Manaslu – Few Steps – ก้าวสั้นๆ แต่ไปเรื่อยๆ

ทะนุถนอม

iFew — Thu, 21 Apr 2016 05:08:58 +0000

ผมกำลังรวบรวมรูปภาพจากการไปเที่ยวเนปาล
พบรูปภาพน้องชายผมและแฟนอยู่หลายรูป
กระหนุงกระหนิงจนน่าหมั่นไส้

ผมนึกถึงบทสนทนาในค่ำคืนกลางเมืองบักตะปู
ซึ่งหัวข้อที่คุยกัน ถึงเรื่องความรักของคนสี่คน นั่นรวมผมด้วย

มันทำให้ผมต้องกลับมานั่งทบทวนคำตอบในวันนั้น
เพราะหลายสิ่งที่ยืนยันการนึกคิดของผมไม่นานมานี้
กับการได้เห็นท่าทีแสดงออกด้วยความรักของใครหลายคน
รวมถึงของพินและบอลน้องชายผม

มันทำให้ผมอาจหาญคิดว่า
การใช้คำว่า “ทะนุถนอม”
ดูจะเป็นคำจำกัดความที่ดี
ของการเรียกการแสดงออกทางความรัก
และเห็นภาพได้ชัดเจนกว่า คำว่า “รัก”

ผมนึกถึงสมัยเด็กๆ ที่เมื่อเราชอบสิ่งใด
เรามักจะหวงแหน ทะนุถนอม สิ่งนั้น
เรารักษามันไว้เป็นอย่างดี
ไม่ว่าจะตัวต่อเลโก้
ตุ๊กตาหมาเน่า
หรือต้นกระบองเพชรราคาไม่กี่บาท

เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่
การทะนุถนอมเริ่มไปสู่คนข้างเคียง
เราเป็นห่วงใครบางคน
เราอยากอยู่ข้างใครบางคน
เพื่อให้เราได้รู้สึกว่า
เรารักษาเขาไว้เป็นอย่างดี

ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงเท่านั้น
แต่หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรากับทุกๆคนและทุกๆสิ่งในทุกสถานการณ์

มาเนปาลครั้งนี้
ผมหลอกคนมาลำบากด้วยสามคน
ผมก็เลยต้องทะนุถนอมแบบลูกทัวร์ด้วยเช่นกัน
เดี๋ยวไม่มาด้วยอีก ฮาาา

ว่าแต่ครั้งหน้า
มีสาวๆคนไหนอยากรับความทะนุถนอมสักคนไหมครับ
ผมอยากพิสูจน์ทฤษฎี…

ภาพ: หลังลงจาก Larke Pass 5160เมตร กำลังมุ่งหน้าไปเมือง Bimthang เมื่อ 10 Apr 2016

เมื่อความเร็วของคนเราไม่เท่ากัน

iFew — Wed, 20 Apr 2016 04:38:50 +0000

เมื่อความเร็วของคนเราไม่เท่ากัน
ก็มีหลายเหตุผลที่ทำให้คนสองคนเดินด้วยความเร็วเท่ากัน
เพื่อไปด้วยกัน

ในเส้นทางของการเทรกกิ้ง
มีบางสิ่งบางอย่างที่อาจสำคัญกว่าจุดหมาย
นั่นคือเรื่องของ “มิตรภาพ” ที่เกิดขึ้นระหว่างทาง
อาจเป็นระหว่างคนในทีม เพื่อนร่วมทาง
หรือชาวบ้านในที่แห่งนั้น
สิ่งเหล่านี้เพิ่มให้การเดินทางดูน่าอัศจรรย์
นอกเหนือจากภูเขา แม่น้ำ ท้องฟ้า และดอกไม้

บางคนชะลอเพื่อหยิบยาแก้หวัดให้กับลูกหาบที่ตามหลัง
บางคนเร่งฝีเท้าไปหาเพื่อน เพราะนึกได้ว่าทางข้างหน้าต้องใช้รองเท้าตะปู
ชาวบ้านลงมาจากภูเขาเพียงเพื่อชี้บอกเราว่าทางนี้ไปไม่ได้ ต้องลงไปที่ลำธาร

