เป็นหนังที่คิดว่าอาจเฉยๆ(จนเกือบเบื่อ)ในมุมคนดูหนัง แต่จะสนุกมากสำหรับคนชอบเรื่องจักรวาลวิทยา หรือเคยอ่านหนังสือ A Brief History of Time และ The Universe in a Nutshell ของ Stephen Hawking

ที่บอกว่าพวกจักรวาลวิทยาจะชอบ เพราะมันเต็มไปด้วยทฤษฎีฟิสิกส์เรื่องของหลุมดำ รูหนอน กาลเวลา มิติที่ห้า ที่โนแลนได้สร้างเป็นภาพเติมเต็มจินตนาการในสิ่งที่เราจินตนาการไม่ถึง โดยเฉพาะการแสดงให้เห็นภาพภายในรูหนอน, singularity ที่ก้นหลุมดำ, มิติที่ห้าที่ว่าด้วยเวลาเป็นกายภาพ และผมเข้าใจว่ามันถูกแสดงในรูปแบบสนาม String (เพราะมันทำเป็นเส้นๆ แสดงภาพซ้อนของกาลเวลา ฮ่าๆ) และปิดท้ายด้วยการค้นพบทฤษฎีอะไรบ้างอย่างส่งกลับไปยังโลกด้วยการสื่อสารผ่านแรงโน้มถ่วง (Gravity) อันนี้ผมเข้าใจว่าอาจเป็นทฤษฎีแห่งสรรพสิ่ง (The Theory of Everything)

ไอ้ที่เขียนมาเกือบทั้งหมดนักวิทยาศาสตร์ยังเถียงกันอยู่เลยเพราะยังหาคำตอบไม่ได้ แต่ไม่รู้หละ โนแลนทำให้เห็นละ ถ้าอ่านๆแล้วพอเข้าใจและชอบ ก็สมควรไปดูอย่างยิ่ง

ลองอ่านเรื่องย่อหลุมดำที่ผมเคยเขียนไว้ก่อนก็ได้ https://myifew.com/956/amazing-black-hole/

สรุปว่าหนังเรื่องนี้เหมือนเป็นการสำเร็จความไคร่ชั่วขณะให้บรรดาสาวกจักรวาลวิทยา ก่อนที่วิทยาศาสตร์จะเดินทางไปถึง

บางที การลบความรู้สึกเจ็บปวดในอดีต ไม่ใช่การพยายามหลบหนี
แต่เป็นการกลับไปเผชิญกับอดีตอีกครั้งต่างหาก

เรื่องนี้เล่าถึงช่วงสมัยการสร้างทางรถไฟสายมรณะที่จังหวัดกาญจนบุรี
โดยผ่านชีวิตทหารชาวอังกฤษคนหนึ่ง ที่เป็นเชลยและถูกทหารญี่ปุ่นทารุณกรรมต่างๆนานา

เขาพยายามใช้ชีวิตอยู่บนความทรงจำในอดีตที่ทุกข์ทรมานตั้งแต่ช่วงที่เป็นทหาร
ในใจมีแต่ความแค้นที่จะต้องกลับไปสะสางกับทหารญี่ปุ่น

ใครชอบแนวประวัติศาสตร์จากเหตุการณ์จริง ไม่น่าพลาดครับ
แล้วอาจได้ฉุกคิดว่า
ผู้ที่เคยทำผิดและใช้ชีวิตดั่งปรกติ เขาอาจไม่ได้อยู่อย่างมีความสุขก็เป็นได้
เช่นนั้น เราจะทำผิด แล้วเป็นอย่างเขา ในอนาคตของเราทำไมกัน?

ปล. หนังสร้างจากเรื่องจริงที่ถูกบันทึกโดยนาย อีริค โลแมกซ์

แต่สำหรับผม มันทำให้คิดถึงตอนที่ตัวเองตัดสินใจแบกเป้เที่ยวครั้งแรก(แชงกรีลา) และตัดสินใจเข้าป่าปีนเขาครั้งแรก มันเป็นเสี้ยวเวลาตัดสินใจเพียงนิดเดียว จากที่เรารู้สึกจำเจ เบื่อกับสิ่งที่เป็นอยู่ในทุกๆวัน มองข้ามอุปสรรคต่างๆ จนพาตัวเองออกไปหาอะไรที่ตื่นเต้นทำสักครั้ง(หลายๆครั้ง)

ผมเริ่มเบื่อกับการแค่ไปดูรูปคนอื่นที่ไปมา หรือได้เสพรูปจากแหล่งต่างๆในอินเทอร์เน็ตหรือ Google Earth แล้วมาบ่นแค่รู้สึกว่าอยาก..

ทุกสถานที่และร่างกายของคุณเอง ความพร้อมของคุณเอง มันไม่พร้อมไปให้คุณได้ตลอดชีวิตหรอกนะ สุดท้ายก็คงได้แค่นั่งแก่ๆ แล้วบ่นกับลูกหลานว่า อยากไป.. แต่แก่เกินไป..

ชีวิตฉันและเธอ เราจะอยู่ด้วยกันให้นานที่สุด

เธอนั่งดูกับฉันแล้วก็ร้องไห้ เมื่อพระเอกหมดลมหายใจ
เธอเข้ามากอดฉันทั้งน้ำตา และ เธอบอกกับฉันว่า
“ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับเค้าและตัวเองเลย”
ฉันก็ปลอบเธอว่า “มันไม่เป็นอย่างนั้นหรอกนะ ยังอยู่ด้วยกันอีกนาน”
และเธอก็กอดฉันแน่นกว่าเดิม พร้อมร้องไห้มากขึ้น
ฉันก็เอามือทั้งสองกอดเธอ พร้อมกับน้ำตาเริ่มซึมออกมา
“น่าๆ อย่าร้องเลยนะคะ ยังอีกนานน๊าาา ไม่จากกันไปง่ายๆ หรอก”

ฉันเคยสัญญาว่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นขอให้เกิดขึ้นกับเธอก่อน
เพื่อให้ฉันได้เสียใจ
ฉันไม่อยากให้เธอต้องเสียใจ เพราะเธอเสียใจเพราะฉันมามากพอแล้ว
และนี่เป็นการเสียใจที่สุดในชีวิต ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องเสียใจเพื่อฉันอีก
มันทรมานมากกว่าการเลิกกัน หรือ อยู่ห่างไกลกัน
มันไม่มีอะไรที่จะรอคอย เพราะ มันไม่มีวันแห่งความสุขหวนกลับมา

“ฉันต้องอยู่เพื่อรอเธอหรอกน่า ไม่ตายง่ายๆ หรอก”