ขอออกตัวก่อนว่า ทาง Pathwild ได้ส่งรองเท้ามาให้ทดสอบคู่หนึ่ง คือตัว Salming Ranger (ผมเคยได้ยินมาบ้าง แต่เข้าใจมาตลอดว่าเป็นแบรนด์จีน แต่จริงๆแล้วเป็นแบรนด์สวีเดนนะ) ตั้งใจว่าหยุดยาว 1-4 พค นี้ จะเอาไปใส่ลุยทดสอบเดินป่าโหดๆ ที่วังหีบ นครศรีธรรมราช เพราะดูจากรูปทรงและคุณสมบัติ น่าเอาไปลองลุยป่าดิบชื้นจริงๆ แต่สุดท้ายก็อดไป เพราะสถานการณ์ COVID-19 เลยคิดว่าจะมา Unbox รีวิวแทนแล้วกัน ว่าทำไมผมถึงคิดว่าจะลองเอาไปเดินป่า

รองเท้าวิ่งเทรล กับ รองเท้าเดินป่า ต่างกันอย่างไร?

จริงๆ สองกิจกรรมนี้ค่อนข้างคล้ายกัน ตรงที่ต้องลุยในสภาพพื้นผิวที่ทุรกันดารเหมือนกัน แต่ในรายละเอียดจริงๆ จะมีต่างกันบ้างในรายละเอียดที่จะใช้งาน ถ้าให้ผมพูดถึง 3 ข้อดีที่สุดของรองเท้าทั้งสองแบบ ขอสรุปได้ดังนี้ครับ

ข้อดีของรองเท้าวิ่งเทรล

1. รองเท้าวิ่งเทรล น้ำหนักเบา : เพราะใช้วิ่ง เลยต้องคล่องตัวมากกว่า
2. รองเท้าวิ่งเทรล มีการระบายน้ำที่ดีกว่า : เพราะเป็นการลุยในทุกสภาวะสนามที่ถูกออกแบบมาให้ท้าทายโดยผู้จัดงานวิ่ง
3. รองเท้าวิ่งเทรล ราคาถูก : เรียกว่าอาจจะไม่ทุกคู่ แต่ก็มีช่วงราคาให้เลือกได้ตั้งแต่ถูกไปถึงแพง ขึ้นกับความต้องการของเรา

ข้อดีของรองเท้าเดินป่า

1. รองเท้าเดินป่า ทนทาน : เพราะด้วยวัสดุที่ต้องแข็งแรง ห่อหุ้มเท้าจนถึงข้อเท้า และต้องแบกรับน้ำหนักได้เยอะ (คน+เป้+ของต่างๆ)
2. รองเท้าเดินป่า ยึดเกาะทุกพื้นผิว : รองเท้าเดินป่ามีดอกยางที่สูง และพื้รองเท้านหลากหลาย การลุยโคลน เดินถนน เดินดิน จึงหลอกหลายตามไปด้วย
3. มีการปกป้องเท้าและกันน้ำได้ดี : ด้วยความผิวรองเท้าหนา เวลาเดินเตะหินก็ไม่เจ็บ เจอความเย็ฯในหิมะก็ไม่ทะลุเข้ามา ลุยน้ำก็ไม่ซึมเข้า และบางรุ่นก็หุ้มข้อเท้าเพื่อป้องกันข้อเท้าพลิกได้ด้วย

จะสังเกตได้ว่า รองเท้าทั้งสองมีข้อดีทั้งคู่ แบบที่ไม่อยากปฏิเสธเลยทีเดียว ดังนั้น ถ้าให้ผมสรุปสำหรับพี่น้องชาวไทยนะ แบ่งได้สองกลุ่ม

ถ้าคุณหารองเท้าเพื่อเดินป่าในไทย หรือปีนเขาทั่วไป

ใช้รองเท้าอะไรก็ได้ เพราะป่าบ้านเราค่อนข้างแห้ง ไม่ชันมากนัก มีสภาพไม่ได้หลากหลาย และอาจต้องเจอฝนหรือลุยแม่น้ำด้วย ดังนั้น หากเป็นนักวิ่งอยู่แล้ว(หรือไม่ใช่นักวิ่ง)ต้องการใส่รองเท้าเบาๆ ผมแนะนำ รองเท้าวิ่งเทรล ได้เลยครับ, ยกเว้นไปป่าใต้หรือป่าที่มีความชันมากๆ ความยากสูงๆ ตรงนี้รองเท้าวิ่งเทรลใช้ได้ก็จริง แต่ก็อาจจะพังง่าย และลื่นหน่อยเมื่อเจอโคลนเละๆ ดังนั้นควรใช้รองเท้าเดินป่าดีกว่าครับ

ถ้าคุณหารองเท้าเพื่อปีนเขาหิมะ

แนะนำให้ใช้รองเท้าเดินป่าแบบหุ้มข้อเท่านั้น เพราะมันทนทาน ป้องกันความเย็นเข้าเท้าได้ และด้วยดอกพื้นหนาและแข็ง จะทำให้จิกหิมะได้ดีประมาณหนึ่ง (แต่ก็ควรเสริมด้วย Crampon เพื่อการเกาะพื้นได้ดี)

สำหรับผมเอง หลังๆ ผมเลือกใช้รองเท้าวิ่งเทรลไปเดินป่าบ่อยขึ้น เพราะน้ำหนักเบา ใส่เดินนานๆ ก็ไม่เมื่อยข้อเท้าด้วย และที่สำคัญราคาไม่แพงเท่าพวกรองเท้าเดินป่า

Salming Ranger เหมาะกับวิ่งเทรลและเดินป่า?

ก่อนจะได้รับรองเท้า ผมแอบเข้าไปสืบใน Facebook Salming Thailand ก่อนแล้ว ว่ารุ่นนี้ได้นิยามว่า “Versatile and functional trainer for the journey through the trails and beyond” คือ เป็นรองเท้าใช้งานได้อเนกประสงค์และหลากหลายสภาพเส้นทาง

พอถึงวันที่ได้รับตัวรองเท้าจริงมา และได้ลูบๆคลำๆ มีหลายจุดที่ชอบมาก อย่างแรกเลยคือ น้ำหนักที่เบามากๆ ตามสเปกคือ ข้างละ 280กรัม เท่านั้น เอาว่าเบากว่าไม้เทรกกิ้งโพลทั่วไป ซึ่งการมีรองเท้าน้ำหนักเบา เวลาต้องใส่เดินป่านานๆ หรือใส่วิ่งเทรลนานๆ จะช่วยทำให้ไม่เมื่อยข้อเท้าครับ

แต่การที่เขาจะผลิตให้รองเท้าน้ำหนักเบาได้ พร้อมกับทนทานด้วยนะ ต้องใช้วิธีการผลิตพิเศษ ในหลายๆส่วนเข้าเสริมกันทั้งตัวรองเท้า

Upper ของ Salming Ranger เอง เป็นวัสดุผ้าที่ชื่อว่า Cordura เป็นนวัตกรรมการทอเนื้อผ้าที่มีโครงสร้างเส้นใยที่ทนทานเป็นพิเศษ มักเอาไปใช้ทำกระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า ที่ต้องการความทนๆ โหดๆ และน้ำหนักเบา โดยมีเนื้อคล้ายไนลอน แต่ทนกว่าไนลอน

ด้วยตัว Upper เป็นเนื้อผ้า จึงทำให้มีความยืดหยุ่น คนที่ทรงเท้า หนา หรือกว้าง กว่าเท้าปกติ อย่างผม ก็จะไม่อึดอัดมาก เพราะมันยืดไปตามทรงเท้าได้

ด้านข้างรองเท้า มีการสกรีนผิวยางที่เป็นเทคโนโลยีเรียกว่า exo เพื่อลดการเคลื่อนไหวด้านข้างของเท้า และเพิ่มความทนทานเวลาตัวผ้า Cordura โดนขูดขีด

ในส่วนพื้นผิวของ Toe Box มีเทคโนโลยีอีกตัวเรียกว่า Rocshield เคลือบส่วนนี้ไว้ ทำหน้าป้องกันเวลาเราไปเดินเตะพวกหิน กิ่งไม้ ต่างๆ และส่วนนี้เองจะช่วยยืดอายุตัวรองเท้าได้นานขึ้นด้วย เพราะจากที่ผ่านมาถ้ารองเท้าไหนไม่มีส่วนนี้เคลือบแถว Toe Box ผมมักจะนิ้วก้อยทะลุบ้าง นิ้วโป้งทะลุบ้าง เมื่อใส่ไปนานๆ

ส่วนด้านหน้าของรองเท้า มีส่วนของพื้นยางขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนตัวผมชอบฟีเจอร์นี้นะ เอาไว้จิกพื้นด้วยปลายเท้า ไม่ว่าจะขึ้นทางชัน หรือการวิ่งสปิน และอีกเหตุผลหนึ่งคือ ผมเป็นคนชอบเตะหินบ่อยๆ เจ้าฟีเจอร์แบบนี้ ช่วยลดแรงกระแทกได้เยอะ ก่อนจะเข้ามากระทบที่ Toe Box

ตรงส่วนของลิ้นรองเท้าค่อนข้างหนาและนุ่ม ไม่บาดเท้า ส่วนตัวด้านข้างเองขอบรองเท้าเองก็หนาหนุ่มเช่นกัน ใส่สบายเท้า แต่ก็ไม่ได้อึดอัดครับ

ด้านหลังของรองเท้ามีการหุ่มส้นแน่นดี และมีหูให้ไว้อำนาวยความสะดวกตอนสวมใส่และไว้แขวนรองเท้าได้ด้วย

ในตัวของพื้นรองเท้า ทาง Salming ใช้เทคโนโลยีผลิตยางให้มีน้ำหนักเบา เรียกว่า Runlite ทำให้ส่วนของกลางแผ่นเท้า (Midsole) และพื้นรองเท้าชั้นนอก (Outsole) จะมีน้ำหนักเบา มีความทนทานสูง และเกาะพื้นได้ดี

สังเกตได้ว่าพื้นรองเท้าตรงกลางจะเป็นปุ่ม ตรงนี้ค่อนข้างแปลกจากรองเท้าวิ่งเทรลที่ผมเห็นบ่อยๆ แต่แอบไปเหมือนกับรองเท้าเดินป่ามากกว่า อย่างเช่น สตั๊ดดอย ที่ขึ้นชื่อว่าหนึบเกาะ เจาะโคลน ขวัญใจลูกหาบและนักเดินป่าสายแข็ง ส่วนขอบข้างๆจะเป็นแนวขวาง ที่ช่วยให้การยึดพื้นในช่วงชันขึ้นหรือชันลง ทำได้ดีขึ้น

ดูแนวขวางของพื้น มีจุดสังเกตอีกอย่างคือ ดอกรองเท้าเป็นแบบสั้นสลับยาว เรียกว่าไม่ได้ทำให้หนึบมากไป แต่ก็ไม่ได้ทำให้ลื่นเกินไป (รองเท้าหลายๆยี่ห้อก็ทำคล้ายกันนี้) ถามว่าช่วยอะไร ส่วนตัวผมเอง การมีรองเท้าที่หนึบมากไป จะรั้งข้อเท้าและทำให้เราบาดเจ็บได้ เช่นข้อเท้าพลิก ฝ่าเท้าบิด (ให้ลองนึกถึงใส่รองเท้าหนึบๆ แล้วไปเดินบนพื้นยาง หรือวิ่งลู่ยาง เราอาจจะสะดุดพื้นราบๆ ล้มได้)

จากที่ทดลองใส่ มีความกระชับ หนึบๆ รองรับฝ่าเท้าของผมได้เต็มแผ่นเท้า ตรงส้นเท้า/กลางเท้า/ปลายเท้าไม่เลยพื้นออกมา ครั้งแรกรู้สึกว่ามีความแข็งเล็กน้อย แต่ใส่ไปสักพักก็ชินครับ

สรุป

น่าเสียดาย ที่ไม่ได้ใส่ลองเดินป่าหรืิวิ่งเทรลบนสภาพพื้นที่ดินจริงๆ แต่จากที่แกะรีวิวและทดลองใส่แล้ว เป็นรองเท้าที่น่าจะถูกใจใครหลายๆคน ทั้งสายเดินป่าและสายวิ่งเทรล ซึ่งตัว Salming Ranger นี้ได้เปิดตัวไปเมื่อวาน (1 พ.ค. 2564) ด้วยราคาที่น่าตกใจ นั่นคือ 3,700 บาท เท่านั้น!!

อย่างที่ผมบอกตอนต้น รองเท้าเดินป่าแท้ๆ ราคาอาจจะแพงไป (4,500+ บาท) ถ้าจะลองมาใช้รองเท้าวิ่งเทรลเพื่อเดินป่าแทน ด้วยฟีเจอร์และข้อดีจากที่ผมได้อธิบายมา เมื่อรวมกับราคาเปิดตัวที่ค่อนข้างถูก ผมแนะนำสำหรับมือใหม่ที่จะเดินป่าและไม่อยากลงทุนสูงเลยครับ

ส่วนนักวิ่งที่เพิ่งเริ่มเข้าสู่วงการวิ่งเทรล ไม่อยากลงทุนสูง มีความอยากไปลงทดสอบสนามแข่งหลายๆแบบ หรือใส่ซ้อมในสภาพภูมิประเทศหลายๆ แบบ คู่นี้ก็ตอบโจทย์เช่นกัน เพราะเป็นรองเท้ากลางๆ ลุยได้ทุกสภาพผิว ในราคาที่ไม่ได้แพง

ที่มาภาพปก : https://www.facebook.com/salmingthailand

พ่อผู้ใหญ่บ้านผานกกก (พี่เก่ง) จัดแจงทำแผนการวิ่งให้ โดย pace จะยึดจากคนช้าสุดอย่างผมเป็นหลัก จะเคาะไปเรื่อยๆ เพราะพี่แกอยากมาซ้อมกินด้วย หลังจากที่มีประสบการณ์อาหารไม่ย่อยที่งาน CM5

เริ่มเดินทาง

งานจัดที่ อ.แม่แจ่ม จ.เชียงใหม่ ก็จัดจองที่พัก รถ เครื่องบินเรียบร้อย ก่อนวันเดินทางเพิ่งรู้ว่าบินตี 5:30 จ้า แม่มต้องตื่นตี 02:00 แล้วรีบพุ่งไปดอนเมืองเลย บินไปถึง 7 โมงเช้า กินโจ๊กพะยอม รอเพื่อน 10:00 รีบเดินทางต่อเลย ใช้ถนนที่ไปทางดอยอินทนนท์ แต่เลี้ยวซ้ายตรงด่านตรวจที่สอง ทางคดเคี้ยว แต่ก็สวยงามร่มรื่น เป็นต้นสนสูงห่มมอส อากาศเย็นๆ หวังไว้เต็มๆ ว่าจะได้วิ่งในสภาพป่าแบบนี้

