาณคนร่วมกลุ่ม 7-15 คน (ราคา ณ วันที่เขียน 25 พค 2559)

• ขึ้นคินาบาลูปกติ 2วัน 1คืน – 1,550 ริงกิต หรือ ประมาณ 13,500 บาท*
• ขึ้นคินาบาลูปกติ+ปีนผาระยะสั้น (Walk the Torq) 2วัน 1คืน – 1,730 ริงกิต หรือ ประมาณ 15,100 บาท*
• ขึ้นคินาบาลูปกติ+ปีนผาระยะเต็ม (The Low’s Peak Circuit) 2วัน 1คืน – 1,900 ริงกิต หรือ ประมาณ 16,600 บาท*

* สำหรับราคา ให้เช็คอีกทีในหน้าเว็บอุทยานนะครับ เพราะจะแปรผันกับจำนวนคนและช่วงวันเดินทาง

** Update ราคา ณ วันที่ 23 Aug 2023 แพงขึ้นอย่างโหดครับ

การเตรียมอุปกรณ์และของใช้

• ให้เตรียมเหมือนกับเดินป่าในไทยเลยครับ เช่น กางเกงขายาวและเสื้อที่ระบายความร้อนดีหน่อย หมวก ปลอกแขน ครีมกันแดด แว่นกันแดด และจะเน้นหน่อยคือชุดใส่นอนแบบกันหนาว เสื้อกันหนาว เสื้อกันลม เสื้อกันฝน เพราะที่นั่นฝนตกแทบทุกวัน มักตกช่วงบ่ายๆ พอขึ้นไปบนบ้านพัก อากาศจะเริ่มเย็นๆถึงหนาว ส่วนบนยอดจะหนาวพอสมควร (น่าจะ 0-5 องศา) ลมมาเป็นพักๆ
• ใครจะใช้รองเท้าเดินป่าก็ได้ หรือรองเท้าผ้าใบเล่นกีฬาทั่วไปก็ได้ เนื่องจากเป็นภูเขาหินแกรนิต แทบไม่ลื่นเลย จะมีลื่นก็ตามรากไม้และเหล็กในเวลาฝนตก (ซึ่งแบบนี้รองเท้าอะไรก็เอาไม่อยู่ครับ)
• ไม้เท้าเป็นสิ่งสำคัญ ควรพกไปด้วยสองด้ามเลย เพราะบันไดที่นี่สูงมาก (เกิน 1ฟุต) การมีไม้เท้าช่วยค้ำยันตอนขาลง จะลดการบาดเจ็บเข่าได้ดี ใครเข่าไม่ดี แนะนำใส่ที่รัดเข่าครับ
• ถ้าไม่อยากแบกน้ำ ก็พกที่กรองน้ำไปแทน ที่นั่นมีจุดให้นั่งพักทุกๆ 6-700เมตร มีห้องน้ำ และก็อกน้ำ สามารถล้างหน้าและกรองน้ำมาดื่มได้
• บนบ้านพัก Pendant Hut มีห้องน้ำ มีน้ำอุ่นใช้อาบน้ำได้สบายๆ มีถุงนอนให้ เวลาถึงมื้ออาหาร จะเดินไปกินที่บ้านพัก Laban Rata จะมีอาหารบุฟเฟ่ให้กินมื้อเช้าและเย็นครับ มีขนม โค๊ก เบียร์ ช็อกโกแลต ขายด้วยครับ แต่แพงหน่อย ราคาประมาณ 3 เท่าของราคาปกติเลย
• เป้ใบเล็ก สำหรับใช้เดินทางช่วงขึ้นยอดเขา ใส่น้ำ ใส่ขนม ใส่ชุดกันฝน ฯลฯ เพราะต้องใช้เวลาเดินนาน
• ไฟฉายคาดหัว เอาไปด้วยนะครับ เพราะต้องออกเดินขึ้นยอดตั้งแต่ตีสอง
• อ้อ อย่าลืม ทุกอย่างที่แบกไป ควรใส่ถุงพลาสติกกันน้ำไว้ให้ดี เพราะมีโอกาสเจอฝนตกระหว่างเดิน ใครป่วยง่ายก็พกยาแก้ไข้ ยาแก้หวัด ยาแก้แพ้ความสูง(Diamox) ยาแก้ปวดเมื่อย ไปด้วยนะครับ

ที่นี่มีลูกหาบด้วยนะ

สำหรับใครไม่อยากแบกของขึ้นเอง สามารถจ้างลูกหาบแบกได้ สนนราคาที่ กิโลกรัมละ 13ริงกิต หรือ 115บาท ซึ่งเขาจะแบกให้ทั้งขาขึ้นและขาลง แต่ถ้าเราแบกขาขึ้นเองแต่จ้างเขาแบกขาลง เขาก็คิด 13ริงกิต เช่นกัน ดังนั้นจะจ้างก็จ้างตั้งแต่ขาขึ้นเลยดีกว่าครับ (เพื่อนผมเจ็บใจมาแล้ว ฮ่าๆ ไม่คุ้มเลย)

ค่าใช้จ่าย

บทที่ 1. กลับมายืนที่เดิม..

เรานัดเจอกันเช้ามืดที่สนามบินดอนเมือง ผมพบว่าสนามบินแห่งนี้เหมือนเป็นสนามบินในประเทศจีนไปซะแล้ว ไปกี่ครั้งๆ ทัวร์จีนก็นั่งกันเต็มสนามบิน การต่อคิวเพื่อโหลดกระเป๋าหรือแม้แต่ขอพิมพ์ Boarding Pass จะเสียเวลามากๆ มากกว่า 30 นาที ต้องเผื่อเวลาเดินทางไปให้มากกว่าปกติ ซึ่งครั้งนี้ผมลืมพิมพ์ Boarding Pass ทุกเที่ยวเลย ดังนั้นต้องไปของพิมพ์ที่เค้าเตอร์ AirAsia แทน ซึ่งก็โชคดีที่บางจุดเขาเปิดให้ทำธุระอย่างอื่น ที่ไม่ใช่การโหลดกระเป๋า ตอนนั้นผมเลยคิวเลยสั้นๆ 2-3 คิว เท่านั้น (จริงๆแล้วถ้ายังไม่ Check-In สามารถไปทำที่ตู้อัตโนมัติ แล้วมันจะพิมพ์ Boarding Pass มาให้ได้เลย แต่บังเอิญผม Check-In มาแล้ว มันจะไม่สามารถพิมพ์ได้ เพราะไป Check-In ซ้ำไม่ได้ อันนี้ถือว่าไม่ค่อยสะดวกอย่างหนึ่งเหมือนกันของตู้ AirAsia)

ใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมงก็ถึงกัวลาลัมเปอร์ เรามีเวลาแค่ 1 ชั่วโมงเพื่อเตรียมบินต่อ ผมก็เพิ่งรู้นี่เองว่า ถ้ามีการบินต่อแม้จะซื้อตั๋วเครื่องบินแยกกันคนละเที่ยว สามารถใช้ประตู Transit ได้เลย ไม่ต้องออกไปผ่าน ตม แล้วเข้ามาใหม่ จะยุ่งยากและใช้เวลามาก