การเดินทางที่ได้อยู่กับตัวเอง
นอกจากมองเห็นในตัวเอง
มันก็ทำให้เราได้เห็นคนอื่น
เราได้เห็นความเป็นมนุษย์ที่ปฏิบัติซึ่งกันและกัน
โดยไม่ต้องผ่านอุปกรณ์ชิ้นใดๆ หรือคำพูดสวยหรู

เพราะเรามีจุดหมายเดียวกัน
บนความชอบที่เหมือนกัน
พบความลำบากและความสบายด้วยกัน
เราไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องเสแสร้งใส่กัน
เพื่อเอาตัวรอดไปถึงจุดหมายอย่างโดดเดี่ยว

และเมื่อจบการเดินทาง
แม้จะไม่ได้เดินด้วยกันตลอดเวลา
แต่ครั้งหน้า ถ้ามีโอกาส
เรามักพูดกับเพื่อนเสมอว่า..
“ไปเดินด้วยกันอีกนะ..”

ภาพ: เส้นทางจากเมือง Samagaon ไป Samdo ในเขต Manaslu Conservation Area เมื่อ 9 April 2016

“การมีชีวิต”

iFew — Mon, 18 Apr 2016 00:51:52 +0000

เราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะเจออะไร
ทุกย่างก้าวที่เราก้าวเดินไป
เรามีเพียงแค่ข้อมูลที่เป็นตัวอักษร
เรามีระยะทาง เรามีพิกัด เรามีความสูง
แต่เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า
ภาพที่จะได้เห็นในอีกไม่กี่นาทีต่อมา
มันจะสวยงามหรือรกร้างว่างเปล่า
และขนาดนั้นที่เราคิดว่าลำบากแล้ว
ทางข้างหน้าอาจจะลำบากมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้

แต่สุดท้ายแล้ว
เพราะความไม่รู้นั่นเอง
คือความตื่นเต้น
คือความไม่แน่นอน
หรือนั่นเองอาจเรียกว่า
“การมีชีวิต”

ภาพ: เส้นทางจากเมือง Deng ไป Namrung ในเขต Manaslu Conservation Area เมื่อ 7 April 2016

เรานับถือทุกอย่าง ยกเว้นตัวเราเอง..

iFew — Thu, 14 Apr 2016 05:07:49 +0000

เรานับถือทุกอย่าง ยกเว้นตัวเราเอง..

9 April 2016 – Dalamshala Manaslu, Nepal

Larke Pass 5160m.

iFew — Tue, 12 Apr 2016 10:01:37 +0000

เพิ่งผ่าน Larke Pass 5160m. สำเร็จ เมื่อวันอาทิตย์ และตอนนี้ลงมาอยู่ที่เมือง Darepani เพื่อพรุ่งนี้จะกลับเข้ากาฐมันฑุ เป็นอันว่าจบเส้นทาง Manaslu Circuit เรียบร้อย

มีเปลี่ยนแผนจากเดิม ไม่ไปลุยต่อที่ Annapurna Circuit เพือผ่าน Tholong La Pass แล้ว เนื่องจากป๋าพิจารณาว่าถ้าคณะไปลุยกันต่อร่างกายอาจจะรับไม่ไหว เพราะส่วนมากอ่อนล้ากันมากจาก Manaslu Curcuit บางคนเหนื่อยจนอาเจียน บางคนแพ้ความสูง ลูกหาบขาเจ็บหลายคน เพราะปกติใช้เวลาปรับสภาพความสูงและเทรก 14 วัน แต่ทริปนี้อัดกัน 7 วันถึง Larke Pass เลย (125กม) มีแค่ 2 วันหลังที่เดินเฉลี่ยสบายๆ 25กม

ส่วนผม สบายดี แข็งแรงดี ไม่มีปัญหาอะไร หนาวหน่อย โดยเฉพาะนอนเต็นท์ก่อนขึ้นพาส เหนื่อยทุกวัน กินไม่ค่อยลงเพราะเบื่ออาหารแขก ขึ้นไปถึงพาสระดับที่ออกซิเจนเหลือแค่50% ก็ไม่ได้รู้สึกหายใจลำบากอะไร จะมีก็ต้นขาล้าช่วง3-4วันหลัง

จบข่าว..