ถึงงานประมาณเที่ยง จัดแจงรับบิบ เจอทีมงานห้อยตุ๊กตาไล่ฝนเพียบเลย แต่เมฆก็หนาดำมืดมาแต่ไกล ถ้าพายุจะเข้าขนาดนี้ ไสยศาสตร์แม่มก็คงเอาไม่อยู่ละ

รีบออกจากงานไปกินข้าว และเข้าที่พัก, ที่พักดีงามมาก ธรรมชาติสุดๆ บ้านบนเนิน มีลำธารไหลผ่าน มีสระน้ำธรรมชาติใสกิ๊กให้โดดเล่น ส่วนเจ้าของก็ดูแลดีมาก (ดีตั้งแต่ไปรับเราในเมืองเพื่อนำทางเรามาที่รีสอร์ทแล้วหละ) ใครสนใจลองไปตามเพจเขาได้ ชื่อ บ่อแก้วโฮมสเตย์ bor-kaew homestay , เอาจริงๆ มันเหมาะกับมาเที่ยวมากกว่ามาวิ่งนะ ฮ่าๆ

ตอนขับรถนี่โครตง่วง แต่พอต้องนอน กลับนอนไม่หลับ ทำได้แค่นอนนิ่งๆฟังเสียงน้ำไหล พลิกตัวไปๆมาๆ จนน่าจะสักห้าโมงเย็น ฝนตกจ้าา อย่างหนัก คิดในใจ สนามนี้เล่นกูแล้ววว.. ตื่นมาอีกทีสองทุ่ม อาบน้ำ กินข้าว และไปรอที่งานตอนห้าทุ่ม

เริ่มต้นความสนุก

คืน วันศุกร์ ที่ฝนยังคงตกพรำๆ พวกเราค่อยๆ นับไปทีละวินาที 23:57.. 23:58.. 23:59.. เข้าสู่วันเสาร์ เสียงแตรดัง ปู้นนนน ยาวนาน นักวิ่ง 104km ประมาณ 240 คน ค่อยๆทะยอยออกจากจุด Start

พี่เก่ง พี่อ้น ป้ายุ่ย ปลา ผม ออกตัวพร้อมกัน เจอถนนประมาณ​ 1 กม ก็เข้าสู่ทางเทรล ดินเละเทะเกาะติดรองเท้า ทำให้ใช้ข้อเท้ามากกว่าปกติในการทรงตัวและแบกน้ำหนักของดิน ดีว่าอากาศเย็นๆ ยังพอเคาะเกาะตามกลุ่มไปได้เรื่อยๆ ทางราบกับทางขึ้น เดินประมาณเพซ 11-12 ส่วนทางลงวิ่งจ็อกเพซ 7-8 ซึ่งช่วงนี้ก็มีทั้งขึ้นๆลงๆตลอด

เข้า CP1 กม 4 ใช้วเลาไป 45 นาที เจอพี่เก่งอัดเร็วกว่าแผนไป 30นาที พอเข้าซุ้ม รู้สึกเอะใจมีปีโป้ เกลือแร่ น้ำ ขนม พร้อมสรรพ แต่ก็ยังไม่ได้คิดอะไร รีบไปต่อ เข้าสู่ป่า เดินทางราบและขึ้นเลาะเหวไปเรื่อยๆ มีบางช่วงฝนหยุดให้ได้พักหายใจหายคอบ้าง

ไต่ขึ้นไปจนถึงยอดสุด แล้วก็จ็อกลงมาถึง CP2 กม 17 เจอขนมปัง น้ำเปล่า น้ำอัดลม ครบถ้วน เริ่มมีคำชมมจากนักวิ่งด้วยกันว่าทีละก้าวงวดนี้เตรียมงานได้ดี จุดนี้พักนานนิดนึงให้ได้โหลดกันเต็มที่ หลังจากนั้นไปก็ออกเดินทางต่อ ไต่ขึ้นเนินเล็กๆและทางราบ แป๊บเดียวเจอทางหักเลี้ยวซ้าย มีร่องรอบทีมงานเหมือนเพิ่งถางทางใหม่เพื่อวิ่งโดยเฉพาะ แม่เจ้า ชัน ชั๊น ชัน ช่วงนี้เหนื่อยจริงๆ แถมพี่เก่งบี้ท้ายอยู่ พักแทบไม่ได้ หายใจไม่ทัน ต้องพยายามคุมการหายใจใหม่ เริ่มมีอาการหน้ามืดมาเล็กๆ แต่โชคดีที่ทนจนหลุดช่วงชันมาได้ ส่วนไอ้ปลา อ้วกแถวจุดนี้ไปสองรอบ พี่เก่งเลยให้ค่อยๆไป และสั่งให้กินอาหารด้วย

ฝนเริ่มกระหน่ำมาอีกรอบ ครั้งนี้แรงกว่าเดิม น้ำท่วมทางไปหมด และมีช่วงหนึ่งต้องเดินข้ามลำธารที่ตอนนี้กลายเป็นทางไหลของน้ำป่าไปแล้ว แรงมาก ถ้าทรงตัวไม่ดีล้ม คิดว่ามีหลุดไปกับกระแสน้ำที่ไหนสักแห่งแน่นอน จากนั้นก็ถึงทางปูนที่ให้ไต่คดเคี้ยวไปเรื่อยๆจนถึงบ้านป่าโป่งเปียง CP3 กม 25 ที่นี่มีจุดพยาบาล น้ำเปล่า เกลือแร่ น้ำอัดลม น้ำแข็ง ข้าวไข่เจียว มาม่า ให้ด้วย พักนานหน่อย ให้ได้พักเข้าห้องน้ำและกินข้าวกัน เสียดายเรามาถึงเร็วไป ฟ้ากำลังสางและเต็มไปด้วยหมอก เลยทำให้ไม่เห็นนาขั้นบันไดจากบนยอดเขาเลย

จากบ้านป่าโปงเปียง ฝนยังคงตกเหมือนเดิม วิ่งลงตามถนนมาเรื่อยๆ ฟ้าก็เริ่มสว่าง เห็นวิวนาขั้นบันไดสองข้างทาง โครตสวยเลย มีคนที่ไปพักแถวนั้นตะโกนให้กำลังใจและถ่ายรูป พวกเราแอบคุยกันเองว่า ทำไมเราไม่มาแบบเขาวะ ส่วนเขาก็คงแอบคิดในใจว่า พวกเมิงมาทำอะไรลำบากๆกันทำไม ฮ่าๆ ช่วงนี้ทางของป้ายุ่ยเลย วิ่งยาวๆ ห่างกลุ่มมาก แล้วก็มาบ่นว่า ทำไมไม่มีใครถ่ายรูปกรูกับนาขั้นบันไดเลย

สิ้นสุดถนนทางลงก็เป็นทางดินที่จะเริ่มขึ้นเขาสูงที่สุดในเรซ ยอด 1,300เมตร จุดนี้ผมว่าอันตราย เพราะฝั่งซ้ายเป็นภูเขาปลูกข้าวโพดและตัดฉับมาเป็นถนนที่เรากำลังวิ่ง มันเลยเป็นกำแพงดินสูงประมาณ 3-5 เมตร ที่มีดินถล่มให้ได้เห็นตลอดทาง ส่วนฝั่งขวาเป็นลำน้ำที่น้ำป่ากำลังเชี่ยวและสูงมาก แทบจะปริ่มตลิ่ง ซึ่งถ้าฝนหนักกว่านี้น่าจะท่วมทางและอันตรายมาก พวกเรายังคุยกันว่า ถ้าบางงานเจอแบบนี้อาจจะประกาศยกเลิกการแข่งไปเลย

ขึ้นมาถึง CP4 กม 35 จุดนี้พักกินหนักกันอีก มีมาม่า(หลายรส) ขนม(หลายชนิด) กาแฟ น้ำร้อน น้ำอัดลม(หลายรส) น้ำหวาน น้ำเปล่า เกลือแร่ ปีโป้ กล้วย ครบถ้วนอีกเช่นเดิม ยืนชื่นชมทีมงานอย่างไม่หยุดปากว่าจัดดีกว่าแทบทุกงานที่เคยวิ่งมาทั้งของทีละก้าวเองรวมถึงเจ้าอื่นๆด้วย

เติมเสร็จก็ออกเดินทางกันต่อ ทางเป็นดินอัดแน่นแต่ด้วยฝนตก เลยเละเทะ น้ำไหลบ่าตามร่องดิน บางช่วงเป็นหลุมเป็นบ่อ เป็นหินให้ไต่ แต่สภาพป่าสวย เหมือนเส้นทางป่าสนจากห้วยตึงเฒ่าขึ้นไปขุนช่างเคี่ยน พอใกล้ๆยอด ก็เป็นป่าเบญจพรรณ มีต้นไม้น้อยใหญ่ผสมหมอก ร่มรื่นมาก น่ามากางเต็นท์นอน

จากยอดจนมาถึงทางลง เจอป่ากล้วยที่เริ่มมีความลื่นเละ ตอนนั้นก็ล้มและบ่นกันแล้ว แต่ที่พีคกว่าคือ หลังจากนั้น เจอทางลงแบบชันๆ ชันมากๆ ระดับเขาแหลม(หรือเขาแหลมน้อย) ที่แม่มเป็นโคลนด้วย โอ้โฮ ผมต้องแหวกทางเลย และค่อยๆย่องลง ไปจนสุดทางแล้วก็ต้องนั่งเอาตูดไถลลงมา ลงมาสุดเจอลำธารแวะแช่น้ำล้างเนื้อล้างตัว จากนั้นก็เดินเลาะคันดินของชาวบ้านจนมาโผล่ป่าข้าวโพดที่เป็นโคลนอีก ลำบากดี แต่ก็สนุกมากๆ จนพวกเราก็คุยกัน ว่าสนามนี้ถ้าไม่มีฝนคงไม่มีรสชาติขนาดนี้ และทีละก้าวหาเส้นทางได้เก่งมาก มีความหลากหลายทั้งสภาพป่า และเส้นทาง ให้อารมณ์งานของพี่หมี TET จัดมาก (แต่ถ้าสนามนี้ไม่มีฝน ก็จะเป็นสนามที่ร้อนมากๆสนามหนึ่ง)

ลงมาถึง CP5 กม 45 ฝนไม่ค่อยมี แดดเริ่มออกบ้าง เริ่มมีอาการเหมือนเท้าพองและกางเกงบาดขา(ไม่ได้บาดไข่อย่างที่เข้าใจกัน) ต้องบรรจงทาโลชั่นอยู่เรื่อยๆ ทางช่วงนี้เดินตามเป็นดินแน่น กว้างขนาดรถวิ่งได้ ไหลไปตามสันเขา

ใกล้จะถึง CP6 กม52 โจโจ้มาดักถ่ายรูป โจ้บอกว่าฝนตกหนักมาก ทางข้างหน้ามีดินถล่มจนทางขาด ทีมงานจะตัดทางจาก CP6 ข้ามไปที่ CP9 เลย ซึ่งทำระยะหายไป 20km

ในใจตอนนั้นจะเรียกว่าดีใจก็ดีใจ ได้กลับบ้านไปนอนเร็วๆ แต่ก็เสียดายที่แม่งระยะไม่ครบ 100km แม้ว่าวิ่งจนจบมาแล้วได้เสื้อ Finisher แม่งก็พูดไม่เต็มปากว่ากรูจบ 100km มา แต่ก็เอาเถอะ ณ​ เวลานั้น พวกเราก็คิดว่าทีมงานตัดสินใจได้ดีแล้ว เพราะทางที่ผ่านๆมาก็อันตรายอยู่พอสมควร แปลว่าข้างหน้าต้องยิ่งกว่านี้แน่ๆ ถึงทำให้ตัดสินใจตัดท่อนนั้นทิ้งไป (มีคนวิ่งครบระยะ 104km ไปประมาณ ​30-40 คน ซึ่งผมได้ฟังเรื่องเล่าจากกลุ่มท้ายที่หลุดไปได้ บอกว่าเขาต้องวิ่งสวนทางกับน้ำป่าที่ไหลหลากระดับเข่า และสะพานไม้ข้ามแม่น้ำที่ผุพัง ก็เจอน้ำท่วมมิดไปแล้ว อันตราย เสี่ยงมากไปที่จะให้คนใช้ผ่านต่อ)

มาถึงจุด CP6 กม 52 ทีมงานก็แจ้งให้ฟังอีกครั้งเรื่องการตัดทาง จุดนี้เราพักกินข้าว เติมน้ำ สลับของจากเป้น้ำเข้า/ออก drop bag ถอดรองเท้าพักเท้าสักหน่อย เจอว่าเท้าตัวเองเหี่ยวเละเทะมาก แต่ก็ทำอะไรไมไ่ด้นอกจากเปลี่ยนถุงเท้าใหม่ที่เตรียมไว้ แล้วออกเดินทางต่อ

จากจุดนี้ที่ตัดทางใหม่ ทำให้เราต้องเดินถนนยาวๆ ร่วม 13km แต่ก็ไม่ได้ง่าย เพราะเป็นเนินขึ้นลงค่อนข้างสูง นวดขาพอสมควร ตอนนั้นเจ็บทั้งฝ่าเท้า ปวดจี๊ดตรงเอวขวา กางเกงบาดขา บอกเลยว่ามาครบ พังสลัด พี่เก่งบอกให้วิ่ง ก็ทำได้แค่เคาะไปเบาๆ จ็อกๆ หยุดๆ

จนไปถึง CP9 ประมาณ กม 65 รีบเติมขนม น้ำ แล้วออกไปต่อ จุดนี้ปลายทางเราจะกลับไปที่ CP4 ประมาณ​ 8km ไต่ขึ้นเขาไปเรื่อยๆ ชันนิดหน่อย พอถึงสันก็ยังมีไต่ขึ้นๆลงๆ ช่วงนี้ฝนเร่ิมหยุด อากาศเย็น กางเกงและขาก็แห้ง ทำให้เสียดสีขาได้แสบทรวงมาก แม้ทาโลชั่นก็ยังแห้งๆ แทบจะเดินขาถ่างกันเลยทีเดียว ต้องฝืนๆเดินไปให้เหงื่อมันออกแล้วไปผสมกับโลชั่นให้ลื่นๆหน่อย แอบคิดถึงขั้นจะเอาน้ำมูก น้ำลายไปชะโลมตรงขาให้ลื่นๆ ก็ดูเหี้ยๆ ซกมกๆ ไปหน่อย กลัวขี้กลากถามหา

ตอนนั้นกลับมามืดอีกรอบ รู้สึกเดินเท่าไรก็ไม่ถึง CP4 สักที มีน้องทศและพี่หน่องตามมาร่วมทีมด้วย พี่เก่งเปลี่ยนจากตัวกดดันท้าย มาเป็นหัวลากแทน ก้มหน้าก้มตาเดินตามแกไปเรื่อยๆ ทุกคนเงียบกริบ ประโยคเดียวที่ถามกันบ่อยๆ คือ จะถึงรึยัง, อีกกี่กิโลฯ