ในช่วงอีก 2 ชั่วโมงกว่า จากกัวลาลัมเปอร์มาโกตาคินาบาลู ซึ่งถ้าผมจำไม่ผิด สองปีก่อนสนามบินยังเล็กๆ เหมือนกับสนามบินเชียงรายบ้านเรา แต่ครั้งนี้ สนามบินใหญ่โตมากครับ มีร้านค้า ห้องน้ำ ร้านอาหาร อำนวยความสะดวกเพรียบเลย

หลังจากออกสนามบิน จะมีเค้าเตอร์ Airport Bus สามารถนั่งรถจากตรงนี้เข้าไปในเมืองได้ในราคา 5ริงกิต ก่อนไป เราบอกเขาว่าเราจะไปโรงแรม Hotel Five 2 ทางรถบัสเขาก็จะแนะนำว่าให้เราลงป้ายไหนใกล้สุด แล้วเดินต่อไปทางไหน

หน้าตาบูธขายตั๋วรถบัสเข้าเมือง ประมาณนี้ อยู่ตรงประตูทางเข้าออก Terminal เลยครับ

ค่ารถบัสเข้าเมือง ประมาณ 45-50 บาท

รถบัสมาจอดส่งที่กลางเมือง เวลาจะขึ้นกลับก็ขึ้นที่นี่เช่นกัน

เมืองที่นี่ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง สะอาด เป็นระเบียบ และรถเยอะ เราเดินหาโรงแรมอยู่พักใหญ่ พบว่ามันอยู่ใกล้กับโรงแรมเก่าที่ผมเคยพักกับป๋าคมรัฐที่ชื่อ Hotel Traveller ซึ่งข้างๆกันจะมีร้านอาหารจีนชื่อ Wong Kok เปิดขาย 24ชั่วโมง ใครที่หาร้านกินไม่ได้ หรือต้องการกินอาหารเช้าก่อนเดินทางไปอุทยานแห่งชาติคินาบาลู ก็จะมาลงกินร้านนี้ ราคาไม่แพง อาหารเป็นข้าวแกงหลากหลาย รสชาติโอเคเลยทีเดียว

บ้านเมืองที่นี่สะอาดเหมือนเดิม ดูเป็นระเบียบ

ร้านอาหารจีน 24 ชั่วโมง ชื่อ Wong Kok, ส่วนโรงแรมข้างๆ ที่ประจำของป๋าคมรัฐเวลาเขานำลูกทัวร์มา ชื่อ Hotel Traveller

โรงแรมที่เราพักชื่อ Hotel Five 2 น่าจะเป็นโรงแรมเปิดใหม่ เพราะตัวตึกและห้องยังดูใหม่และสะอาดมาก เหมือนจะบริหารงานโดยพ่อแม่ลูก 3 คน ซึ่งคนเป็นพ่อสามารถพูดภาษาไทยได้พอสมควร ลูกชายก็พูดได้บ้าง และทุกคนสามารถพูดอังกฤษได้ แนะนำร้านอาหารได้ ห้องที่เราพักราคาประมาณ 700 บาท มี Wifi Internet น้ำอุ่น ห้องแอร์ จุได้สองเตียง (มีห้องแบบ 3,4 เตียงด้วย) แม้จะไม่ใหญ่มากแต่ก็ครบถ้วน นอนได้สบาย

ด้านหน้าของโรงแรม เราเดินหากันอยู่สักพัก ป้ายอ่านยากนิดนึง

ห้องสะอาดดีครับ แต่ถ้าคนไม่ชอบที่แคบ อาจจะอึดอัดหน่อย

โรงแรมนี้ปลั๊กเยอะ แต่ต้องหาตัวแปลงมาด้วยนะครับ

ย่านที่พักส่วนมากก็เป็นโรงแรมเล็กๆ ราคาไม่แพง ระแวกนั้นเลยเต็มไปด้วยร้านขายอาหาร มินิมาร์ท ตลาดนัด ถ้าเดินข้ามถนนใหญ่ไปอีกหน่อย จะเจอทะเล แต่ไม่ใช่ชายหาดเที่ยวได้นะ แต่เป็นท่าเรือ แถวนั้นจึงมีตลาดขายปลา ขายอาหารทะเล คึกคักมากครับ นักท่องเที่ยวมาเดินกันเยอะ อาหารทะเลก็ราคาใกล้เคียงกับบ้านเรา บ้างถูกกว่าบ้างแพงกว่า คงตามแต่จะหาได้ยากง่าย แนะนำให้มาลองครับ เสพบรรยากาศท้องถิ่น

ขนาดของกุ้งมังกร เมื่อเทียบกับฝ่ามือ ตัวนึงประมาณ 1800-2000บาท (ซึ่งผมเคยเห็นแบบนี้ที่หัวหิน ราคาที่หัวหินประมาณ 1400-1800 [าท)

ขนาดของกุ้งลายเสือ เมื่อเทียบกับฝ่ามือ

ละลานตาน่ากินมากครับ เห็นข้างถนนแบบนี้ ก็ไม่ได้ถูกนะ กุ้งลายเสือซ้ายสุด ถ้าจำไม่ผิด ตัวละ 300 บาท

ริมทะเล จุดนี้ไม่มีชายหาด เพราะเป็นท่าเรือประมง

ขนมกินเล่นทั่วไป ก็ดูโอเคอยู่นะ

ปลาตัวใหญ่มากๆ ดูแค่หัวสิครับ

สารพัดปลา

ตอนแรกเราคิดจะไปโดนอาหารทะเลกันซะหน่อย แต่กลัวท้องเสีย เลยเปลี่ยนไปกินร้านบักกุดเต๋แทน ลูกเจ้าของโรงแรมเลยแนะนำให้ไปร้านที่ชื่อว่า Syarikat Yu Kee ซึ่งห่างจากโรงแรมประมาณ 1กม เป็นร้านเด็ดและดังของที่นั่น แต่อาจต้องรอนิดหน่อย เพราะคนเยอะมาก พอได้นั่งโต๊ะ ก็ไม่ต้องตกใจ ถ้าเจ้าของร้านจะพูดจีนใส่ เพราะแกพูดได้แต่ภาษาจีน ดังนั้นวิธีสั่งอาหารคือ บอกตัวเลขบนรูปอาหารที่แปะบนกำแพงร้านครับ มีหลักๆอยู่ 8 อย่าง และทุกอย่างเรียกบักกุดเต๋หมด ต่างกันแค่เครื่องที่ใส่ (ไม่เหมือนที่ไทย ที่เราจะรวมทุกอย่างเหมือนสุกี้)

คนเยอะมากๆ ส่วนใหญ่คนจีน และเจ้าของร้านก็พูดจีน

ทุกชามเรียกบักกุดเต๋หมดนะครับ

แผนที่จากโรงแรมไปร้าน Yu Kee (ลูกศร)

