ผมนั่งฟังใครๆหลายคนพูดเรื่องต่างๆนานา

หลายคนพูดถึงตัวเอง และหลายคนก็พูดถึงคนอื่น

ถ้อยคำที่ถูกเปร่งออกมาท่ามกลางเสียงสาดของสายฝน

ผมแทบฟังไม่ได้ยิน ว่าสิ่งที่ผ่านอากาศมานั้นเขาจะสื่ออะไร

แต่การที่ฟังไม่ได้ยิน ยังไม่น่าอารมณ์เสียเท่าคำที่ถูกแต่งเติมโดยผู้พูด

บ่อยครั้ง ผมจะทำตัวนิ่งๆ เหมือนไม่สนใจและพยายามฟังให้แน่ใจว่าได้ยินเช่นนั้นจริงๆ

แต่ทำไมบุคคลที่ฟังพร้อมกันกับผม ถึงเล่าให้คนอื่นฟังไม่เหมือนที่ผมเข้าใจ

ผมอาจจะผิด ถ้าผมเข้าใจผิดไปเอง

แต่ผมไม่รู้ว่าอีกคนหนึ่งจะผิดไหม

ว่าสิ่งที่เขาเข้าใจและสื่อสารต่อ จะทำให้คนอื่นลำบากและเกิดความแตกแยก

ผมสังเกตุว่าคนหนึ่งรู้สึกดีกับคนหนึ่ง

จะตีความคำพูดนั้นเป็นสิ่งที่ดีและเป็นเรื่องปกติที่คุยกันได้

แต่ถ้าคนหนึ่งอคติกับใครคนหนึ่ง

ผมพบว่าเขาจะตีความคำพูดคนนั้นผิดเสมอ และคิดแง่ร้ายกับตัวเขาเสมอ

ที่สุดแล้วไม่ว่า คนพูดจะพูดเรื่องดีหรือเลวแค่ไหน

มันขึ้นอยู่กับความรู้สึกของคนฟังแค่นั้นเองหรือ?

มันเป็นความน่าเวทนาของคนฟังที่เขามองโลกในแง่ร้ายแบบนั้น

(ทุกคนอาจจะรู้ว่าคนมองโลกในแง่ร้าย เขามีความน่าสงสารขนาดไหน และน่ารำคาญขนาดไหน ใช่ไหมครับ?)

สิ่งที่เขาฟังจากคนที่เขาอคติ มีแต่ถ้อยคำที่รู้สึกว่าเป็นเขา และมีเขาอยู่ในนั้นเสมอ

นัยหนึ่งผมชื่นชมที่เขาเป็นคนคิดเยอะ คิดหลากหลาย

แต่นัยหนึ่งผมก็สงสารคนที่เป็นเช่นนั้น

พวกเขาเหล่านั้น เมื่อฟังคำพูดจากคนที่เขาอคติ

เขาคงต้องคิดๆๆๆ คิดเยอะๆ และแปลความให้เข้ากับตัวเขาในแง่ร้ายให้ได้

และการตอบกลับ พวกเขาเหล่านั้นก็ต้องคิดๆๆๆๆ คิดเยอะๆ

เพื่อรจนาคำพูดจากปกติให้เป็นคำเสียดสีทิ่มแทงฝ่ายตรงข้ามให้สาสม

หากเปรียบเปรยพวกเขาเป็นหนุ่มสาวยามมีความรัก

ต่างฝ่ายต่างพยายามโกหกตัวเองและฝ่ายตรงข้าม

เพื่อให้รู้สึกว่ามีความคิดและคำพูดเข้ากับอีกคนหนึ่งให้ได้

ทั้งๆที่ตัวตนเขาอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย…

แต่วังวนของเรื่องอคตินี้ ต่างกับความรักตรงที่ ต่างคนต่างพากันลงเหว

คิดอคติไปต่างๆนานา ยิ่งนานวันก็ยิ่งมากขึ้น

แต่ความรัก คือที่ต่างฝ่ายต่างคิดดีต่อกัน เกื้อกูนกัน ยิ่งนานวันยิ่งผูกพัน สามามัคคีกันมากขึ้น

ผมอยากบอกเขาเหล่านั้นว่าการพูดและการฟัง

โดยไม่ต้องเอาความอคติกับบุคคลอีกฝ่ายมาเติมสีสัน

ดูมันจะเป็นความสบายใจและง่ายกว่ากันเยอะ

การรับฟังและไม่เข้าใจก็ว่าแย่ แต่ก็เป็นเรื่องธรรมชาติของการรับรู้ที่ยากง่ายของคน

ส่วนการฟังแล้วไม่เข้าใจ แล้วเอาไปตีความต่อแบบผิดๆ คิดไปเอง

และเป็นความมั่นอกมั่นใจในตัวเองแบบผิดๆ เพราะมีอคติ อันนี้ยิ่งแย่กว่า

แต่สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจ จะคิดไปเองหรือไม่ได้คิดไปเอง

แต่ถ้าไปสื่อสารต่อให้คนอื่นเข้าใจผิดอีก หรือตั้งใจเล่าให้คนอื่นเข้าใจตามที่ตนเองอยากให้เข้าใจ

อันนี้ “เลว”

สุดท้าย ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม

การฟังโดยยังไม่ทันจะเข้าใจ แต่มีความอคติต่อผู้พูด แล้วตีความอคติไปเองเสียหมด
“เหมือนการเกลียดในสิ่งที่ตัวเองยังไม่เข้าใจ”
จึงอยากให้ลองถามตัวเองต่อว่า “แล้วเราเกลียดอะไร? ในเมื่อเรายังไม่เข้าใจมันเลย”

———

เพิ่มเติม

1. การชักจูงให้คนอื่นเชื่อตามเรา เอาไปใช้ประโยชน์ทางอื่นเถิด อย่าเอามาทำเพื่อสร้างความแตกแยกเเป็นการส่วนตัวเลย

2. การรู้และการนำกิเลสของคนอื่นไปใช้เป็นเครื่องมือเพื่อสร้างความแตกแยก อย่าไปทำเลย มันบาป และจากประสบการณ์ส่วนตัว ถ้าคุณไม่แข็งจริง คุณเองก็จะตกไปในวังวนกิเลสเดียวกันพร้อมกับเขา

3. เสียอะไรเสียไป รักษาใจตนเองให้ดี

4. อย่าเกลียดในสิ่งที่ตัวเองยังไม่เข้าใจ – don’t hate what you don’t understand เป็นประโยคที่ John Lennon ได้กล่าวไว้

–

Source: อย่ากลียดในสิ่งที่ตัวเองยังไม่เข้าใจ
posted on 20 Aug 2012 12:11 by ifew