มาถึง CP4 ประมาณ กม 73 จัดมาม่า น้ำหวาน น้ำอัดลม ขนม กันอีกรอบ แล้วออกเดินทางต่อ ย้อนกลับไปทางเดิมที่เจอน้ำป่าและดินถล่ม ปรากฎว่า ลำธารน้ำลดต่ำลงมาก นิ่งมาก ใสกิ๊ก เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็มีซากท่อนซุนท่อนไม้เต็มไปหมด ส่วนดินที่เคยเจอถล่มเล็กน้อย คราวนี้ถล่มหนักมาก ถึงขั้นปิดถนนเลยทีเดียว แอบภาวนาให้พวกระยะ 60km และอื่นๆ ไม่เจอฝนตกหนักอีกรอบ ไม่เช่นนั้นคงอันตรายมากๆ

เริ่มมืด และทางลงตลอด ก็เลยไม่ได้สนใจทางมากเดินจ้ำอย่างเดียว จนไปถึง CP10 ประมาณ กม 78 มีก๋วยเตี๋ยวไก่ให้กิน หวานๆหน่อยพอช่วยเติมพลังได้ จากนั้นก็ออกเดินทางต่อ

ทางช่วงนี้เป็นถนนยาวๆและแทบจะลงอย่างเดียว ผมวิ่งแทบไม่ได้แล้ว พวกพี่ๆก็เลยเดินด้วย ใช้ความเร็วน่าจะประมาณเพซ 10-11 กัน แต่ก็เบื่อๆ เร่ิมง่วง เมื่อไรจะถึงสักที เดินไปสัก 5 กม หักซ้ายเข้าทางเทรลเป็นทุ่งข้าวโพด ไปตอ่ได้อีก 1-2 กม แม่มไฟดับจ้าา ไม่เคยใช้จน Headlamp แบตหมดเลยนะเนี่ย ไม่รู้ว่าแบตเเสื่อมหรือเปิดไฟแรงไปก็ไม่ทราบได้ ลำบากพี่เก่ง ป้ายุ่ย พี่อ้น ช่วยส่องทางให้เป็นคุณชายเดินหล่อๆ

รู้สึกว่าระยะทางไกลกว่าที่คิด พอหลุดจากป่าเข้าทางถนนมืดๆ อ้อมจากหลังโรงเรียนมาเข้าหน้าโรงเรียน เพื่อเข้าประตู Finish เป็นอันจบการวิ่งผจญภัยท่ามกลางพายุของสนาม UTCM แม่แจ่ม 2019

ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่เก่ง พี่อ้น ป้ายุ่ย อย่างมากๆๆ ที่ช่วยลาก กดดัน วางแผนให้หมดเลย และดูแลตลอดเส้นทาง ถามว่าถ้ามาเองคนเดียวจะจบไหม ก็คงจบแหละ แต่คงช้ากว่านี้ 2-3 ชั่วโมง, ขอบคุณปลาด้วยที่สร้างความสนุกสนาน และผลัดกันเหนื่อยตลอดทาง เลยทำให้มีเวลาพักบ้างบางจังหวะ ให้พี่เก่งไปกดดันไอ้ปลาแทนผม ฮ่าๆๆ, จบเรซนี้แล้ว โป่งแยง 100 Miles ก็คงต้องซ้อมกันมากขึ้นหละ และต้องกาทางแก้เรื่องเท้าพอง กางเกงบาดกัน

สรุป

สนามนี้ถือว่าทีละก้าวเลือกเส้นทางได้สวยมาก มีหลายสภาพพื้นผิวให้ได้วิ่งเล่น อาจจะเพราะมีฝนด้วย เลยเพิ่มความยากแต่ก็สนุกเข้าไปอีก ผืนป่าแถวนั้นสวยมาก วิวทุ่งนาขั้นบันไดก็สวยมาก, รอบนี้ทีละก้าวจัดเรื่องอาหารการกินได้ดี แบบไม่รู้จะติอะไร, การติดริบบิ้นก็ติดถี่ ชัดเจน มีสะท้อนแสงทุจุด, การตัดสินใจยกเลิกเส้นทางที่อันตรายก็ทำได้ดีและเร็ว พอเปลี่ยนทางปุ๊บ มีริบบิ้นติดเพื่อบอกทางใหม่ปั๊บ เอาเป็นว่า ไม่เหมือนงานทีละก้าวที่ผมเคยสัมผัสมา ขอให้รักษามาตรฐานนี้ไปเรื่อยๆครับ

สถิติ

Rank: 177/240
Duration Time: 24:43:56
Distant: 85.6km
Elevation Gain: 4000m+

ทำ MOU กันไว้ว่าเราจะไปกันสี่คน ปรากฎว่า เจอกันครั้งสุดท้ายที่ a1 ระยะ13กม สัญญาถูกฉีกที่นั่น.. เฮียเก่งกับป้า ลากกันไส้แตกมาก

ที่ a1(ม่อนล่อง) ผมเข้าก่อนแพลน ครึ่งชั่วโมง หรือก่อนคัทออฟ 1ชมครึ่ง ถ้าเป็นระยะอื่นๆ สำหรับ margin ขนาดนี้ ผมอาจจะอยู่กลุ่มกลางเลยนะ แต่สำหรับระยะ 100ไมล์ ที่มีแต่อีลิทมาลง ผมคือ 10คนสุดท้ายแล้ว..

ขึ้นไป a1 ทางขึ้นต่อเนื่อง 10กม หัวใจเต้นแรงระดับ150-170 เหนื่อยประมาณนึง แต่ลากขึ้นไปได้เรื่อยๆ ไม่หยุด คิดว่าเป็นผลจากที่ไปขึ้นเขาสูงที่เนปาลมา เลยสามรถแช่ heart rate สูงๆได้นาน แต่ไม่รู้สึกเหนื่อยจนต้องหยุดพัก

พยายามไล่บี้เฮียเก่งให้ทัน แต่ก็ไล่ทันแค่ปลากับลุงเบ๊นซ์ และลุงมาเลย์อีกคน ก็เลยไปด้วยกันสี่คน จนถึง a2(ม่อนวิวงาม) ฝนก็เริ่มตกลงมาประมาณหนึ่ง ผสมกับตรงนั้นที่โล่งมีลงแรง ให้ได้หนาวสมใจกับที่ขอพระเจ้าไว้ อส อมย

ทางไป a3(โป่งไคร้) จำได้ว่ารกหญ้าและป่าชันมาก แต่ปีนี้ถางหญ้า เกลี่ยดินใหม่อย่างดี กว้างและเรียบระดับรถวิ่งได้ ภาวนาอย่าให้เทเป็นปูนในอนาคตอันใกล้ ไม่เช่นนั้นจะหมดสนุกไปอีกหลายกิโล

จาก a3 ไป a4(จุดชมวิวเสมิง) กำลังเดินได้เพลิน ขึ้นๆลงๆ สนุกสนาน สับเดินไม่ทันปลาและลุงเบ๊นซ์ ก้มดูนาฬิกา นี่กรูสับเพซ9.45แล้วนะ แต่ก็เร่งมากกว่านี้ไม่ไหวละ รู้เลยว่าตัวเองเดินได้ช้าลงกว่าแต่ก่อน ณ จุดนี้เริ่มมีอาการตึงฝ่าเท้า

จาก a4 ไป a5(กองแหะ) ฝนเทลงมาแบบเละเทะ ทั้งหนักและเม็ดใหญ่ ตอนนั้นประมาณ 19:00น ต้องใช้ไฟคาดหัวส่องทางแล้ว เจออากาศปกคลุมด้วยฝนและหมอก วิสัยทัศน์ไม่เกิน10เมตร และทุกๆการหายใจที่มีไอออกมาปากตัวเอง ทำให้บดบังสายตาหนักกว่าเดิม นักวิ่งเกาะกลุ่มกันเพราะกลัวหลง มองหาริบบิ้นและป้ายสะท้อนแสงค่อนข้างยาก

ผมไม่ได้คิดเผื่อการเจอฝนตกหนักและมาไวขนาดนี้ เลยดร้อปเสื้อกันฝนไว้ที่จุด 66km แต่ดีที่ลมไม่ได้แรงมาก อากาศเลยไม่หนาวเท่ากับปี 2017 มีเพียงเม็ดฝนที่เย็นๆ

มาถึง a5 ก่อนแพลน 15นาที กินมาม่าและเปลี่ยนเสื้อใหม่ และน้องแซ็กให้เสื้อกันฝน 7-11 มาตัวนึง เพราะปลาแนะนำให้ใส่ เห็นเราเริ่มไอเหมือนจะป่วย จุดนี้เห็นแต่ละคนเริ่มเนือยๆ พยายามตะโกนเร่งให้ลุงและปลาและทุกคนออกจากจุดนี้ให้ไว เพราะกลัวข้างหน้าลื่นขัน, สรุป ออกเกินเวลาจากแพลนไป 8นาที (ต้องออกตอน 20:00)

ทางไป a6(ผานกกก) เป็นไปตามคาด แค่ฝนไม่ตกก็ลื่นแล้ว นี่เจอฝนตกซ้ำ ทางชันมากเลยกลายเป็นดินหนังหมูและโคลน ขาขึ้นก็ลื่น ขาลงก็ลื่น ไม่สามารถทำเวลาได้เลย ต้องค่อยๆไป เพราะการลื่นแต่ละครั้งเราจะต้องพยายามสับเท้าดันตัวขึ้นไปไม่ให้ไหลลง การทำแบบนี้ เพิ่มความเหนื่อยมากขึ้น

ณ จุดนี้ มองกลับไปเห็นลุงเบ๊นซ์ไกลๆลิบๆ, ปลาเริ่มต้องเดินๆหยุดๆพักเหนื่อย ส่วนเรา ยังสามารถเดินอัดต่อเนื่องได้อยู่ แต่มีอาการเท้าพองเพราะเปียกฝน ปลาพยายามไล่กวดเดินขึ้นจนสุด แต่พอขาลง ปลาไม่ชำนาญทางเทคนิคคอลเลยเริ่มห่างไปเรื่อยๆ จนไม่เห็นแสงไฟ

พอมาถึง a6(ผานกกก) ผมเข้าก่อนคุมออฟ 15นาที ซึ่งหลุดแผนไป 30นาที จัดแจงเติมน้ำกินขนม และนั่งรอ ซึ่งปลาตามเข้ามาก่อนคัท 10นาที และคนสุดท้าย ลุงเบ๊นซ์ตามมาก่อนคัท 5นาที และลุงก็บอกเราว่า ไม่ขอไปต่อแล้ว รู้สึกขึ้นเขาแล้วหนืดๆ น่าจะล้าสะสม (ลุงบ่นตั้งแต่ช่วงมา a5 แล้ว) ลุงเลยขอโทษพวกเราที่ต้องให้รอและไม่ไปต่อ ผมพยายามบิ๊วให้ลากๆไปจนจบ 66กม ก่อน ค่อยว่ากัน แต่ลุงขอบอย, ตอนนั้นมีทีมงานถ่ายวีดิโอไว้ด้วย ไม่รู้จะเผยแพร่ไหม

ปลาบอกว่า เมื่อกี๊กลัวมาก มืดและลื่น ให้เราเดินรอด้วย ต้องขอโทษเมิงด้วยจริงๆ กรูกลัวไม่ทันคัท

ณ จุดนี้ เริ่มคิดถึงการ dnf เพราะภาพที่ผมวิ่งระยะ 66กม ปี 2016 มันกลับมาในหัว คือเข้าก่อนคัทออฟเพียง 10 นาที แล้วทำให้ต้องไล่บี้คัทไปทุกจุดจนเข้าเส้นชัย แต่ครั้งนั้นผมบี้อีก2จุด หรือแค่ 20กม แต่ครั้งนี้ ผมต้องบี้อีกตั้ง 12จุด กินระยะ120กม แค่คิดก็เริ่มรู้สึกไม่สนุกแล้ว

จาก a6 ไป a7(แม่สาใหม่) เส้นทางขึ้นเขาต่อเนื่องเพื่อไปสวนกุหลาบและไร่กะหล่ำปลี เป็นทางปูนคละกับดิน ลื่นหลายจุด แต่ไม่ชันมาก ผมกับปลาเดินอยู่ในความเงียบ ปลาเริ่มเดินและพักถี่ขึ้น ปลาถามว่าจะทันไหม ผมบอก “ไม่รู้” ตอนนั้นที่พูดไปรู้สึกได้ว่าตัวเองเครียด และน้ำเสียงไม่ดี ตอบห้วนๆ

ตอนนั้นในใจมีหลายความคิด ทั้งความคิดจะเลิก, ความคิดจะไปต่อ, ความเห็นของทุกคนที่ให้กำลังใจ คำพูดพี่เก่งว่ากรูไม่ได้มาเพื่อdnf, แล้วก็ถามตัวเองซ้ำๆว่า กรูเจ็บไหม ก็ไม่,กรูเหนื่อยไหม ก็ไม่, กรูยังมีแรงไหม ก็มี, แล้วกรูจะเลิกทำไม ไม่รู้ ไม่สนุก ไม่อยากไปต่อ อยากเลิก ซึ่งมันฟังดูไร้เหตุผลเกินไป มันเป็นอารมณ์ล้วนๆ และอารมณ์ก็เหนือเหตุผลและความเป็นจริงในขณะนั้น ขณะที่จิตใจเราอ่อนไหว.. ผมต่อว่าตัวเอง นี่กรูจะแพ้ใจตัวเองจริงๆใช่ไหม .. ผมยอมรับเลยว่าตอนนั้นผมหน้าด้านมาก ที่ตัวเองว่าตัวเองแล้วยังไม่แคร์ความรู้สึกตัวเอง

กอปรกับปลาหันมาบอกกับผมว่า ถ้าเข้า a7 แล้วเวลาเหลือน้อย จะไม่ไปต่อแล้ว, ผมก็ได้แต่ตอบว่า “อืม”

พอเข้ามาถึง a7 เหลือเวลาเพียง 4 นาที เจอพี่อ๊อด หนุ่มมาเลย์(คนละคนกับลุงมาเลย์ คนนั้นหายไปตั้งแต่ a4) และคนอื่นๆอีกสองสามคน พวกพี่แกขอ dnf แล้ว, พี่แจ็คบอกจะมีรถ dnf ไปส่ง และตอนนี้ถึงเวลาตัมออฟแล้ว ถ้าไปต่อต้องออกจากจุดนี้ทันที ปลาหันมามองหน้าผม ผมบอกว่ามาถึงนี่แล้ว อย่างน้อยก็ไปทำให้จบรูท 66กม ซะ ก็เลยออกมากันต่อ และมีเพื่อนอีกสองคน น่าจะชื่อคุณเอ็กซ์กับมิ้นท์ ทีม run bkk ออกมาด้วย