กินมื้อเย็นเสร็จ ขากลับก็ไปต่อกันเล็กน้อย ซึ่งจริงๆแล้วไม่ควร เพราะแอลกอฮอลมีฤทธิ์ทำให้เป็นตะคริวง่ายและแพ้ความสูงได้ง่ายขึ้น และอาจทำให้พักผ่อนน้อย นอนดึก ตื่นสาย ตกรถ ทริปล่ม บลาๆๆๆ.. แต่แคร์หรือ? ก็ไม่! กระดกต่อไป (จริงๆ ก็อย่าตามผมมากนะ แหะๆ)

ก่อนนอนก็จัดแจงเก็บกระเป๋าเสร็จสรรพ ซึ่งจะต้องแยกไว้ 3เซ็ตคือ

1. เซ็ตใช้งานระหว่างทาง – เป้ใบเล็กเล็ก แว่นกันแดด หมวก ปลอกแขน เสื้อกันฝน น้ำ ขนม
2. เซ็ตใช้ที่บ้านพัก – เป้ใบใหญ่(หรือถุงไว้ให้ลูกหาบหิ้ว) ถุงพลาสติก เสื้อกันหนาว ชุดนอน ชุดใช้เดินวันกลับ รองเท้าแตะ(Pendant Hut มีให้) ผ้าขนหนู สบู่ ยาสีฟัน แปรง (อุปกรณ์อาบน้ำ)
3. เซ็ตที่ทิ้งไว้โรงแรม – เช่น เสื้อผ้าวันเดินทางมาและกลับ ตุ๊กตา หมอน มุ้ง หมอนข้าง ผ้าห่ม บลาๆ ของที่ไม่จำเป็นทั้งหลาย ไม่ต้องเอาไป

บทที่ 2. เป็นตามแผน

เช้าวันที่สองเราต้องตื่นกันตั้งแต่ตี 4 เพื่อไปกินอาหารจีนที่ร้าน Wong Kok (เปิด 24 ชม) แล้วกลับมาอาบน้ำ ให้ทันรถบัสของบริษัทมารับตอน 6 โมงเช้า โดยจะใช้เวลา 2 ชั่วโมงจากในเมืองเข้าสู่อุทยานแห่งชาติคินาบาลู ช่วงเวลานั้นก็หลับกันต่อได้

ร้าน Wong Kok มีอาหารให้เลือกกินหลายอย่าง รสชาติโอเค ราคารับได้

กินข้าวไก่น้ำแดงกับผัดเต้าหู้ไข่ทรงเครื่อง แล้วก็น้ำถั่วเขียว ต้องโด๊ปหน่อย

รถบัสของ Amazing Borneo มารับเราไปอุทยานแห่งชาติคินาบาลู

เช้ามืดวันนั้นฝนเพิ่งตกหมาดๆ หมอกจึงบังยอดเขา ไม่ได้ถ่ายรูปด้วยเลย

เจ้าหน้าที่มาบรีฟแผนการเดินทางให้เราฟังคร่าวๆ พร้อมแจกเอกสารลงทะเบียน เพื่อรับบัตรคล้องคอ (ต้องเก็บไว้ให้ดี เพราะใช้แสดงตอนขึ้นลงเขาและก่อนขึ้นยอด) แจกอาหารเที่ยง ที่เป็นแซนวิส แอปเปิ้ล ขนมปัง และน้ำเปล่า ส่วนใครจะเช่าไม้เท้าหรือจ้างลูกหาบสามารถแจ้งเจ้าหน้าที่ได้ที่จุดนี้ครับ

หลังจากจัดแจงอะไรเสร็จเรียบร้อย นั่งรถต่อไปอีก 10 นาที จะถึงประตู Timpohon ซึ่งตรงนั้นจะมีแผนที่ ที่เจ้าหน้าที่จะอธิบายเส้นทางแบบละเอียดให้เราฟังอีกรอบ

ก่อนเดินทาง ไกด์จะอธิบายจุดเดินต่างๆ กำหนดการ และจุดทานข้าวกลางวัน

แผนที่ทั้งหมดของเส้นทางคินาบาลู

เซ็นชื่อก่อนเดินทาง

โดยระยะทางจากประตู Timpohon ถึงบ้านพัก มีระยะ 5.5 กม ไต่ความสูงจาก 1,800-3,300 เมตร เส้นทางปลอดภัย เดินง่าย เพราะเป็นบันได และเป็นทางเรียบ แต่ไม่ใช่ทางราบ! เราจะต้องเดินขึ้นไปเรื่อยๆ เป็นระยะไต่สะสม (Elevation Gain) 1,500 เมตร หมายความว่าจะต้องเดินขึ้นกิโลเมตรละ 272เมตร บวกกับเวลาที่จำกัดที่จะต้องขึ้นไปให้ถึงก่อนบ่ายสามโมง เพื่อหัดใช้อุปกรณ์ปีนหน้าผา จะทำให้เรามีเวลาประมาณ 5 ชม ถ้าเริ่มต้นเดิน 10.00น. รวมพัก ถ่ายรูป และกินข้าวเที่ยง

แผนที่ได้คือ ควรจะต้องมีความเร็วฝีก้าว (Pace) ประมาณ 1.5-2 กม ต่อชั่วโมง ถึงจะทันตามแผน

เราเริ่มออกเดินทางตอน 9.45น. อากาศเย็นสบายและชื้น ค่อนข้างไม่เหนื่อยมากนัก ในช่วงแรกๆ ทางเป็นบันไดไม้ ไม่สูงมาก แต่หลังจากนั้นจะเริ่มเป็นบันไดดินและหินตามธรรมชาติ ความสูงบางจุดมีถึง 1ฟุต ถ้าคนขาสั้นอาจจะต้องก้าวยาวหน่อย เพิ่มความล้าได้เป็นอย่างดี

เรานัดกินข้าวเที่ยงกันที่จุดพัก 4กม จุดนั้นเป็นสำนักงานของอุทยาน มีเจ้าหน้าที่ดูแล มีศาลาอยู่สองสามหลัง ห้องน้ำและน้ำก็อกให้กรอกน้ำ (ห้องน้ำและน้ำก็อกมีให้ทุกจุดพัก ทุกๆประมาณ 6-700เมตร)

ทางขึ้นช่วง 1-4 กม เกือบทั้งหมดจะเป็นบันไดประมาณนี้ มีทั้งสูงต่ำ แต่ส่วนมากจะค่อนข้างสูง

เส้นทางเมอสิเลา ถูกปักป้ายปิดทางไว้

ตั้งแต่ระบะ 4-6 กม จะเป็นทางหินแบบนี้ บันไดไม่ค่อยเจอแล้วครับ

ช่วงบ่าย ฝนตกลงมาห่าใหญ่ ก็ไม่แปลกใจครับเพราะที่นี่ขึ้นชื่อว่าฝนตกทุกวันอยู่แล้ว ก็ยอมรับมันซะนะ ควักเสื้อกันฝน ร่ม สวมให้เรียบร้อย แล้วก็เดินลุยกันต่อไป แต่ช่วง กิโลเมตรหลังๆอาจต้องระวังเพิ่ม เพราะทางจะเป็นหิน พอเจอฝนตกปุ๊บ จะไหลเป็นน้ำตกเลยทีเดียว ลื่นนิดหน่อยตามรากไม้ แต่รองเท้าเปียกแน่ๆครับ ถ้าไม่กันน้ำและหุ้มข้อสูง อาจส่งผลกับการใช้งานในวันรุ่งขึ้นด้วย โชคดีที่ผมใส่รองเท้าวิ่งเทรลมา เป็นรูๆ ผมยอมให้เปียกไป เพราะมันไม่เก็บน้ำและไม่หนัก จะรำคาญก็ตรงถุงเท้าชื้นๆแล้วทำหนังที่เท้าผมลอกนี่แหละครับ กลัวจะถลอกแล้วเจ็บ T-T (แต่ก็ไม่ได้เป็นไร คงเพราะหนังหนา)

บ้านพัก Laban Rata บ้านพักหลังใหญ่ที่สุด และห้องอาหารของทุกคนจะอยู่ที่นี่

ถ้ามองจากบ้านพัก Pendant Hut จะเห็นวิวบ้านพัก Raban Rata แบบนี้

เส้นทาง Via Ferrata อยู่ในหมอก มองไม่เห็นเลย

สวยดี ต้นอะไรไม่รู้

ผมและคนในทีม เดินไปถึงบ้านพักประมาณบ่าย 2 รวมเวลา 5 ชั่วโมง ซึ่งเป็นไปตามแพลน มีเวลาเหลือให้จัดแจงข้าวของ และหลับได้อีกตื่น

เมื่อถึงเวลา 16.00น. เจ้าหน้าที่เรียกให้ทุกคนรวมตัวกันกลางบ้านพัก แนะนำตัวและแนะนำเส้นทาง ผมก็เพิ่งรู้ว่ามีเพียงกลุ่มคนไทยเราและคนจีนอีกสองคน ที่ไปปีนเส้นเต็ม The Low’s Peak Circuit นอกนั้นไปเส้นสั้น Walk the Torq กันหมด (เพื่อนมาเล่าให้ฟังตอนลงจากภูเขาว่า กรูรู้แล้วว่าทำไมฝรั่งส่วนใหญ่แสยะยิ้มตอนบอกว่าพวกเราไปเส้นเต็ม..)

เจ้าหน้าที่จะให้เราทุกคนออกไปหัดใช้อุปกรณ์ โดยอุปกรณ์หลักๆทีเราต้องใช้คือ

• Climbing harness ซึ่งจะใส่ที่ขาและรัดเอว และมีเชือกที่ผูกเราโยงไปที่สลิง (Fixed Rope) โดยเราจะต้องคอยสาวมันให้ไปกับสลิงตลอดเส้นทาง เพื่อป้องกันเราร่วงในชั้นแรก
• Belay Rope ซึ่งจะเป็นเชือกที่ผูกเราไว้กับทุกคนในทีม เพื่อช่วยรั้งกันเองเป็นชั้นที่สอง โดยปลายเชือกนี้จะเป็นผู้ฝึกรั้งไว้คนสุดท้าย และทุกคนมีหน้าที่ต้องเอาเชือกนี้คล้องหับขดเหล็กที่ติดกับหน้าผาด้วย

นอกจากหัดใช้อุปกรณ์แล้ว เราทุกคนต้องมาตกลงร่วมกันว่าจะมีแผนการเดินทางอย่างไร เนื่องจากเวลาเป็นตัวกำหนด เพราะถ้าจะปีนหน้าผา เราจะเริ่มต้นเดินจากบ้าน X โมง เพื่อขึ้นไปพิชิตยอด Low’s Peak ตอน Y โมง และลงมาพร้อมกันที่จุดเริ่มปีนหน้าผา 7.00น.

ดังนั้นแล้ว เฉลี่ยๆ พละกำลังของสายแข็งเป๊ก สายกลาง และสายอ่อน เราควรตื่นกันตอน ตี 1:30น.!!!! เพื่อกินอาหารเช้า แต่งตัว และออกเดินตอนตี 2!!! (ถ้าเดินเร็วหน่อย และไม่ปีนผา ออกสักตี 3 ก็ได้)

คืนนั้นเราเลย… นั่งเล่นไพ่ครับ.. สองทุ่มกว่าถึงเลิกลาแล้วไปนอนกัน ดีที่ไม่หนาวมากนัก เลยหลับได้สนิทหน่อย (ถุงนอนที่มีให้กลับร้อนไปเสียด้วยซ้ำ)

การแก้มือของเราจะเริ่มต้นในวันรุ่งขึ้นนี่เอง..

กินอาหารบุฟเฟ่ที่บ้าน Raban Rata

ห้องน้ำ อาหารการ ที่นอนที่นี่ดีมากครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเลย

บทที่ 3. สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น

กลุ่มเราเริ่มทะยอยตื่นกันประมาณตี 1 ผมงัวเงียๆ และง่วงมาก แม้จะนอนเต็มอิ่มก็ตาม เลยตื่นตี 1 กว่า รีบเปลี่ยนชุด ได้กินขนมปังทาแยมไปสามแผ่น แล้วรีบเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อย เลยทำทีมออกตัวช้ากว่าทีมอื่นไปหน่อย แหะๆ

จากจุดบ้านพัก 3,300เมตร ไปจนถึงจุด Check Point ประมาณ 3,668 เมตร เส้นทางช่วงนี้ผมพบว่าเปลี่ยนแปลงจากสองปีก่อนพอสมควร ถ้าเป็นเมื่อก่อน ครึ่งทางแรกเป็นบันได ครึ่งทางหลังต้องจับเชือกปีนหิน มีความทุลักทุเลสำหรับคนไม่เคยผจญภัยพอสมควร แต่ตอนนี้แปลงเป็นทางบันไดน่าจะ 70% เลยทีเดียว ทำให้เดินง่ายขึ้นมาก มีจุดชมวิวคล้ายๆ กิ่วแม่ปานด้วย แต่แวะไปก็เท่านั้น มืด มองไม่เห็นอะไรเลยครับ ฮ่าๆ

สำหรับจุด Check Point เราจะต้องยื่นบัตรประจำตัวให้เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลไว้ และเขาจะทำการแจ้งกลับไปที่อุทยานด้านล่าง เพื่อใช้จัดทำเกียรติบัตรครับ หากใครไปไม่ถึง Low’s Peak จะได้เกียรติบัตรขาวดำ และบอกว่าเป็นที่ระลึกในการมาอุทยาน (As a record and souvenir of an ascent of Mount Kinabalu 4095.2 M) แต่หากเราพิชิตยอดเขาได้ เราจะได้เกียรติบัตรเป็นสี และบอกว่า เราได้ปีนยอด Low’s Peak สำเร็จ (Has climbed Low’s Peak, The summit of Mount Kinabalu 4095.2 M)

ทีมเราเดินไปถึง South Peak ประมาณตี 4 กว่า ไกด์ให้พวกเรารอเวลาจนถึงตี 5 แล้วค่อยไปต่อ เพราะบนยอดลมอาจแรง รีบขึ้นไปก็ยืนหนาวเพื่อรอพระอาทิตย์ขึ้น ทรมานเปล่าๆ

จากจุด South Peak ความสูง 3,922เมตร เพื่อจะขึ้นยอด Low’s Peak ต้องเดินต่อไปอีกประมาณ 700 เมตร มีพื้นที่เป็นลานหินกว้างๆ ไม่ลื่น และไม่ชันมาก เดินสบายๆ ใช้เวลาประมาณ 20 นาที จะเจอช่วงสุดท้ายมีให้ปีนขึ้นหนอกไปอีก 60เมตร สุดท้าย เพื่อพิชิต Low’s Peak ณ ความสูง 4095.2เมตร

บนยอด Low’s Peak จะแคบมาก ยืนได้ไม่กี่คน มีป้ายพิชิตใหญ่ๆ ปักไว้ ต้องระวังการถูกเบียดและร่วงหน่อยนะครับ

บนป้ายเขียนไว้ว่า “You are standing at the highest peak of Mt.Kinabalu (Low’s Peak-4095.2M ) The Highest Mountain between the Himalaya and New Guinea. The mountain remain strong after rocked by 6.0 magnitude, Earthquake at 7.15am on June 5, 2015.”