ระหว่างเดินออกมา ผมครุ่นคิดระหว่างคนธรรมดาและคนที่จบ 100ไมล์ นี่แหละคือความต่าง ว่าผมจะข้ามมันไปได้ไหม ถ้าถึงจุด 66 แล้วผมกลับเลย ผมก็แค่กลับไปเป็นคนทั่วไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาจจะโดนเสียดสีกระแนะกระแหนบ้างว่า dnf อีกแล้ว ก็ก้มหน้าทนๆ ไปจนตาย กับถ้าผมจบ มันก็เป็นอีกขั้นของชีวิตที่น้อยคนจะไปถึง ผมก็คงภูมิใจไปจนตาย อีกเช่นกัน.. แต่แล้วพอมองที่ความเป็นจริง ณ ตอนนั้น จิตใจผมเองที่ไม่สนุก เท้าพองๆทั้งสองข้าง ปลาที่อาจจะไม่ไปต่อด้วยกัน แค่คิดผมก็ยิ่งท้อ ใจไม่ถึงที่จะไปต่ออีก 30ชม กับระยะ 100กม ที่เหลือ

มาจนถึงถนนสวนพฤกษศาสตร์สิริกิติ์ ผมกับปลาคุยกันว่าถ้าทันคัทออฟ 3:00 จะได้ margin เพิ่มอีก 3 ชั่วโมง จะไปต่อไหม.. คำตอบที่ได้สั้นๆ คือ ไม่ไปต่อ ผมกับปลาเลยเลี้ยวเข้าถนนทางลัดเพื่อไปที่งาน ส่วนอีกสองคน อยากลองไปต่อ เลยลงไปตามทางสุดถนนแล้ววกกลับขึ้นมาตามเส้นทางแข่ง (แต่เข้าไม่ทันคัทไป 5นาที)

ผมกลับเข้าเส้นชัยแบบที่ ร่างกายยังดี แต่ใจถดถอย ผมเชื่อแล้วว่า ที่คนพูดกันว่า จบ 100ไมล์ได้ ใช้แรงกายไม่พอ ต้องใช้แรงใจอย่างมากๆ ซึ่งตอนผมวิ่ง 42กม 50กม แม้แต่ 100กม ผมก็ไม่เคยเจอตัวเอง ณ อารมณ์แบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากจบ แต่ผมใจไม่ถึงพอ ผมมีความกลัวทุกอย่าง กลัวว่าไปต่อแล้วจะเจ็บจะป่วย กลัวว่าไปต่อแล้วจะเจออากาศไม่ดี กลัวว่าไปต่อแล้วจะไม่ทันคัทออฟ สุดท้าย ความกลัวนั้นบอกให้ผม ”หยุด” และไม่ต้องทำอะไรเลยดีกว่า

โพสต์นี้เป็นการรีวิวที่บอกเรื่องสนามน้อยมาก แต่อยากสะท้อนอารมณ์ตัวเองออกมา เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจบันทึกไว้เพื่อคอยเตือนตัวเองทุกๆปี..

#pytมีหนาวส์
#pytมีฝน

เป็นงานวิ่งที่ผมตั้งใจมาแค่ 50กม แต่จับพลัดจับผลูมีสัญญาใจกับปลา(อินี่แหละ) Pla Kusumapirome ว่าจะมาลากนางจบร้อยกิโลในงานถัดไป เพราะตอนไปโป่งแยง100กม นางมากับผมได้แค่70กม แล้วก็ DNF โครตน่าเสียดาย.. แล้วหลังจากนั้นนางก็ไปโดนหัวหน้าแก๊งของนางป้ายยาว่า ฟิตถึง ประสบการณ์มี ทำของมาแล้ว จะให้รอถึงปีหน้าเดี๋ยวของเสื่อม นางเลยรีบไปหา bib panoramic 100กม ในทันที แล้วก็มากระซิบผมว่า “ร้อยหน้าเรามาถึงแล้วนะ อีกสี่อาทิตย์ มาลากด้วย..”

“เมิงจะบ้าหรออ” ผมได้แต่อุทานกลับไป เพิ่งจบร้อยกิโลมา แล้วจะให้มาลากนางอีกร้อยกิโลในช่วงเวลาห่างกันแค่สี่อาทิตย์เนี่ยนะ! นางก็เลยพยายามป้ายยาต่อว่าระยะชันน้อยกว่าโป่งแยง100 นะ(เท่ากับโป่งแยง 66กม), ปายหนาวนะ, จะแบกอาหารให้, พกวาสลีนให้ บลาๆ ปิดท้ายด้วยจะจ่ายค่าอัพระยะให้อีกตะหาก.. แหม่ะ ออฟเฟอกันขนาดนี้ ก็ใจอ่อน กลับไปเคลียร์กับเพื่อนในกลุ่มวิ่งเรื่องที่พัก เดินทาง มีเวลาเหลือพอให้วิ่งร้อยกิโลไหม ปรากฎว่ามีเวลาพอ ก็เลยบอกเพื่อนว่าคงไม่ได้ราวมทาง50กมด้วยกัน เพื่อนก็ตกใจกันทุกคนว่าเมิงจะไปอีกแล้วหรอ ถ้าพร้อมก็จัดไป ผมเลยกลับมาตอบตกลงปลาว่าจะไปลากให้.. นางก็จัดแจงเปลี่ยนระยะ bib 50กม ของผม ให้เป็น 100กม ทันที ..

พอผมเปลี่ยนระยะเป็น 100กม จู่ๆผมก็นึกถึงพี่ชายอีกคน ที่คิดว่าอยากให้มาร่วมทางกันนั่นคือ พี่เก่ง Keng Thanawat .. คำแรกที่แกบอก “นั่นไง.. อย่าอีลิทนักเลยพ่อ.. เราก็ไม่จำเป็นต้องร้อยทุกเดือนป่ะว้าา..” ผมก็เลยเล่าสาเหตุให้ฟัง ส่งเกน ส่งข้อมูลให้ดู แกก็ไม่ได้อะไร จู่ๆอีกสามสี่วัน แกมาถามว่า “เลข bib เช็คตรงไหนวะ.. เขายังให้เปลี่ยนระยะได้.. เมิงโอนเงินยัง..” สักพัก แกก็ส่งรูปโอนเงินเปลี่ยนระยะมาให้ดู.. เหยดดด นี่มันคนจริง แล้วเราก็เริ่มปฎิบัติการทำแผนวิ่งกัน โดยพี่เก่งทำแผน29ชม ผมทำแผน31ชม เผื่อบาดเจ็บ แล้วพกกันไว้สองแผน

มาถึงวันรับ bib ระยะร้อยต้องไปรับตั้งแต่วันศุกร์(คนวิ่งส่วนมากคือวันอาทิตย์) ซึ่งเขากำลังจัดเวที ทำนั่นนี่กัน รู้สึกงานเงียบเหงามากกก ไม่มีขายของ คนอยู่รับนักวิ่งมีเจ้าหน้าที่ไม่กี่คน นอกนั้นเป็นน้องๆในพื้นที่ แทบไม่บอกอะไรเลย ดีที่เราพอรู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง เลยถามน้อง น้องถึงตอบ (แอบคิดว่าถ้าฝรั่งหรือคนไม่รู้เรื่องจะทำไงหว่า) จนเริ่มคุยกับพี่เก่งและเพื่อนๆว่างานมันแปลกๆ ดูไม่พร้อม มีดราม่าแน่นอน..

คืนนั้นเดินตลาดคนเดินปาย จัดการซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง เป็นมื้อเที่ยง ขนมปัง เจลลี่ ยา เสบียงทั้งหลายพกติดตัวเพิ่มไว้อีก เพราะเริ่มไม่ไว้ใจว่า งานมีให้ขนาดไหน และเราจะเอาตัวรอดได้ไหม

[ถึงวันวิ่งวันแรก .. เช้ามืดวันเสาร์]
วิ่งสิบโมงเช้า แต่ต้องตื่นมาขึ้นรถตอนตีห้า เพราะผู้จัดบอกว่าใช้เวลานั่งไปจุดเริ่มสองชั่วโมง

ตอนตีห้า รถสองแถวมาจอดเรียงหลายคัน นักวิ่งส่วนใหญ่ขึ้นไปนั่งรอกันแล้ว แต่รถยังออกไม่ได้ ไม่รู้ความจริงยังไง แต่ได้ยินว่า แจ้งวันผิดให้กับทีมรถรับส่ง! เลยตามได้ไม่ครบ ต้องไปหารถชุดใหม่มาเสียบแทน กว่าจะได้ออกกันก็ตีห้าครึ่ง

รถเริ่มออกตัวมาสักระยะจนพ้นเขตถนนเข้าทางดิน ผมสังเกตเห็นริบบิ้น เป็นเส้นทางที่เราต้องมาวิ่งผ่านแน่นอน เลยพยายามดูสภาพแวดล้อมเพื่อเตรียมตัวไว้ ทางวกไปวนมา ขึ้นๆลงๆ ขรุขระตลอดทาง เริ่มทำใจสงบนิ่งรอไว้แล้วว่าจะเจออะไร

.. ตึ้ง!.. จู่ๆรถก็กระแทกตกหลุมอย่างแรง แล้วที่นั่งแถวผมก็หักตกลงมากองบนกะบะหลัง.. ชิบหายละ กรูคงหนักสินะ แต่อนิจจา โชคยังดี เหล็กที่หัก แม่งอยู่ตรงฝรั่งปลายแถว ไม่ใช่ตรงกรู รอดตัวไป .. แต่อิที่ไม่รอดคือม้านั่งทับเท้านังคุณปลา เจ็บๆช้ำๆนิดหน่อย แต่ยังใช้วิ่งได้

ใช้เวลาบนรถร่วมสามชั่วโมงก็ถึงจุดเริ่มวิ่งร้อยกิโล ที่โรงเรียนบ้านหมากพริก เป็นโรงเรียนอยู่ท่ามกลางหุบเขาลึก รายล้อมด้วยหมอก วิวดีมาก แต่กว่าจะถึงนักวิ่งแม่งแทบอ้วก อยากจะ DNF กันเป็นแถบ ถึงว่าทำไมให้มาก่อนหลายชั่วโมง เพราะมันนั่งรถนาน และควรต้องได้นั่งกินๆนอนๆ สักพักใหญ่ กว่าจะฟื้นตัว

[ก่อนวิ่ง ชั่วโมงครึ่ง]
มีแจกข้าวต้มหนืดไม่รู้ไก่หรือหมู ให้กินหม้อใหญ่ พร้อมกับน้ำเปล่า เสร็จสรรพเข้าห้องน้ำ เดินทักทายนีกวิ่งด้วยกัน จนตอน 9 โมงก็ถึงเวลาบรีฟ และได้รับแจ้งว่ามีรถนักวิ่งหลงไปสองคัน.. อ้าวชิบ.. รอไป 15 นาที แต่ยังไม่มา ทางผู้จัดเลยบรีฟก่อน

ผู้จัดแจ้งว่า ใน cp แต่ละจุดมีอาหารอะไรบ้าง เช่น ข้าวไข่เจียว ข้าวกะเพรา อาหารตามสั่ง บลาๆ พอถึงจุด drop bag จะประหนึ่งโอเอซิสที่มีอาหาร น้ำดื่ม มีเต็นท์กางพร้อม เป็นจุดที่ปีก่อน พวก 100กม และ 100ไมล์ มานั่งปาร์ตี้รอบกองไฟเลยทีเดียว.. ซึ่งก่อนจะถึงจุดโอเอซิสนี้ โลเคชั่นจะสวยมาก แนะนำให้นักวิ่งปิดไฟคาดหัว เดินเลาะริมน้ำปาย ท่ามกลางแสงจันทร์.. เหยดดด สบายละกรู..

[ก่อนปล่อยตัว 15นาที]
จุดที่พวกผมเริ่มวิ่ง เป็นจุดที่นักวิ่ง 100ไมล์มา bag drop กัน ซึ่งเราก็เจอกับอีลิทน้องกอล์ฟ Jamorn Phookerdsin ที่วิ่งมาแล้ว 60กม มาเช็คพ้อยแบบโทรมๆ บ่นว่าทางที่ผ่านมาโหดสลัดมาก แต่ก็รีบมาให้ทันเจอผมกับพี่เก่งก่อนปล่อยตัว โหย ซึ้งใจชิบเป๋ง อยากจิกอดเลยทีเดียว..

และผู้จัดก็มาแจ้งเราว่า รถที่หลงสองคันยังไม่มา เลยตกลงว่า ถ้าปล่อยตัวแล้ว และรถมาภายใน30 นาที จะชดเชยเวลาให้นักวิ่งทุกคน 30นาที แต่ถ้าเกิน30-60 นาที จะชดเชยให้ 1 ชั่วโมง ซึ่งทุกคนยินดี เพราะได้เวลาเพิ่ม

[เริ่มปล่อยตัว – กม7 แค่เริ่มก็หนืดแล้ว]
ผม ปลา พี่เก่ง เกาะกลุ่มกันออกมา เราวิ่งออกมาได้หนึ่งกิโล เป็นทางราบและลง จากนั้นก็เจอทางขึ้นเขาเลย แม่งวอร์มอัพได้น้อยมาก ซึ่งตอนนั้นปลาแม่งดีด ชีเลยแซงไปก่อน ส่วนผมกับพี่เก่ง ร่างยังประกอบ ได้แต่เร่งเดินตาม แต่ก็ไม่ทันนาง สุดท้าย ให้นางไป เส้นทางช่วงแรกร่มๆสลับแดดนิดหน่อย ไต่ขึ้นไปยังสันเขา และวิ่งบนสันเขาเรื่อยๆ ยังดีที่อากาศพอจะเย็นบ้าง และมีลมเอื่อยๆบางช่วง จนมาถึง กม7 เจอจุดให้น้ำ แอบตกใจเล็กๆ ว่ามีจุดโบนัส แต่เปล่าจ้าา ย้ายจาก กม12 ร่นขึ้นมา ด้วยเหตุผลว่า มีพื้นที่กางของเยอะกว่า อ่ะ ในใจคิด ชิบหายแล้วสิ เพราะจุดน้ำต่อไปคือ กม 24 ก็เลยจัดส้ม ปีโป้ คุกกี้ มาหลายคำ กรอกน้ำเต็มที่ แล้วออกเดินทางต่อ

[กม7-กม24 เกือบตายเพราะจุดให้น้ำไกลมาก]
ออกจาก กม7 ช่วงนี้ยังดี เป็น down hill สบายๆ ลงไปจนถึง กม15 แม่งเจอแม่น้ำจ้าา เลยถอดรองเท้าเดินข้ามไป เพราะไม่อยากเท้าเปื่อย เสี่ยงรองเท้ากัด ซึ่ง ณ จุดนี้เองเจอกับป้ายุ่ย Yui Yuri Kachakorn แล้ว นางวิ่งระยะ 100ไมล์(160กม) เป็นหญิงโหดดีกรีฮ่องกงและมองบลัง สนิทกับพี่เก่ง ก็เลยคุยว่าจะลากกันมา.. เราเริ่มเจอคนนั่งมอเตอร์ไซค์ DNF กันแล้ว แต่ก็สงสัยพี่แกจะเจ็บ ใจยังไม่เสีย โอเคเราไปต่อ ขึ้นจากน้ำ ก็เป็นทางขึ้นเรื่อยๆ เป็นโค้งตัว S ไม่ชันมาก ช่วงนี้ผมเริ่มดีด เดิน up hill เข้าจังหวะเท้ากับลมหายใจได้แบบไม่เหนื่อย