ทุกคนในกลุ่มเรา ทะยอยขึ้นมาจนครบ พวกเรายืนถ่ายรูปแอ๊คท่ากันอยู่เกือบ 7 โมงเช้า ไกด์เลยเร่งให้รีบลง เพราะกลัวเลยกำหนดเวลาที่จะต้องไปไต่หน้าผาต่อ แอบเสียดายเล็กๆ เพราะช่วงนั้นสว่าง คนน้อย ถ้าถ่ายกับป้ายคงสวยน่าดู

จุดเริ่มต้นของ Via Ferrata – The Low Peak Circuit อยู่ประมาณ กิโลเมตรที่ 7.5 โดยทีมผมใหญ่มาก เลยต้องแบ่งเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 5 คน ทุกกลุ่มจะมีเทรนเนอร์รั้งท้าย และแต่ละกลุ่มจะต้องตั้งใครสักคนเป็นกัปตัน เพื่อนำทาง ซึ่งผมได้เป็นกัปตันของกลุ่มสาม

ความมันส์ของกัปตันคือ ได้นำหน้าเพื่อนๆ ได้ลองไปที่เสียวๆก่อนใคร ได้คิดวิธีการถอดเข้าถอดออกของ carabiner ก่อนใคร แต่จะมีข้อเสียอย่างเดียวคือ เวลาเพื่อนๆถ่ายรูปกัน มันจะติดแต่หลังเรา ต้องคอยหันไปตามเสียงเรียกเมื่อเพื่อนจะมีน้ำใจถ่ายให้ และจ้องทำใจนิดหนึ่งว่ารูปที่เทรนเนอร์ถ่ายให้เรา เราจะเห็นหัวเท่าไม้ขีดเพราะอยู่ไกลมากๆ ฮือๆ (เทรนเนอร์ท้ายสุด เราหน้าสุด ห่างกันสัก 10-20เมตรได้)

ดเริ่มต้นของ Via Ferrata – The Low Peak Circuit

เทรนเนอร์ที่สอนเราวันแรก จะแบกของขึ้นมาให้เรา และตามเราไปด้วย

สวัสดีครับ กลุ่มสามครับ กัปตันขอปิดหน้าปิดตา เพราะแดดแรงมาก

กลุ่มหนึ่ง มีกัปตันชื่อหนึ่ง พอดีเลย กลุ่มนี้สายแรง นำหน้าลิ่วๆ เจอกันอีกทีบ้านพักเลย

ทางลงของเรา เห็นตอนแรกนี่เสียวเลย ไม่รู้จะไปอย่างไรต่อ

การเริ่มต้นน่ากลัวเสมอจริงๆ

อยู่กลุ่มสุดท้าย แม้จะเป็นกัปตัน แต่ก็เสียวน้อยหน่อย เพราะมีคนเป็นตัวอย่างก่อนหน้าเยอะ

ชันพอสมควร บางจุดก็พอจะยืนได้ บางจุดมีหมุดให้ยืน บางจุดต้องยันหน้าผา, คนท้ายสุดเป็นเทรนเนอร์จะคอยแนะนำและดูแลเราตลอดเวลา

ไกลๆ หล่อๆ นั่นคือเทรนเนอร์กลุ่มผม ถ่ายรูปย้อนกลับมา ผมหัวเท่าไม้ขีด ไม่ค่อยมีรูปกับเขาเท่าไร ฮ่าๆ

ช่วงแรกๆ จะเสียวๆ เพราะยังไม่เคยชิน จะวางเท้า เกี่ยวเชือก กลัวทำผิดทำถูก แต่พอไปสักระยะ จะเริ่มสนุกไปเอง อาจจนถึงน่าเบื่อลเยทีเดียว ถ้าทีมข้างหน้าเราไปช้าๆ และเราต้องยืนรอ ยืนเท่านั้นครับ ตลอดเวลาที่ปีน เมื่อยๆหน่อย ก็พิงกับกำแพงไปเลย เพราะการอยู่บนนั้นทำได้อย่างเดียวคือ ยืนชมวิว และถ่ายรูป

ทางระยะแรกของ The Low Peak Circuit เป็นหน้าผาโค้งลงไป ตรงไหนชันมาก จะเป็นบันได ใช้ก้าวสั้นๆเดินพอได้ แต่พอช่วงกลางๆ จะมีบางช่วงเดินเลาะหน้าผา 90องศา บางจุดผมก็นึกวิธีวางเท้าบนแท่นวางไม่ออกเหมือนกัน ต้องใช้เท้ายันหน้าผาเกาะๆไปแทน เดินไปเรื่อยๆจะมีสะพานแขวนให้เดินข้ามไป มันจะส่ายไปส่ายมา แต่ที่น่าเร้าใจกว่าคือ มีสลิงหนึ่งเส้นพาดเป็นสะพานให้เดินข้ามด้วย แม้ว่าจะมีเชือกรั้งเราไว้ถึงสองเส้น แต่การร่วงลงไป ผมคิดว่าดึงตัวขึ้นมาได้ลำบากลำบนเลยทีเดียว ดังนั้น พยายามค่อยๆไปแบบมีสติและมั่นคงจะดีที่สุดครับ

บางจุดชันหาที่วางเท้าไม่เจอ ต้องหาแง่งหินยืนดีๆ

หลังจากจบเส้น The Low Peak Circuit ที่เป็นทางลงอย่างเดียว จะมีเดินเข้าไปในป่าประมาณ 30-45นาที เพื่อไปต่อเส้นทาง Walk the Torq ซึ่งเส้นทางนี้ไม่ไกลมากนัก แต่เป็นการเดินขึ้น! ความชันประมาณ 45-60องศา เทรนเนอร์บอกว่า ระยะความสูงประมาณ 200เมตร อันนี้ไม่ยาก แต่ด้วยความเพลีย ความล้า ความหิว มันก็เป็นอุปสรรคพอสมควร (ณ เวลานั้นคือเกือบเที่ยง พวกเรากินครั้งสุดท้ายขนมปังสามแผ่นตอนตีสอง และน้ำหมดตั้งแต่เช้า)