ช่วงนี้ เวลาบ่าย อากาศร้อนพอสมควร เจอทั้งคนบ่นผู้จัด คนน้ำหมดขวด แม้แต่เราเองก็ต้องดื่มน้ำจากเป้สำรองที่หลังมาใช้ จนมาสัก กม20 ได้เจอผู้จัดมาจอดรถกะบะแจกน้ำแจกส้ม แอบรอดตายเรื่องน้ำไปได้ (มารู้ที่หลังว่ามีคนไปโวยวายว่าจุดน้ำห่างไป ผู้จัดเลยแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า)

มีแรงเร่งสับเท้าเพื่อเตรียมมากินข้าวกะเพราที่ cp กม24 แต่พอมาถึง ผิดหวังอย่างแรง แม่งเป็นเพิงร้อนๆ เจอน้ำอุ่นๆ กับขนมปังแถวที่ใกล้หมดเต็มที และหมาอีกสองสามตัว เฮ่อ เลยยัดขนมปังเปล่าๆใส่ท้องไปสามสี่แผ่น ได้สัก 200แคลก็ยังดี เพราะหลังจากนี้ทางไม่ยากแล้ว

[กม24-36 จุดนี้มีไข่เจียวน้าเด่น]
ช่วงนี้ จะเป็นทางถนนดินสลับถนนปูน ทำให้คิดถึงงานอัลตร้าเทรลเชียงรายเลย ลงไปจนมิดกราฟ แล้วก็ไต่ขึ้นเขาเล็กๆ ประมาณ250เมตร กับอีกลูก สัก 100เมตร แล้วก็เจอกับทางราบกันยาวๆ ที่เป็นทางดิน ช่วงนี้เริ่มฟ้ามืด ผม พี่เก่ง ป้ายุ่ย มาเจอกับปลาพอดีที่เนินลูกสุดท้าย ปลาบอกรออยู่ เพราะไม่อยากไปมืดๆกับคนไม่รู้จัก

เดินทางเรียบ ขึ้นลงๆ ไปเรื่อยๆ และแล้วก็มาถึง cp ที่ผู้จัดบอกมีอาหารตามสั่ง และก็จริงด้วย! ที่นี่เป็นร้านอาหารตามสั่ง แต่ด้วยคิวเยอะ เราเลยต้องกินอะไรทีัทำเร็วและทำได้ทีละเยอะๆ นั่นก็คือ ก๋วยเตี๋ยว โดยมีน้าเด่น ช่างภาพของงาน กำลังช่วยแม่ค้าเร่งทำให้ น้าแกก็กลัวนักวิ่งได้สารอาหารไม่พอ เลยเจียวไข่แปะบนก๋วยเตี๋ยวเพิ่มให้ กลายเป็นเมนูที่นักวิ่งและพวกผมชอบมาก ตั้งชื่อให้เลยว่า ก๋วยเตี๋ยวไข่เจียวน้าเด่น และที่นี่ก็มีโค้ด น้ำส้ม น้ำแดง น้ำแข็ง ให้ได้กระดกกันชื่นใจด้วย.. แต่จำไม่ได้ละว่าอะไรฟรีบ้าง รู้แต่โค้กต้องซื้อเอง

[กม36-49 ขึ้นๆลงๆ ฝ่าแปลงกระเทียม]
ช่วงนี้ในกราฟดูเหมือนทางราบ แต่เอาจริงๆ มีขึ้นๆลงๆตลอด ฟ้าคืนนี้มืดสนิทมาก ไม่เห็นดาวไม่เห็นพระจันทร์ เพราะเมฆบังหมด ทางเป็นทางดินอัดแน่นกว้างพอให้รถวิ่งสวนกันได้2คัน สองฝั่งเป็นแปลงดินคลุมฟาง บางจึดมีชาวบ้านกำลังรดน้ำอยู่ ผมถามเขา เขาบอกเป็นแปลงกระเทียม เพิ่งเคยเห็นการปลูกกระเทียมครั้งแรกนี่แหละ เราเดินไปสักพักชาวบ้านคนเดิมก็ขับรถตามมา ตะโกนบอกให้เราขึ้นรถ เราเลยบอกว่ากำลังแข่งขันวิ่งอยู่ เขาก็ขับไป

ช่วงนี้ป้ายุ่ย ปลา พี่เก่ง เดินเอื่อยมาก แต่เอาจริง มารู้อีกทีตอนกลับบ้านดูกราฟ และพวกพี่เขาแซว ว่ากรูนี่แหละดีดเอง เดินเพซ10-13 ทั้งทางราบทางขึ้น อันนี้เพิ่งสังเกตตั้งแต่วิ่งเชียงราย66 โป่งแยง100 ว่าตัวเองเป็นมนุษย์ราตรี พอฟ้ามืดทีไร แรงมันจะมา ยิ่งดึกยิ่งคึก แล้วค่อยไปร่วงอีกทีช่วงเช้ามืด

พอมาถึง cp มีน้ำอัดลม น้ำแข็ง ให้สดชื่นกันอีกรอบ จัดแจงอัดมาม่าไปคนละถ้วย ปีโป้ ส้ม เพื่อเตรียมไปปาร์ตี้กันจุด cp ถัดไปที่เป็น dropbag

[กม49-63 ลุยถนนกันยาวๆ]
ระยะทางช่วงนี้ทรมานที่สุดในเรซ เพราะเป็นทางถนนตลอดสิบกว่ากิโล และมีเนินขึ้นลงสูงกว่าช่วงก่อนพอสมควร ทำให้เดินๆไปสัก1-2กม ต้องหยุดนั่งๆนอนๆที่ถนน เพื่อพักฝ่าเท้า ตอนนั้นรู้สึกระบมกันทุกคน เวลาที่เราทำมาดีๆ ค่อยๆหมดไป และเลยเถิดไปจนช้ากว่าแพลนที่วางมา

ป้ายุ่ยเริ่มเดินตาลอย ให้พี่เก่งเดินจูงมือลากมา ส่วนปลาแม่งยังร่าเริงอยู่ ไม่รู้จริงๆหรือ fake, เริ่มมีนักวิ่งคนอื่นๆแซงเราไปสองสามคน แต่ก็สลับแซงๆพักๆกันเรื่อยๆ รู้สึกว่าเมื่อไรจะสิ้นสุดถนนสักที เบื่อเต็มทน

ท่อนนี้มีมุขมีแรงอะไรกัน ปล่อยกันมาให้หมด มีเรื่องคุยอะไรก็ขุดหมด ไม่งั้นมีหลับ!

จนสุดท้ายมาถึง cp dropbag สักที ค่อนข้างผิดหวัง เพราะของกินมีเพียงมาม่ากับโจ๊กกระป๋อง และน้ำดื่มใส่น้ำแข็ง พี่เก่งถามหาข้าว จนเจ้าหน้าที่ต้องเอาข้าวกล่องตัวเองมาให้นักวิ่งกิน ต้องขอบคุณมากครับ ผมกับพี่เก่งถอดรองเท้าพักและนั่งกินข้าว โหลดอาหารจาก dropbag เข้าเป้, ส่วนป้ายุ่ย ปลา เข้าไปนอนหลับในเต็นท์ จนผ่านไป10นาที เราก็เข้าไปปลุกให้ออกมากินและไปต่อ

[กม63-69 ผ่านป่าช้า]
ช่วงแรกยังเป็นทางถนนอยู่ ผมเริ่มง่วง ต้องกางไม้เท้ามาค้ำ เดินเอื่อยๆเป๋ไปมาอยู่พักนึง เริ่มกลับมามีสติอีกทีนึงตอนหลุดมาทางดิน ค่อนข้างสบายเท้าขึ้นหน่อย แต่ความมันส์ของช่วงนี้ คือ ผ่านป่าช้าและที่เผาศพด้วย เลยก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าเดินผ่านไป พอหลุดไปหน่อยก็ถึง cp69 กม จุดนี้แวะเข้าห้องน้ำ โหลดน้ำให้เต็ม เพื่อเตรียมขึ้นเขาสองลูกสุดท้าย ที่โหดสุดในเรซ 100/50 กม

[กม69-76 ขึ้นเขาไปหมู่บ้านที่มีสะพานสวยๆ]
ในกราฟดูไม่โหดอะไร แต่รู้สึกว่าเขาลูกนี้ชันใช้ได้เลย ชันและขึ้นตลอดๆ บางช่วงเป็นทางดินแคบๆ ริมเหว พวกเราเริ่มเจอนักวิ่ง 50กม อันดับต้นๆ แซงไปทีละคนๆ พอพ้นช่วงนี้ก็เป็นป่าไผ่ลื่นๆ และดินที่มีหินกลิ้ง ต้องระวังพอสมควร จนหลุดเข้ามาที่หมู่บ้าน ที่นี่สวยมาก มีสะพานไม้กลางทุ่งนาสวยเลย เดาว่าน่าจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวสักแห่ง

มาถึงจุด cp76 มีให้ผิดหวังอีกแล้ว โดยจุดตั้งไว้ที่ร้านขายของชำ/ร้านอาหาร แต่อาหารไม่มีให้กิน อยากกินต้องสั่งซื้อเอง มีให้เพียงขนมปังเล็กๆ กล้วย น้ำเปล่า , พวกเราเลยอัดขนมปังกับกล้วย โหลดน้ำเปล่าเพิ่ม ซื้อน้ำเขียวเพิ่มอีกขวดด้วยจะได้เสริมน้ำตาล

มาเจอแก๊ง Trekker Runner ที่นี่ วิ่งกันไวมากเป็นกลุ่มต้นๆของ 50กม ได้เลย พี่ติ๊ทักว่า นึกว่าผม dnf ไปแล้ว เพราะมีคนบอกว่าผมไปจบที่ กม 40, เล่นเอาตกวจเลย นึกว่าระบบเช็ค bib มันพัง ซึ่งมารู้ทีหลังคือเพื่อนในกลุ่มแจ้งข่าวคลาดเคลื่อน ตอนผมไลน์ไปบอกว่าถึง กม40แล้ว, เราทักมายกันเสร็จพวกพี่แกก็นำไปอย่างไว

[กม76-85 ขึ้นดอยเมี่ยง]
จากหมู่บ้านออกมา เป็นทางถนนตลอด ค่อยๆเลื้อยขึ้นไปเรื่อยๆ ในช่วง 1-2กม แรก หลังจากนั้นเป็นถนนขึ้นชันต่อเนื่องกันเรื่อยๆ ผมเจอกับนัท พี่อั้ม นิค และเพื่อนๆระยะ50อีกหลายคนวิ่งแซงมาทักทายในช่วงนี้

พี่เก่งเริ่มกางเกงบาดไข่ ตามมาด้วยอาหารไม่ย่อย พะอืดพะอม โครตน่าสงสาร ผมเข้าใจได้ดีเลย เพราะโป่งแยงผมก็บาดไข่ แม่งเลยรู้ว่าโครตทรมาน, พี่เก่งเริ่มพักบ่อยขึ้น เพราะกินอะไรไม่ลงแล้ว เลยพยายามล้วงของเปรี้ยวๆ มีรสชาติออกมากินทีละนิดๆ ดีที่ได้เจลรสเปรี้ยวๆ ลูกอมมะนาว ไข่สมุนไพร ช่วยได้ระดับนึง

กอล์ฟบอกว่า ดอยเมี่ยงโหดตรงขึ้นเท่าไรก็ไม่สุดสักที ผมเข้าใจละว่ามันเป็นอย่างไร เพราะผมจะคอยดูความสูงตลอด แรงเราเดินขึ้นได้ทีละ 20-30เมตร ต้องพักทีนึง จนเวลาในแพลนรวนมากๆ จนรู้สึกว่าจะไม่ทันคัทออฟบนยอดดอยเมี่ยง 12:30น.

กว่าจะถึง cp บนยอดดอยเมี่ยงที่ 1600เมตร ก็เกือบ 11:00น มาเจอพี่หน่อง พี่อ้น Ganit Seesuwan ขวัญ บนนี้ด้วย แล้วก็ต้องผิดหวังอีกเช่นเดิม คือ จุดนี้ไข่เจียวหมด! ผมเลยตัดใจ กินขนมปังเปล่ากับส้มอีกนิดหน่อย แต่สักพักโชคก็เข้าข้าง มีรถมอเตอร์ไซต์เอาไข่มาส่งพอดี พี่อ้นเลยไปต่อแถวเอามาเสริฟให้พวกเรา ขอบคุณมากครับ

[กม85-93 ขึ้นสุดแล้วต้องลงให้สุด]
รอดตายไปกับข้าวไข่เจียว ก็ถึงเวลากลับบ้านเรา ไต่ขึ้นไปอีกนิดเพื่อให้ถึงยอดดอยเมี่ยง แล้วคราวนี้ก็ลงดิ่งยาวๆ วิวช่วงนี้เป็นป่าสน ทางสวยเลย บางช่วงเป็นหินกลิ้ง ต้องวางเท้าดีๆ กอปรกับเท้าเริ่มพอง เลยทำความเร็วมากไม่ได้

ลงมาจนถึงหมู่บ้านหยุนไหล จุด cp คัทออฟสุดท้าย มีข้าวไข่พะโล้ให้กินด้วย ค่อยรู้สึกดีขึ้นมานิดนึง จุดนี้เจอรถ support ของเพื่อนๆหลายคนมาเปิดท้ายส่งของกินกัน เข้าท่าดีว่ะ

[กม93-100 รอดตายถึงเส้นชัยสักที]
ช่วงนี้เหลือระยะประมาณ 5-6กม จากหยุนไหล ไปที่โรงเรียนปายวิทยาคม แต่เป็นช่วงที่รู้สึกยาวนาน เดินเท่าไรก็ไม่ถึงสักที ป้ายนำทางก็ไม่ค่อยจะเห็นแล้ว ยิ่งเดินเข้ามาฝ่าถนนคนเดินปายด้วย ไม่เจอป้ายเลย ปลาขอวิ่งนำมาก่อน เหลือเพียงผม ป้ายุ่ย พี่เก่งเดินมาด้วยกัน

ช่วงที่พวกผมมาถึง ถนนคนเดินยังไม่ตั้งตลาด คนเลยมีไม่เยอะ นักวิ่งที่เจอเรารวมถึงฝรั่งสองข้างทาง ปรบมือเชียร์เป็นระยะ อยากวิ่งนะ แต่เก็บแรงไว้เส้นชัย ฮ่าๆ ผมเร่งเดินเร็วขึ้น จนทอ้งห่างพี่เก่งป้ายุ่ย กะว่าจะวิ่งมาวนรับอีกที

มาจนถึงถนนหน้าโรงเรียน เริ่มจ็อกเบาๆ มาเจอพี่เตยแวะถ่ายรูปกันแป๊บนึง แล้วจ็อกต่อ ใกล้เข้าเส้นชัย ปลากับพี่เดียร์มาเชียร์

และแล้วก็เข้าเส้นชัยตอน 30ชม พอดี ภูมิใจเช่นเดิมกับการจบระยะร้อยที่สอง หลังรับเหรียญ ตัด BIB ก็เห็นพี่เก่งป้ายุ่ยมาพอดี ผมกับปลาเลยวิ่งออกไปรับและเข้าเส้นชัยพร้อมกัน นี่ถ้าไม่มีแก๊งนี้ ก็ไม่รู้จะจบไหมหรือจบยังไง ต้องขอบคุณจริงๆ

https://www.facebook.com/keng8999/videos/1577477002288355/

https://www.facebook.com/keng8999/videos/1577476618955060/

เขียนมาทั้งหมด ยาวมาก ยาวกว่าทุกครั้งที่ไปวิ่งแล้วกลับมาเขียน เพราะตั้งใจจะบันทึกความรู้สึกตัวเอง และบันทึกเส้นทาง รวมถึงการจัดการของทีมงานทีละก้าวด้วย เผื่อใครจะสมัครงานทีละก้าวหรือมางานพาโนรามิก จะได้เตรียมตัวไว้ว่ามีโอกาสเจออะไรบ้าง

เอวัง ด้วยประการฉะนี้..