แนะนำว่าควรพกอาหารและน้ำไปเผื่อไว้สำหรับการอยู่ 5-6 ชั่วโมง ครับ

พวกเราจบปีนเส้นทาง Via Ferrata ประมาณบ่ายโมง ใช้เวลา 6 ชม กับการยืนรอ เกาะผา จับเชือก เราเดินลงต่อไปที่บ้านพักอีก 45-60 นาที ทางเทรนเนอร์ได้ประสานให้เอาอาหารเที่ยงมาเสริฟรอที่บ้านพักเลยเพื่อความรวดเร็ว เนื่องจากถ้าเราอยู่บ้านพัก Pandent Hut เกิน 16:00น เราจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มอีก

ทีมผมทีมสุดท้ายมาถึงบ้านพัก ฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาอย่าพอดิบพอดี อาหารเที่ยงของเราก็ง่ายๆ เท่าที่เหลือให้ มันฝรั่งต้ม ขนมปัง และไส้กรอก กินเสร็จรีบเก็บกระเป๋าเพื่อเดินลงทันที ตอนนั้นเป็นเวลาบ่าย 2 ครึ่ง เราคาดว่า ด้วยแรงและกำลังขาที่มีใช้เดินกลางฝน อาจจะถึงข้างล่าง 6โมงเย็น หรือ 1 ทุ่ม แต่ก็ต้องรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายเพื่อลงไปให้เร็วที่สุด

เส้นทางเดินลงจะเป็นเส้นทางเดียวกับที่ขึ้นมา แต่จุดนี้แหละที่ผมว่ายากที่สุดของคินาบาลู เพราะหลายคนที่ไปมักบ่นปวดเข่า ขาอ่อน กันช่วงขาลง

จริงๆแล้วต้องบอกว่ากิจกรรมในวันที่สองนั้นค่อนข้างปราบเซียนและทดสอบความฟิต เนื่องจากเราตื่นกันแต่เช้า ขึ้นยอด ไต่ผา อดข้าว อดน้ำ ไม่ค่อยได้พัก แล้วยังจะต้องเดินลงต่อเนื่อง เพื่อแข่งกับเวลาและแสงที่เหลือ คงต้องเตรียมตัวกันดีๆ

แก๊งที่เราไป ยืนยันได้ว่าทุกคนสามารถไปแบบเราได้ ไม่ว่าจะ สูง ต่ำ ดำ ขาว อ้วน ผอม คนสูงอายุ

ขาลงแทบจะต่างคนต่างเดิน เพราะตอนนั้นเป้าหมายคือถึงข้างล่างให้เร็วที่สุด ฝนยังคงตกหนักตลอดทาง ผมใช้เวลาประมาณ 3 ชม ถึงประตู Timphuhon ตอนนั้นคาดหวังว่าถึงแล้วจะซื้อน้ำอัดลมกินให้ชื่นใจสักหน่อย (ที่นั่นมีร้านค้าของอุทยาน) แต่ร้านดันปิดซะอีก แหะๆ อด!

เจ้าหน้าที่บริษัท Amazing Borneo เสนอให้เราไปอาบน้ำได้ที่โรงแรมภายในอุทยาน ผมก็เพิ่งทราบนี่เองว่าเขามีโรงแรมในนั้นด้วย ซึ่งถ้าใครสนใจ ลองหา Package แบบนั้นในอุทยานดูนะครับ น่าจะสะดวกในการเดินทาง เพราะผมเข้าใจว่าทางบริษัทเขาคงเอารถไปรับ-ส่ง ที่สนามบินได้ทันทีเลย

คืนนั้นเราถึงในตัวเมืองกันประมาณสามทุ่ม หมดแรงและเปียกปอน (ดีที่ไม่ป่วย) ไหนๆมาทั้งที ก็เลยขอฮึดเฮือกสุดท้าย ไปเดินหาซีฟู้ดในตลาดกินสักหน่อย เพราะผมคิดว่า ผมน่าจะจบกับที่คินาบาลูแบบไม่ติดค้างคาใจอะไรอีกต่อไปแล้ว คงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก (ยกเว้นผมเริ่มหันเหไปดำน้ำ) ก็เหลือแค่ซีฟู้ดนี่เองที่ยังไม่เคยกิน

แน่นอนครับ ถามลูกเจ้าของโรงแรมเหมือนเดิม ซึ่งตอนแรกเราอยากไปเดินกินที่ตลาดนัดริมทะเล แต่เขาบอกว่ามีแต่บาบีคิว และอาจไม่อร่อย เขาจึงแนะนำให้ไปกินที่ร้าน Welcome Seafood เป็นร้านดัง คนจีนนิยม (อีกแล้ว) ก็เลยไปตามคำบอกเล่า แต่ขอโทษครับ ราคาไม่เป็นมิตรเท่าไร แพงกว่าบ้านเราพอสมควร หากใครสนใจกำเงินไปกินปลาตัวละ 3 พันบาทได้เลย ส่วนกุ้ง หอย ปู ก็คงเดาราคากันได้นะครับ

สุดท้ายพวกเราไปจบที่ย่านซีฟู้ดทางผ่านกลับโรงแรม (ผมมารู้ชื่อจาก Google map ตอนหลัง ชื่อว่า Sedco Square) เป็นเหมือน Food Court ขนาดใหญ่ มีร้านซีฟู้ดรอบๆด้าน ให้เลือกมากมาย ตรงกลางลานมีโต๊ะจีน น่าจะเป็นร้อยโต๊ะ และมีพัดลมเป่าให้พอคลายร้อนได้นิดหน่อย ถือว่านั่งกินดื่มได้โอเค ถ้าเลือกกินพวกสิ่งมีชีวิตที่ว่ายน้ำอยู่ในตู้จะแพงหน่อย แต่ถ้าเราอยากได้ถูกๆ เขาจะแนะนำแบบแช่แข็งให้เราแทน ซึ่งก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

แผนที่สรุป – โรงแรมอยู่ตรงดาวสีส้ม ร้านบักกุดเต๋ Yu Kee (วงกลมแดงด้านบน), ร้านอาหารจีน 24 ชม Wong Kok (วงกลมแดงกลาง), ร้านอาหารซีฟู้ด Welcome (วงกลมแดงล่าง), ย่าน Food Court ซีฟู้ด (วงกลมน้ำเงิน), ตลาดปลา อยู่ริมทะเลที่เขียนว่า Night Food Market

วันนั้นเรากินแบบแช่แข็ง เพราะถูกดี และไม่อยากฆ่าสัตว์เป็นๆต่อหน้าต่อตา เราเลือกกินเป็นปลา และปลากระเบน เอามาทำเป็นบาบีคิว รสชาติโอเคเลยครับ ใส่เครื่องเทศเหลืองๆแบบแขก แต่ไม่ได้มีกลิ่นแขกเท่าไร อร่อยดีครับ (ยังเข็ดกลิ่นอาหารแขกๆจากเนปาลอยู่)

ถือเป็นวันระห่ำและคืนสุดท้าย เป็นการปิดทริปคินาบาลูของผมอย่างสมบูรณ์

ทิ้งตัวลงเตียงก็เกือบตีหนึ่ง
คืนนั้นผมนอนคิดถึงเรื่องการมาที่นี่เมื่อสองปีก่อน
อะไรทำให้ผมกลับมาแก้มืออีกครั้ง
บางทีทำไมผมไม่พอแค่นั้น
หรือขยาดกับความไม่สำเร็จในครั้งอดีต