พยายามจะเขียนตั้งแต่วันก่อนละ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ไปทำอะไรมาบ้างวะ ความจำหายไปชั่วขณะ จนได้ไล่ๆอ่านของเพื่อนหลายคนๆ และเม้ามอยกับปลาเลยระลึกชาติได้

เป็นบอสตัวใหญ่ที่สุดที่ตั้งเป้าจะพิชิตตั้งแต่ต้นปี 2017 ว่าจะขอจบ 100กม สักครั้งในชีวิต และต้องมาจบที่งานโป่งแยงเทรลนี้ด้วย เพราะดีที่สุดในประเทศไทย ดังนั้นไม่มีใครป้ายยามา ตรูดมกาวสมัครเองล้วนๆ

ปี 2016 วางแผนไว้ไต่ระยะไว้และทำได้สำเร็จ แม้จะหวุดหวิดไปหน่อย จบ จอมบึง42กม, โคลัมเบีย50กม และตามด้วย โป่งแยง 66กม แต่พอเข้าปี 2017 แม่งดันไป DNF แรกที่เกาะช้าง 70กม ตามด้วย DNF งาน CM6 70กม .. อ้าว แววบรรลัยมาเยือนแล้ว สุดท้าย 4 เดือนก่อนจะมาวิ่งงานนี้ เลยต้องลงงานรัวๆ เท่าที่พอจะสมัครได้

เก็บระยะ วัดชัยมงคล42กม, ปีนเขาหลวงสุโขทัย, Tanaosri Hill Repeat 2 รอบ และปิดท้ายด้วยซ้อมใหญ่ครั้งสุดท้ายที่ UTCR 66กม.. ก็จบได้ด้วยดีเกินคาด เลยพอเบาใจได้นิดนึง แต่ก็ยังกลัวๆอยู่ เพราะไม่เคยไปเกินระยะ66กม และออกกำลังกายต่อเนื่องข้ามวันข้ามคืน

เพราะมีประสบการณ์เกาะช้างที่ลุกลี้ลุกลนจนไม่ได้พักผ่อนและวิ่งไม่จบ รอบเชียงรายกับโป่งแยงครั้งนี้เลยบินไปกินๆ นอนๆ รอเชียงใหม่ก่อนหน้า 2 วัน กับมิ้น พี่อั้ม ขวัญ พี่อาน่า เลยจัดอาหารชุดใหญ่เท่าที่จะหากินได้อร่อยๆ, มิ้นจะบอกเรื่อยๆ ว่าควรโหลดอะไร ไม่โหลดอะไร ก็กินตามมันนั่นหละ หลักๆเป็น พิซซ่า สลัด เสต็ก ข้าว

วันศุกร์ไปรับ BIB เจอเพื่อนพ้องน้องพี่คุ้นหน้าคุ้นตากันเพรียบ ส่วนใหญ่เจอกันตามงานเทรลและอัลตร้าที่อื่นๆ และตั้งใจมาเปิดร้อยกิโลแรกที่นี่เหมือนที่ผมทำ เพราะทุกคนคิดเหมือนกันว่า “มันต้องโดนๆ!!”

เช้ามืดวันเสาร์ เสียงปล่อยตัวดังตอน 05:08น. เลทนิดหน่อยเพราะนักวิ่งระยะร้อยเยอะถึง 500คน ผมวิ่งประกอบพี่เก่งไปเรื่อยๆ ลงจากสวนสิริกิติ์ฯ และวิ่งย้อนขึ้นมาเลยจุดสตาร์ทไป ช่่วงนี้ยังทำความเร็วได้ดี จนเข้าจุด W1 เจอเอ๋ มิ้น พวกนักวิ่งขาแรง ยังแอบตกใจ เฮ้ย กรูมาทันกลุ่มนี้ด้วยว่ะ ปกติไม่เคยเจอ ฮ่าๆ แล้วก็วิ่งยาวไปเรื่อยจนถึงลำธารขวางตรงหน้า เลยหยุดถอดรองเท้าถุงเท้า เพื่อข้ามน้ำกัน แม่งเสียเวลาไป5-10 นาที แต่เอาเถอะ ดีกว่าเท้าเปียกแต่ต้น แล้วก็อัดมาเรื่อยๆจนถึง A10 เช็คพ้อยแรก 15 กม

ตอนเข้า A10 กินขนมกล้วยที่พกมาไปชิ้นนึง กับเกลือแร่ขวดที่จัดให้ไปหน่อยนึง กะว่ามันจะช่วยเพิ่มแรงเพราะต่อจากนี้ไปต้องขึ้นต่อเนื่อง 1,000เมตร ระยะทาง 10กม เพื่อไปยอดดอยปุย จุดที่สูงที่สุดในเส้นทางนี้ .. แต่ก็ไปต่อได้ไม่นานกี่กิโล ผมเริ่มมีอาการเหนื่อยมากขึ้นเรื่อยๆ หัวใจเต้นแรง และค่อยๆหลุดจากพี่เก่ง จนละสายตากัน ตอนนั้นหลายๆคนเริ่มแซงไปทีละคนๆ และแล้ว ก็มาเจอผู้หญิงคนหนึ่งโผล่มาจากพุ่มไม้ มองหน้าแบบเหวอๆ “อ้าววว เฮ้ยย! นึกว่าไปไกลแล้ว” นางตอบ “เออ ทำไมต้องมาเจอตอนนี้ด้วยวะ เพิ่งแวะส่งแฟกซ์เสร็จ” ไหนๆก็เขียนถึงละ ขอแท็กชื่อเลยละกันว่าคนที่แอบไปขี้มาคือหญิงปลา นั่นเอง..

หญิงปลาแม่งดีดมาก เดินไวจนนำผมไปเรื่อยๆ แต่ก็หยุดรอเป็นพักๆ พอไล่ให้ไปก่อนแล้วแม่งก็ไม่ไป ไม่ใช่ว่าพิศวาสอะไรผมหรอกนะ ชีแค่ตอบกลับเบาๆ “แล้วกลางคืนเราจะเดินกับใครวะ กลัวผีเว้ย..” โอเค ดีล งั้นลากตรูไปด้วย..

ผ่านยอดดอยปุยและเข้ามาถึง A9 แบบเกินเวลาจากแผนไป 7 นาที แต่ก็ตัดสินใจเสียเวลานั่งกินข้าวผัดต่อ เผื่อจะมีอะไรดีขึ้น ปลาบอกว่า ที่หมดแรงน่าจะเพราะไม่ได้กินอะไรและกินเกลือแร่ เลือดมันเลยข้น พอผมฟังเท่านั้นแหละ นึกถึงตอนปีนภูเขาที่เนปาลเลย อาการแม่งแบบเดียวกัน ตั้งแต่นั้นมา ก็เลยจิบน้ำเปล่าเรื่อยๆ และไม่กินเกลือแร่ตลอดเส้นทาง

จาก A9 ไป A8 เส้นทางร่มรื่น สวย สโลปลงพอจะวิ่งได้ แต่ก็จะเดิน มีไรป่ะ เพราะตอนนี้กางเกงแม่งเริ่มบาดไข่ละ รู้สึกคันๆ จนมาถึง A8 เลยแวะเข้าห้องน้ำไปขี้ทีนึง จนพอโดนน้ำเท่านั้นหละ แม่งแสบเลย .. นรกมาเยือน อีก 70กิโลหลังจากนี้แม่งหนังชีวิต ชิตฟิวส์กับไข่มหัศจรรย์ .. แล้วความอนาถคือ ตรูลืมพกวาสลีนมาด้วยจ้าา ต้องขอวาสลีนจากหญิงปลา ซึ่งช่วยได้ไม่มากเท่าไรเพราะเป็นแผลไปแล้ว T-T

จาก A8 ไป CP1, A7 บางท่อนแม่งทางเป็นน้ำๆ โคลนๆ อยู่เรื่อยๆ เริ่มเจอแก๊งม้า ถ้าจำไม่ผิดจะมี ม้า21 ม้า22 และก็เจอแก๊งค์แบ็คโฟร์สวนกุหลาบ OSK 115 ผลัดกันแซงๆ เป็นระยะๆ เริ่มคุยกันว่าระยะแม่งเพี้ยนละ เดินเท่าไรก็ไม่ถึง CP1 สักที และพอไปถึง ก็ไม่คัทออฟที่นี่ตามแผนที่ด้วย แต่เลื่อนไปคัทออฟที่ A7 แทน คือไปไกลขึ้นอีก 3กิโล แต่เวลาคัทออฟเท่าเดิม คือ 17:15น ก็เลยรีบอัดๆกันไป จนเข้าที่ประมาณ 16:00น ซึ่งตอนนี้ผ่านระยะ 46กม แล้ว ใช้เวลาไป 11:00ชม (ระยะที่นาฬิกาผม)

กินข้าวเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ A7 เสร็จ โครตโชคดี ใน Drop Bag นี้มีวาสลีนโหลดมาด้วย ก็เลยโปะเป้าเต็มที่และพกไปด้วย ใช้เวลาที่ CP นี้ราวๆ 15 นาที ก็รีบออกเดินทางต่อ ตอนนี้เข้าสู่เส้นทางที่ผมเคยวิ่งโป่งแยง66 เมื่อปีก่อน เลยจำได้ว่า A6 ผานกกกมันชันมาก แต่พอขึ้นเขาลูกแรก กลับไม่ชันอย่างที่คิด และเหมือนว่าเส้นทางจะเปลี่ยนแปลงไปพอสมควรจนผมจำไม่ได้ ใช้เวลาพักใหญ่ก็ถึงยอดเขาและเจอไร่กะหล่ำ (ซึ่งปีก่อนเหมือนจะเป็นไร่กุหลาบ) เดินราบๆ และเจอขาลงยาวๆ แล้วก็ย้อนกลับขึ้นมาแบบชันๆ อีกรอบ ก็มาถึง A6 ผานนกก

A6 ผานกกก มีเวลาเหลืออีก 1 ชั่วโมงก่อนคัทออฟ ผมเริ่มเจอเพื่อนๆ DNF กันบ้างแล้ว, ตอนนั้นประมาณ 19:30น มืดแล้ว พวกเราที่เหลือ มีแก๊ง OSK115 กลุ่มพี่เสื้อเทา และเพื่อนอีก 3-4 คน เกาะกันไปเรื่อยๆ เพื่อไป A5 ซึ่งเส้นทางนี้เป็นป่าไผ่ แม้ระยะทางแค่ 5.4 กม ไม่ไกลนัก แต่แม่งชันม๊ากก ทำได้แค่เดินไปพักไป ลมแม่งก็แรง ความหนาวเริ่มมาเยือน .. แต่จุดที่แปลกคือ ผมเริ่มดีดว่ะ เดินได้เรื่อยๆแบบไม่เหนื่อย ทำให้บ่อยครั้งเป็นแนวหน้ากลุ่ม

ไปถึง A5 บ้านกองแหะ ก่อนคัทออฟเพียง 1 ชั่วโมง กินข้วาเหนียวหมูไปห่อนึง ได้น้ำแดงแฟนต้าอีกแก้ว โครตชื่นใจ ที่นี่ปลาและเพื่อนคนอื่นๆเริ่มลังเลว่าจะไปต่อดีไหม เพราะเหมือนใกล้จะหมดแรง เขาถามผมว่าทางข้างหน้าไป A4 เป็นไง ผมตอบได้แค่ว่าคุ้นๆว่าชันพอสมควร แต่ก็ไม่มากเท่าป่าไผ่มื่อสักครู่ ปลาก็เลยตัดสินใจไปต่อ .. เช่นกัน ทางแม่งเปลี่ยนไป เหมือนทำดีขึ้น ก็เลยไม่ชันเท่าที่ผมรู้สึกจากปีก่อน ท่อนแรกๆเป็นถนนชัน จากนั้นก็ขึ้นลงๆไปเรื่อยๆ ไม่ยากมาก

จาก A5 ไป A4 ผมยังคงดีดเหมือนเดิม เดินนำมาตลอดทางจนหลุดถึงถนนแม่ริม- สะเมิง ผมเดินคนเดียวทิ้งปลาไว้อยู่กับกลุ่มใหญ่ แต่ก็ได้ยินเสียงเพลงที่ปลาเปิดพยายามมาใกล้เรื่อยๆ แต่แล้วก็ห่างออกไป ที่เร่งเพราะผมเข้าใจว่าคัทออฟคือ 00:00น และแล้วผมก็ไปถึง A4 จุดชมวิวสะเมิง ตอน 00:00น พอดี แต่เจ้าหน้าที่บอกว่าคัทที่ 00:30น ผมเลยรีบตะโกนเรียกปลากับคนอื่นๆ ให้รีบมาเข้าเช็คพ้อย

ที่ A4 ผมเจอคนนั่ง DNF เยอะพอสมควร เพราะติดถนนใหญ่ ปลาบอกผมว่าหมดแรงแล้ว ไปไม่ไหวจริงๆ จะไม่ไปต่อแล้ว ผมพยายามพูดและดึงให้ไปอยู่นาน นางก็ไม่ยอม งอแง ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าจะเรียกใครทิ้งใคร สุดท้ายผมก็ให้ปลาอยู่ที่นั่น และเดินออกมาคนเดียว ทุกคนในเต็นท์ตะโกนโห่ร้องเชียร์ปิดท้ายส่งผม “ผู้กล้าาาา..”