จะว่าไปผมก็เหมือนคนบ้า
ความบ้านี้มันถูกสะสมมาพร้อมๆ กับปริมาณความกล้าในการใช้ชีวิต
สองสิ่งนั้นไม่ได้สอนให้ผมมองว่ามันเป็นปัญหา
ไม่ได้เรียกมันว่า “เป็นอุปสรรคที่ต้องฝ่าฟัน”
แต่มันสอนให้ผมมองมันด้วยความสนุก
และเรียกมันใหม่ว่า “ความท้าทายที่เราจะได้เจอ”

แด่ทุกความบ้าที่กล้าทำตามฝัน

สรุปการเดินทาง

อย่างที่ผมเกริ่นไปแต่ต้น ใกล้ ถูก วันลาน้อย และเหมาะกับการเริ่มต้นเที่ยวภูเขาต่างประเทศ และเพื่อมาทดสอบอาการแพ้ความสูง ก่อนจะไปที่อื่นๆ เช่น เนปาล
รวมถึงอุปกรณ์ที่ใช้ก็ไม่ต้องหาซื้อเพิ่มเติม ใช้ของที่ใช้ในไทยได้ทุกอย่าง

ความสวย: 10/10
ความสนุก: 8/10
ความยาก: ปานกลาง
แหล่งเติมน้ำ: มี และดีมากๆ

ระยะทาง: 6 กิโลเมตร (ถึงบ้านพัก), 2-3 กิโลเมตร (จากบ้านพักสู่ยอด)

ความสูงยอดดอย: 4,095.2 เมตร

กระทู้นี้เล่าสั้นๆ แต่หนักรูปก็แล้วกันนะครับ เป็นการไปกระบี่ที่ไม่เที่ยวทะเลครั้งแรกของผม และตื่นเต้นแปลกใหม่ที่สุดละเพราะปกติจะไปเกาะ และสระมรกต แต่เป้าหมายของผมในครั้งนี้ (ที่มีแค่วันเดียว) คือ ไปปีนเขาหงอนนาค ไต่หน้าผาที่ไร่เลย์ และโรยตัวลงจากถ้ำที่อ่าวนาง

ทริปนี้มีพี่ขาลุยคนหนึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีอยากไปลอง โพสชวนๆกันในเฟสบุ๊คแป๊บเดียว ก็ได้สมาชิกมา 10 คน ทั้งชาย ทั้งหญิง ที่ยังไม่รู้รายละเอียดและชะตากรรมว่า ไปแล้วต้องเจออะไรบ้าง เห็นแค่บอกว่าไปปีนผาแอ็คถ่ายรูปสวยๆที่ไร่เลย์ ไม่ต้องมีประสบการณ์ก็ได้ และพี่แกก็เอารูปนี้มาล่อ…

เฮ้ยยยย.. แบบนี้ใครเห็นก็อยากไป ขอมุมนี้เลยๆ แต่คนที่โหนนั่นจะเป็นเรา หันหน้ามาแสยะยิ้มหวานๆ หล่อๆ ใส่กล้องด้วยนะเว้ยยย..

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ ใกล้วันเดินทางแล้ว คือยิ่งใกล้ก็ยิ่งหวั่นใจ อ้วนๆหนักๆอย่างตรูจะปีนได้ไหมวะ?! เอ๊ะ ต้องฟิตอะไรไหมวะ!?! เคยปีนผาจำลองก็ได้แค่ 10 เมตร นี่สุงกว่าเยอะเลยนะ ตรูจะฝ่อไหมวะ?! แอบกล้าๆกลัวๆ แต่เมื่อตกลงใจแล้วก็ลองเว้ย

เดินทางคืนวันศุกร์ ไปถึงเช้าวันเสาร์ กินโจ๊กกันไปคนละชาม ก็เริ่มตามโปรแกรมทันที คือ ไปปีนเขาหงอนนาคก่อน

“เขาหงอนนาค” เพิ่งเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเมื่อปี 2555 เป็นเส้นทางศึกษาธรรมชาติและการผจญภัยในป่าที่อุดมสมบูรณ์ ระยะทางประมาณ 4-5 กิโลเมตร ไม่ชันมาก และมีฐานที่ให้ความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติให้ได้อ่านกันเรื่อยๆ ครับ มีจุดชมวิวให้ได้ดูวิวทะเลและวิวป่าต้นปาล์ม เมื่อเดินไปถึงยังจุดสูงสุดของยอดเขา สูงประมาณ 500 เมตร จะมีจุดชมวิวเป็นชะง่อนผาที่สวยมากๆ และท้าทายให้คนที่เดินทางไปได้ยืนเสียวๆถ่ายรูปเล่น

รอบแรกที่ผมไป ใช้เวลาขึ้น-ลง และถ่ายรูปเล่น ไม่เกินเที่ยงวัน ก็จบทริปได้ครับ แต่รอบสองที่พี่เขาพาอีกกลุ่มไป กลุ่มนั้นได้กางเต๊นท์นอนค้างข้างบนยอดเขา ผมเสียดายมาก เพราะวิวพระอาทิตย์ตก กับวิวพระอาทิตย์ขึ้น สวยมากกกก

ช่วงบ่าย เรานั่งเรือไปที่หาดไร่เลย์ ไปยังร้านที่ให้บริการปีนหน้าผา เจ๊เจ้าของร้านถามพวกเราก่อนเลยว่า “มีใครไม่อยากปีนไหมคะ” พวกเราได้แต่ยืน งงๆ ยิ้มๆ เจ๊เลยสรุปว่า “โอเค อยากทุกคนนะคะ” จากนั้นเจ๊ก็จัดแจงอุปกรณ์ให้พวกเรา

เจ๊ให้เราบอกขนาดเท้าของเรา เพื่อเลือกรองเท้าปีนหน้าผาให้ ซึ่งควรจะขนาดพอดีเท้า ไม่หลวม เพราะรองเท้าพวกนี้มันจะทำให้นิ้วเท้าเรางุ้มนิดหน่อย และมียางแบบพิเศษที่เกาะผาได้ดี เหมาะกับการปีนผาที่จะต้องใช้ปลายเท้าเกาะที่หน้าผา จากนั้นเจ๊ก็ให้สวมอุปกรณ์อื่นๆ แล้วก็ห้อยถุงแป้งคนละใบ ไว้ใช้ทามือกันลื่นระหว่างปีน

จุดปีนผาไร่เลย์จะต้องเดินฝ่าโรงแรมไปอีกฝั่งหนึ่ง จะเห็นคนปีนกันหลายคน ส่วนมากเป็นชาวต่างชาติ ซึ่งหน้าผาแผ่นเดียวติดๆกันนี่แหละครับ แต่จะใช้เส้นทางปีนต่างกัน ก็ทำให้ความยากง่ายต่างกันมากเลยทีเดียว