ผมเริ่มรู้แล้วว่าทำไม ส่งท้ายว่า “ผู้กล้า” คนที่ไปก็นำไปกันหมดแล้ว คนที่ไม่ไปก็ DNF หมดแล้ว เหลือผมตัวคนเดียว และเป็นคนสุดท้ายของเรซ กับเวลาอีก 15นาที ที่ผมเหลือ GAP จาก A4, ผมเดินไปก็คิดไปว่าจะย้อนกลับมา DNF ดีไหมวะ เพิ่งผ่านมาไม่กี่ร้อยเมตร ความหวังริบหรี่ชะมัด และแม่งตอนนั้นก็มีความกลัวเข้ามาแทรก เพราะลมแรงและมืดสนิท มีแค่ไฟจาก Headlamp กับแสงจันทร์ มองไปริมถนนทางไหนแม่งก็เจอแต่ศาลพระภูมิ ได้ยินเสียงเป้น้ำก็คิดว่าคนเดินตาม หางตาเห็นตอไม้ก็คิดว่าคนนั่งมอง เสียงไม้ไผ่เสียดสีกันก็เหมือนเด็กร้อง โอ๊ยยย ความกลัวมาเต็มๆๆ ก็แผ่เมตตาออกไปตามที่เคยปฏิบัติ สุดท้ายเริ่มมีสติ กลับมาคุยกับตัวเองอีกครั้ง “มาตั้ง 70กม แล้วนะ จะยอมให้สิ่งที่ทำมาทั้งวันทั้งคืนสูญเปล่าหรอวะ” ก็เลยตัดสินใจไม่ย้อนกลับไปหาคนข้างหลัง แต่จะรีบตามไปหาคนข้างหน้าแทน ก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าเดินไปเรื่อยๆ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

พอหลุดถนนใหญ่เข้าไปทางขึ้นเขา ผมก็เห็นแสงไฟนักวิ่ง เลยตะโกนว่ารอผมด้วยๆ ปรากฎว่าเป็นแก๊งค์แบ็คโฟร์ OSK 115 ต้องขอบคุณมากจริงๆ ที่ยังรอและมาด้วยกันอยู่ครู่หนึ่ง เราเริ่มไต่เขาเข้าหมู่บ้าน ไม่แน่ใจว่านอร์ทหรือโจ้ บอกให้ผมนำไปก่อนได้เลย เพราะเขาอาจจะไปเรื่อยๆและไปนอนกันที่ A3 ผมก็เลยเร่งฝีเท้าเดินมาเรื่อยๆ เส้นทางนี้ไม่ยากอะไร พอขึ้นพ้นหมู่บ้าน ก็เป็นทางขึ้นลงนิดๆหน่อยๆ ผมกลับมาเดินคนเดียวอีกครั้ง ความกลัวไม่มีเหมือนเดิม แต่ความเบลอกลับเพิ่มขึ้น เดินหลงทางไปสองครั้งเพราะเป็นทางแยกและไม่เห็นความเชื่อมต่อของริบบิ้นกับป้ายสะท้อนแสง ก็เสียเวลาเดินย้อนกลับมานิดหน่อย เลยต้องเร่งฝีเท้าให้มากขึ้นไปอีกเพื่อชดเชยเวลา จนตามไปเจอพี่่เสื้อเทากับลุงเสื้อน้ำเงิน (ผมขอโทษจริงๆ ผมจำชื่อพี่ทั้งสองไม่ได้) เราเดินมาด้วยกันจนถึง A3 วัดโป่งไคร้ ก่อนเวลา 45 นาที ถือว่าทำเวลากลับคืนได้ดี แต่ยังอันตรายอยู่

ที่ A3 แม่งโครตอนาถ ต้องแบ่งกันกินข้าวเหนียวหมูห่อสุดท้ายและน้ำแดงแฟนต้าที่เหลืออีกนิดหน่อย เรารีบจัดแจงของใน Drop Bag เสร็จ ผมใส่เสื้อกันลม แล้วก็พุ่งตัวออกมาทันที เส้นทางจาก A3 ไป A2 ผมคุ้นๆว่าชันมาก แต่พอเจอของจริง รอบนี้ทำไมชั๊นชันและยาวนานกว่าที่คิดวะ เดินเท่าไรก็ไม่สุดสักที ตอนนั้นผมยังคงดีดอยู่ เป็นผู้นำกลุ่ม จนผมเริ่มหลุดไม่เห็นพี่สองคนนั้นตอนใกล้ยอด แต่ก็คิดว่าเดี๋ยวแกคงทัน ก็เลยเดินมาเรื่อยๆคนเดียว ไม่ได้กลัวอะไร (ดีนะ เพิ่งรู้จากพี่เก่งนี่แหละว่ามันเจอผีตรงนี้) จนหลุดจากป่ามาเจอสวนผักชาวบ้าน ตรงนี้ลมแรงมากๆ และหนาวทะลุเสื้อเลยทีเดียว ตอนนั้นรู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะมันโล่งๆ มองเห็นดาว เห็นไฟไกลๆระยิบระยับ (แถวม่อนแจ่ม) แต่ก็ยังรีบเดินต่อไป จนเข้าจุด A2 ตอน ตี4 ครึ่ง

ที่ A2 ผมแปลกใจมากเพราะเจอมิ้น ผมคิดว่ามิ้นวิ่งจบไปแล้ว ซึ่งมิ้นบอกว่ามาถึงตั้งแต่ตี2 แต่แวะนอนพักครู่หนึ่งเพิ่งตื่น พอจะไปต่อก็หนาวมาก เสื้อที่พกมาเอาไม่อยู่และคิดว่าจะ DNF ตรงจุดนี้ ผมเลยให้ Emergency Blanket ไป และมีชาวบ้านตัดถุงดำคลุมให้อีกที แต่เจ้าหน้าที่เห็นคงสงสาร ก็เลยให้ยืมเสื้อแจ็คเกตมาตัวนึง สุดท้ายมิ้นเลยตัดสินใจไปต่อ และพวกเราต้องรีบออกจากจุด A2 นั่นทันที เพราะถ้าไม่ออกก่อน 05:08น จะถูกตัดเป็น DNF ทันที

ตอนนี้แรงผมหมดแล้ว จู่ๆก็ง่วงมากๆ จะวูบหลายรอบ เพิ่งเคยเป็นกับตัวเองครั้งแรก หรือศัพท์ที่นักวิ่งเรียกกันว่าเข้าสู่โหมด Auto Pilot หรือ ขับเคลื่อนอัตโนมัติ หมายความว่า หลับในขณะวิ่ง ซึ่งผมรู้สึกได้ว่าขาผมยังขยับอยู่ แต่เคลิ้มหลับตลอดเวลา พอจะรู้สึกได้ว่าเป๋ไปเป๋มาและรู้สึกว่ามิ้นจะพยายามคุยกับผมเรื่อยๆ ตอนนั้นผมสะดุดเท้าตัวเองทีก็ตื่นที เป็นตั้งแต่เริ่มออก A2 จนลงมาสุดถนนประมาณ 2กิโลก่อนเตรียมขึ้นเขาอีกรอบ ตอนนั้นเหมือนถูกสั่งว่าต้องตื่นได้แล้ว จู่ๆก็เลยตื่นทันที หลุดจากโหมด เออ แปลกดี … แต่ก็โล่งใจที่ไม่ใช่ตัวเองเป็นคนเดียว เพราะหันไปข้างทางเห็นนักวิ่งบางคนนอนสิงอยู่โคนต้นไม้เช่นกัน (ก็ถูกไล่ออกมาจาก A2 นี่หว่า ใครอยู่โดนปรับ DNF หมด)

ผมกับมิ้นเดินขึ้นไปเรื่อยๆ แบบไม่ได้เร่งมากนัก จนไปถึงจุดที่จะขึ้นเขาม่อนล่อง ซึ่งเป็นที่ตั้ง A1 มิ้นก็ได้เร่งเดินมากขึ้น ตอนนั้นผมยังพอเร่งตามได้บ้าง แต่มิ้นคงได้ยินเสียงหอบผมก็เลยหยุดแล้วหันมาถามว่าพักไหม ก็เลยพัก เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆจนถึง A1 ม่อนล่อง จุดเช็คพ้อยสุดท้ายของงาน ตอนประมาณ 06:45น ที่นี่พบคนที่ไม่คาดคิดเยอะ อย่าง แอน ซีอิ๊ว พัน เพราะคิดว่าน่าจะจบกันหมดแล้ว

ผมสังเกตอาการมิ้นตอนลงจากม่อนล่อง ดูบาดเจ็บ ผมเลยถามมิ้นไป มิ้นบอกว่าเป็น ITB ลงลำบาก แต่ทางขึ้นกับทางราบยังสบายๆ ผมเลยคำนวณเวลาว่า เราเหลือทางลงดิ่งๆ 8กิโล และขึ้นชันอีก 2กิโล กับเวลาอีกแค่ 3 ชั่วโมง ต้องเร่งพอสมควร ผมเลยบอกมิ้นว่าขอลงนำหน้าไปก่อน และให้มิ้นไปแซงผมตอนขาขึ้น 2กิโล สุดท้าย เพราะตอนนั้นผมคงขึ้นได้เอื่อยๆ มิ้นเลยตกลง ผมก็วิ่งแซงมิ้นมา

เส้นทางขาลงเพื่อไป Botanic Resort ผมรู้สึกไม่คุ้นอีกแล้ว ผมจำได้ว่าปีก่อนสวยมาก เป็นป่าสนเคล้าหมอก แต่ตอนนี้กลายเป็นไร่สวนชาวบ้านเยอะมาก คือถ้าไม่ได้เปลี่ยนเส้นทาง ก็แอบรู้สึกเสียดายนะ

ผมวิ่งเหยาะๆลงไปเรื่อยๆ โดยตั้งใจว่าจะให้เหลือเวลาอย่างน้อย 1ชั่วโมง เพื่อใช้เดินขึ้น 2กิโล สุดท้าย ตอนนั้นเริ่มแซงได้สองสามคน จนมาเจอพี่คนหนึ่งเดินตัวเอียง กระเผกๆ ผมเลยชวนคุย แกบอกว่า อยากจบสนามนี้มาก เพราะฟิตซ้อมมาตลอดทั้งปีเพื่อให้จบ 100กิโล แกบอกว่าอายุผมมากแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสทำแบบนี้อีกเมื่อไร ผมบอกไปว่าถึงเข้าไม่ทันเวลาแต่ได้เข้าเส้นชัย ก็นับเป็น Finisher แล้วครับ ได้เหรียญได้เสื้อ แต่เราไม่ได้คะแนน ถ้าเราไม่เอาคะแนนก็ไม่ซีเรียสอะไร ก็บอกว่า เออน้องคิดดี ซึ่งมันก็จริง แต่มันไม่สมบูรณ์แบบ พี่อยากเข้าเส้นชัยให้ทันตามเวลาที่กำหนดไว้ .. โอ้โฮ กินใจโครตช็อตนี้ .. จนพอถึงทางลง ผมก็ลาแกเพื่อวิ่งเหยาะลงไปเช่นเดิม ..

ลงมาถึง Botanic Resort เจอพี่ตั๊บเพื่อนปลาพอดี เลยเดินมาด้วยกันแบบสบายใจ ผมรีบเปิดโทรศัพท์และไลน์บอกเพื่อนทันที ให้มารอรับที่เส้นชัย เปิด Zello เพื่อวอบอกปลาว่ามาถึงแล้ว ลงไปจนถึงถนนใหญ่ตอน 8:45น. ซึ่งตอนนั้นนักวิ่งที่เดินผ่านเริ่มให้กำลังใจว่าใกล้ถึงแล้ว

ทางขึ้นเนินชันๆ 2กิโล สุดท้ายก่อนเข้าเส้นชัย จู่ๆ พี่ที่เดินตัวเอียงก็มาทำให้ผมเซอไพร้อีกครั้ง แกมาไวมากๆ แกบอกว่าแกเป็นนักปั่น เลยขาขึ้นจะไวหน่อย ซึ่งผมมารู้ทีหลังจากปลาว่า แกชื่อ ลุงอ้วน เป็นนักไตรกีฬาระดับ Iron Man (เชร้ดดด!!..) ตอนนั้นก็เดินเกาะกลุ่มกันไป มี แอน พัน ผม ลุงอ้วน และเพื่อนๆอีกสี่ห้าคน

เริ่มเข้าใกล้เส้นชัย ทุกคนริมตะโกนร้องเชียร์ สลับกับปรบมือให้ ได้ยินเสียงโปรหนำผ่านไมค์ประกาศชัยชนะของนักวิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ จนถึงบันไดเส้นชัยที่นักวิ่งโป่งแยงทุกคนอยากจะมาให้ถึง ผมวิ่งซอยเท้าขึ้นไปผ่านประตู Finish ตอนเวลา 09:24:45น. ผมวิ่งจบอัลตร้าเทรล 100 กิโลเมตร ได้ตามความฝันแล้ว สิ้นสุดการผจญภัยที่ยาวนานถึง 28:16ชั่วโมง ทุกอย่างที่ทำมาและซ้อมมาทั้งหมดไม่สูญเปล่า..