และช่วงปีน ถ้าเป็นมือใหม่ จะมีเชือกมัดเราไว้ และมีคนดึงอยุ่ข้างล่างเพื่อความปลอดภัย
แต่แม้กระนั้น… อ้วนๆ อย่างตู ห้อยบนเชือกเส้นเดียว.. มันจะเอาอยู่หรอว้าาาาT-T

ตรงนี้จะมีผาเล็กๆให้ลองปีนด้วย ใครไม่ชิน หรืออยากวอร์ม ก็ลองตรงนี้ได้เลย ซึ่งระหว่างรอเพื่อนปีนหน้าผาใหญ่ ผมลองปีนดู เออ ก็ปีนได้นี่หว่า ค่อยมีกำลังใจปีนผาใหญ่หน่อย(นึง)

ผมให้เพื่อนปีนผาใหญ่กันให้หมดก่อน ขอเป็นคนสุดท้าย คือ ไม่ได้กลัวนะ แต่แมนๆไง ตามนโยบาย “เพื่อนต้องมาก่อนเสมอ”

แต่รู้สึกว่าคิดผิด เพราะเพื่อนปีนกันถึงทุกคนเลย แม้แต่เพื่อนผู้หญิง..
“ตายหละฉัน กดดันละถ้าตรูไปไม่ถึง อายเลยนะเว้ยๆ” คิดในใจเงียบๆ พร้อมก้มหน้าเศร้าๆ ยืนเอามือกุมเป้า

พอถึงคิวเราปีน..
ช่วง2-3 เมตรแรก ไม่สูง ชิลๆ มีที่วางเท้าพอควร มีที่ให้มือจับได้เต็มมือ
กระเถิบไปอีกหน่อย 5-7 เมตร เริ่มจะหวั่นใจ ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวแทน และยืนด้วยปลายเท้า

ที่สำคัญ เริ่มเมื่อยขาครับ.. ในใจก็คิดว่าทำไมพี่แกไม่พามาปีนผาก่อนไปปีนเขาหงอนนาคว้าาา
บางช่วงมันต้องแหกขากว้างๆ แล้วถีบดันตัวเองขึ้นไป คือ ไอ้เราก็เคยแต่ทำท่า squat แบบเต็มเท้า (ท่าลุกนั่งๆ) ไม่เคยจิกปลายเท้าทำเลย แต่นี่ฉันต้องยันตัวขึ้นด้วยปลายเท้าตลอดการปีนหรอนี่ โอ้ยยย..  (ระหว่างที่คิด อยู่ในท่าแหกขาร้อยองศา และน่องกำลังสั่นกะพรือ)

อุปสรรคอีกอย่าง ไกด์ที่คอยรั้งเชือกเซฟเราอยู่ข้างล่าง จะตะโกนบอกเส้นทางปีนอยู่ตลอด ซึ่งก็ดีมากครับ ไม่ต้องคลำเอง
แต่ๆๆ.. ตรงนั้นก็มีไกด์ของทีมอื่นด้วย น่าจะร่วมสิบ คราวนี้เสียงมันตีกันปนเปเลยครับ ทั้งภาษาไทย อังกฤษ จีน

“เอ๊ะ นั่นเสียงไกด์ตรูหรือเปล่าวะ”
“เอ๊ะ ทำไมตอนแรกบอกซ้าย ทำไมอีกทีบอกขวา”

คือ จะเหลือบตาลงไปมองก็เสียว จะเหลียวหน้าหันไปมองก็จกร่วง
ต้องพยายามจำเสียงไกด์ตัวเองให้ได้ แล้วไม่ตื่นเต้น

ตอนใกล้จะถึงจุดปลายทาง เป็นช่วงที่ค่อนข้างยาก

“เท้าขวายืนตรงเท้าซ้ายเลยๆ” ไกด์ตะโกนมา
ไอ้เราก็ก้มลงไปมอง มีแง่งหินเล็กๆ ประมาณ 1×1 นิ้ว
“เอ้ย มัน ยืนไม่ได้ว่ะ ยืนแล้วร่วงๆ”

“ได้ดิพี่ ลองดูๆ เท้าขวายืนตรงเท้าซ้ายๆ”คิดในใจ “เมิงจะให้กรูเอาเท้าขวายืนเหยียบบนเท้าซ้ายหรอวะ!..”

ตอนนั้นเลยต้องถอยเท้าซ้ายออก ไขว้เท้าขวามายืนแทน แล้วแหกเท้าซ้ายไปเหยียบที่อื่น (ที่คิดว่าไม่น่ายืนได้ แต่รองเท้ามันเจ๋งมาก มันเกาะหนึบเลย) แล้วใช้มือเกาะหิน ดึงตัวพร้อมๆกับยืดขาด้วยปลายเท้า

นี่ตรูฝึกเป็นแพะภูเขาอยู่ใช่ไหม…

ในที่สุดก็ทำได้..

ช่วงขาลง ไม่ต้องปีนลง แต่ห้อยตัวลงมาเลย ผมว่ามันเสียวกว่าตอนขึ้นอีกนะ หวิวๆ
แต่พอลงไปสักระยะ เออ สนุกดีอ่ะ ฮ่าๆ

จบจากการปีนผา คราวนี้เราไปต่อกันที่โรยตัวจากหน้าผา
ซึ่งต้องเดินอ้อมกลับไปทางหน้าหาดไร่เลย์ และเข้าไปในถ้ำ
ในถ้ำแสงเข้าไม่ถึง แม้ระยะทางไม่ไกล แต่ต้องปีนบันไดสูงและชัน ต้องพกไฟฉายคาดหัวไปด้วย

ณ ปากถ้ำตรงจุดโรยตัว วิวอ่าวไร่เลย์อย่างสวยเลยครับท่านผู้ชม โปรดดูตามภาพประกอบ

และ ณ จุดนี้เช่นกัน โรยตัวลงไปก็โครตเสียวเลยครับ
เพราะเราไม่รู้ว่าข้างล่างมีอะไรบ้าง มันจะไม่เหมือนตอนที่เราปีนเองแล้วโรยตัวลงมาเอง

จบกิจกรรมสามเสียว ก็หกโมงพอดี ได้ทันเห็นพระอาทิตย์ตกที่ไร่เลย์ ก่อนกลับ
คืนนั้นเรากางเต๊นท์นอนที่หน่วยอุทยานแห่งชาตินพรัตน์ (อยู่ตรงทางไปท่าเรือ) ซึ่งผมก็รู้ว่าเปิดให้นอนได้ เป้นทางเลือกอีกทางที่ไว้ไปนอนแบบประหยัดค่าโรงแรม

ทริปนี้ทุกคนปลอดภัย และเป็นการไปเที่ยวกระบี่มุมมองใหม่ของผมจริงๆ
ต้องขอบคุณพี่ดี้ผู้นำทริป และเพื่อนทุกคนที่ไปสนุกและคอยช่วยเหลือกันและกันครับ
ขอบคุณภาพจาก พี่ดี้, มิ้น, กุ๊ก, ยุ, พี่หนุ่ม, แอม ด้วยครับ

ปล. ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเดินป่าปีนเขาแบบเดิมดีกว่า ปีนหน้าผาดูจะไม่ใช่แนว ฮ่าๆ เสียววุ้ย