ต้องขอบคุณร่างกายและจิตใจของตัวเองที่พามาถึงวันนี้ได้
ขอบคุณปลาที่มาด้วยกันเกือบ 70กิโล ให้วาสลีน ให้ขนม ให้เสียงเพลง ให้กำลังใจ ช่วยลาก และอยู่ด้วยกันตลอดทาง ขอบคุณจริงๆ แอบรู้สึกผิดที่ทำให้เปลี่ยนใจกลับเข้าเรซไม่ได้ เลยทำให้ปลาไม่จบ
ขอบคุณมิ้นที่ให้วิตามิน ให้ความรู้เรื่องอาหาร ขับรถกลับให้ และช่วยลากมาตอนท้ายๆ และก็โดนผมทิ้งไป กระซิกๆ
ขอบคุณพี่เก่งที่ช่วยลากมาตอนต้น แต่งวดนี้พี่เทพจริงๆ ผมตามพี่ต่อไม่ไหว เราเลยไม่ได้ไปด้วยกันต่อ (งานหน้าแก้ตัวนะ คือพี่ต้องมาช้ากับผมนะ ไม่ใช่ผมไวตามพี่)
ขอบคุณแอน ซีอิ๊ว พี่ตั๊บ พี่พัน แก๊งแบ๊คโฟร์สวนกุหลาบOSK115 กลุ่มพี่เสื้อเทา ลุงเสื้อน้ำเงิน แก๊งม้า และอีกหลายๆคนในเรซ ที่มาด้วยกัน ช่วยลากกัน รอกัน แบ่งขนมให้ คอยพูดส่งพลังให้กันตลอดทาง กราบในหัวจิตหัวใจ

ขอบคุณโปรหนำ อาจารย์นทีและผู้จัด ที่รังสรรค์สนามโหด

ขอบคุณแม่ ที่เชียร์ตลอด แม้รู้ว่ามันยังปิดมือถืออยู่ ยังไม่ได้อ่าน

ขอบคุณทุกแรงเชียร์และกำลังใจทุกคนด้วยนะครับ

สรุป
ระยะทางจากนาฬิกา: 106.86km
เวลาจากนาฬิกา: 28:16:05 ชั่วโมง
เวลา Official: 28:16:00 ชั่วโมง
เวลา Chip Official: 28:15:15 ชั่วโมง
อันดับ Overall: 310th of 465
อันดับ Division: 254th of 385
อันดับ Group: 254th of 385
Avg Pace Official: 16:57 / 1k
Avg Pace นาฬิกา: 15:52 / 1k

อาหารระหว่างทางรอบนี้ ผมกินแต่น้ำเปล่า และข้าวที่มีให้ตาม CP ทุกจุด กินขนมปังสองจุด ปรากฎว่าดีดมาก มีแรงขึ้น ไม่เหนื่อยง่าย แม้จะออกฤทธิ์ช้าหน่อย(1-2ชั่วโมง)แต่อยู่ได้นาน ส่วนขนมอื่นๆผมมีกินเจลลี่สองเม็ด และวิตามินบีรวมบีรอคคาที่มิ้นให้ 1 เม็ดก่อนออกตัวกับที่ A3 ไม่กินเจล ไม่กินบาร์แท่ง ไม่กินเกลือแร่ (จิบไปหน่อยแล้วก็หมดแรงตอน A10)

งานนี้ตั้งใจไปวิ่งซ้อมยาวครั้งสุดท้ายก่อนจะไปโป่งแยงและตั้งใจไปทดสอบร่างกายวิ่งกลางคืนด้วย ประสบการณ์จากเกาะช้างที่ DNF เลยคิดว่าเพราะวางแผนกินนอนไม่ดีตั้งแต่วันก่อนวิ่ง งวดนี้เลยเดินทางไปล่วงหน้าก่อนวันนึง กินนอนให้เต็มที่ จะได้หมดข้ออ้างสักที

ก่อนเริ่มวิ่ง ทำแพลนไว้กับพี่เก่ง ว่าจะต้องจบ 14:10น ในใจก็แอบคิดว่า เชี่ยย คำนวณผิดป่าววะ ปกติเข้าก่อนคัทออฟไม่เกินชั่วโมง งวดนี้จบก่อนถึง4ชั่วโมงเลย แต่เอาวะ ไม่น่ายาก ดูความชันกับระยะทาง ก็ไม่โหดเกินไป คงประมาณโคลัมเบีย ขำๆ แล้วเป็นงานจัดครั้งแรกด้วย เลยไม่มีคนรีวิวให้อ่าน ทำได้แค่ลุยไปให้จบ อย่าให้เจ็บพอ จำไว้ เราแค่มาซ้อม

เริ่มวิ่งตอน 2 ทุ่ม เกาะกลุ่มไป มีผม พี่เก่ง พี่อ้น ทางยังอยู่ในไร่สิงห์ วิ่งง่าย พอผ่านไป 3กม เริ่มเป็นเนินขึ้นไปที่หมู่บ้าน เจอลูกเด็กเล็กแดงมายืนแตะมือให้กำลังใจ น่ารักเชียว จนเจออิน้องคนนึงนั่งชันเข่าเงียบๆคนเดียวที่กะไดบ้าน ทักไปก็ไม่ตอบ ไม่ยิ้ม แอบคิดเอ๊ะ กรูสามคนเห็นกันแค่นี้หรือเปล่าวะ แต่ก็ขำๆกันไป

ช่วงแรกทางเป็นทางดินให้รถวิ่งแต่แบบพังๆ มีหินกลิ้งเยอะ ต้องระวัง แต่ด้วยกลัวไม่ทันแพลน ทางราบ ทางลงก็สับกันแหลก เข้า cp แรก 7กม ตอน 1ชม หน่อยๆ ก่อนแพลน30นาที

หลังจากนี้แหละ ความสนุกสนานมาเยือน เพราะเริ่มไต่เขาลูกแรก ภาพในหัวที่คิดว่าไม่ยาก สลึด หายไปเกลี้ยง เจอแต่ความชันและรกของป่าไผ่ ไต่ขึ้นไปอย่างไม่หยุดหย่อนมารู้ตอนจบว่าแถวๆนี้แม่งป่าช้าด้วย อืมม ขอบใจ ที่ไม่บอกกรูก่อนแต่แรก จนแลเวจนรอดมาถึง cp สอง 18กม ก่อนแพลนไปประมาณ 30นาที

รู้สึกว่างวดนี่พี่เก่งท็อปฟอร์มมาก นำตลอด ดูไม่หมดแรง ส่วนพี่อ้น เริ่มสารภาพว่า มีความคิด dnf ขึ้นมาเต็มหัว ก็ช่วยกันพูดให้กำลังใจกันไป เริ่มเก็บแซงได้บ้าง วิวข้างทางเห็นไฟตัวเมืองเชียงรายสวยงาม ส่วนดาวบนฟ้าก็สวยระยิบระยับ ถ้าไม่ติดว่าต้องรีบไป คงยืนดูให้นานกว่านี้

ผ่านยอดแรกไปได้อย่างพอหอมปากหอมคอ ผ่านจุด cp สาม แล้วก็วิ่งลงดิ่งๆเพื่อลงเขาลูกแรก ผมเริ่มเวียนหัว เลยเดาสาเหตุว่า 1.ไฟเฮดแลมป์ส่องทาง 2.เริ่มง่วง 3.ไม่ได้กินอะไร สองจ้อแนกช่วยไม่ได้ ส่วนข้อสามคือจริงๆแม่งก็อยากกิน แต่โดนพี่เก่งลากไปต่อ มามงมาม่าตามจุดให้น้ำ ไม่มีสิทธิ์ได้แดกจะจ้า แต่สุดท้ายก่อนขึ้นเขาลูกสอง เลยจัดขนมปังเผือกไปคนละครึ่งก้อนแบ่งกับพี่เก่ง กินควบกับเจล ก็พออยู่ท้อง อาการดีขึ้น

Cp สี่ที่ กม28 นี่แม่งโหดลากเลือดสุด ไต่ต่อเนื่องพันเมตร ตอนนั้นน่าจะช่วงตีสองแล้ว เดินได้เอื่อยๆ เพราะเริ่มล้าจากความง่วง และหิว อากาศเย็นขึ้น ช่วงไหนทางราบก็สับเดินไวหน่อย จุดนี่นีกวิ่งหลงทางเยอะ แต่พวกเราโชคดี ดูป้ายกันตลอด ไม่หลงไปกับคนอื่นๆ กว่าจะถึง cp ใช้เวลาเกือบเต็มแพลน margin ที่สะสมมาสลายไปกับจุดนี้

ยัง ยังไม่จบ ยังไม่ถึงยอด ต้องไปต่ออีก 300 เมตร ตอนนั้นเจอนีกวิ่งคนอื่นๆ ทุกคนเริ่มเดิน ไม่มีคนวิ่งแล้ว เพลียกันหมด และเริ่มสับสนว่าจุดไหนคือยอด เพราะความสูงไม่ตรงกับกราฟ และไม่มีสัญลักษณ์อะไรบอกว่าเป็นยอด เราก็ผ่านมันไปในความมืดแบบงงๆ รู้ตัวอีกทีคือเป็นทางโคลนๆ ช่วงขาลง ก็เป็นสัญญาณว่าพ้นยอดสูงที่สุดของงานนี้ไปแล้ว เป็นอันว่า นับจากนี้จะเจอแค่ทางลง แล้วก็เนินเขาโง่ๆ100-200เมตรอีกสามลูก ก็จบแน่แล้ว

วิ่งๆเดินๆเรื่อยๆจนมาถึง cp ห้า จุด bag drop หกโมงเช้าพอดี ได้ margin คืนมา 1ชม จากแพลน ช่วงนี้ใช้เวลาเยอะ ผมเปลี่ยนกางเกงเพราะแม่ง compress บาดไข่ เปลี่ยนเสื้อ แปะพลาสเตอร์มต้ฝ่าเท้าเพราะเริ่มแสบพุพอง ได้ข้าวต้มไปอีกถ้วยนึง ก็สบายท้องขึ้น ตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่าง เจ้าหน้าที่จุดนี้ตรวจอุปกรณ์เข้ม ถ้ามีของไม่ครบ จะไม่เช็คเวลาให้ แต่ไปต่อได้ ก็ได้ dnf กันไป โหดขิงๆ, อ่อ มารู้จากเจ้าหน้าที่ว่าประกาศเลื่อนคัทออฟไปจุดละ 1ชม ด้วย ตอนนี้พวกเราเริ่มเดินกันชิลละ เวลาเหลือๆ

ทางลงจุดนี้เป็นถนน โหดมากๆ เพราะชันและต่อเนื่องยาวร่วม 5กม ตอนนั้นพี่เก่งเจ็บ itb พี่อ้นเจ็บเข่า ผมก็เท้าพอง เลยทำเวลาช่วงขาลงกันไม่ได้เลย เดินขำๆที่เพซ12-15 จนไปเจอถนนใหญ่ แล้วก็เจอ cp6 แต่แอบงงเพราะต้องผ่านเขาลูก200เมตรก่อนสิ ถึงจะเจอ cp แต่ก็ช่างมัน ดีแล้ว เพราะหิวมาก จุดนี้เองเจอพวก 38กม วิ่งตีขนาบ

และสิ่งที่คิด ก็ผิดไป หลังผ่าน cp6 แม่งเจอติ่งที่ว่าแล้วครับ ในกราฟ เป็นติ่งเล็กๆของระยะ66 แต่สูงสุดของระยะ38 แม่งเลยไม่ธรรมดา ขึ้นชันๆต่อเนื่องในป่าไผ่ พร้อมกับดงมดดำที่ถ้าเดินไม่ดีไปปาดใบไผ่ มันจะมาเกาะเป็นสิบๆตัว กัดเจ็บด้วย พอพ้นยอด ก็เจอทางลงชันๆ แล้วก็ขึ้นลงๆ ระดับ 30-50เมตร สลับแบบนี้ไปเรื่อยๆ

พอเริ่มเข้าหมู่บ้าน ระยะประมาณ50 กม แม่งมีให้ลงน้ำจ้าา ลงเพื่อ?!??? จากนั้นก็ไปขึ้นเขาแล้วก็วนลงมาแบบดูโง่ๆ เอิ้ม ขึ้นเพื่ออ?!?! กลัวระยะขาด? หรือ gain สะสมไม่มากพอ? อันนี้ต้องถามทีมจัดละครับ แต่คนบ่นกันระงม

ขึ้นลงๆ ผ่านสวนชาวบ้าน ผ่านหมู่บ้าน ไปจนถึง cp สุดท้ายที่ 63 น้องบอกว่า ใกล้ถึงแล้ว แต่ไปลงน่ำนิดนึง ซึ่งอันนี้ทีมงานบอกไว้ก่อนแล้ว ทำใจได้ ก็ลุยต่อ จนไปถึงทางลงน้ำ อันนี้ก็ดูลงน้ำแบบโง่ๆ จะลงเพื่อ!?! ไม่ได้มาวิ่ง obstacle ไง! ตีนพองแล้วไง! โธ่ว เดี๋ยวปั๊ดทุ่มด้วยโพเดี้ยม

ลงน้ำเสร็จ มาต่อเรื่อยๆ จนระยะใกล้จะครบ 66 กม แล้ว แต่ก็เจอเซอไพรซ์ดอกสามคือ วนขึ้นไร่ชาดเวยจ้า พร้อมป้ายบอกว่า อีก 2 กม ถึงเส้นชัย โอ้ยย แถมแล้วแถมอีก ดอกนี้แถมสองเด้ง พร้อมแดดผ่าหัว ตอนนั้นไม่คิดอะไรละ จะให้ทำอะไรก็ทำ มาขนาดนี่แล้ว ลุยไฟก็ต้องไป แม่งจะจบอยู่ละ 

สุดท้ายวิ่งวนๆ ฝ่าแดดกลางถนน เข้ามาทางด้านหลังของงาน จบที่เวลา 14:45น ใช้เวลาไปทั้งหมด 18:45ชั่วโมง ครั้งแรกที่วิ่งไม่นอนข้ามคืน เลยทำให้รู้ว่าต้องเตรียมตัวให้ดีกว่านี้ตอนไปโป่งแยง100

สรุป วิ่งกลางคืนก็ดี ไม่ร้อน วิวสวย แต่ผมไม่มีอารมณ์ชื่นชมนัก อาหาร น้ำ ทั้วถึง แต่พวก แถมระยะ แถมลุยน้ำ แถมไร่ชา อันนี้ไม่ค่อยโอเค ดูไร้เหตุผลไปหน่อย

ขอบคุณพี่เก่งและพี่อ้น ที่ลากมาจนสุดทาง และอยู่เป็นบัดดี้ผจญภัยมาด้วยกันครับ

เสียดาย และเจ็บใจ ที่ต้องทำให้เกิด DNF แรกในชีวิต
เพราะความห่วยแตกของร่างกาย ที่ก็ไม่รู้เป็นอะไร

ผมสร้างแผนไว้ในใจ 3 งาน ก่อนที่จะไปลง 100กม
คือไปโคลัมเบียหนองใหญ่ 50กม โป่งแยง 66กม
และสุดท้ายก็ เกาะช้าง 70กม

สองงานแรก ก็จบได้ตามที่เคยโพสๆเล่าไป

พอมาเกาะช้าง ผมค่อนข้างคาดหวังไว้ว่าจะจบเช่นกัน
ก็มุ่งเล่นกล้ามส่วนสะโพกและทำสคอช เพื่อป้องกัน ITB และเพิ่มความแข็งแรงขา

ก่อนหน้าวันแข่งหนึ่งอาทิตย์ ผมได้ไปเชียงดาว
ผมเริ่มรู้สึกร่างกายตัวเองผิดปกติ
ผมหนาวตลอดเวลา ไอบ่อย และแม้ว่าเดินในจังหวะปกติของตัวเอง ผมก็ยังมีหอบ ต้องพักบ้าง
แต่นั่นก็คิดว่าเพราะมันหนาว และเพราะฝุ่นมันเยอะ
กลับบ้านมาล้างจมูกก็โล่งขึน เหมือนเป็นปกติ

พอถึงวันศุกร์ที่ผ่านมา ต้องเดินทางตอนตี 4
ตั้งแต่ กทม ไปจนถึงตราด อากาศเย็นมาก และผมรู้สึกหนาว
ต้องคอยลดแอร์ หรือปิดแอร์ในรถ ตลอดทาง
(ซึ่งเพื่อนที่ไปด้วยกันเริ่มสังเกตผมผิดปกติและบอกว่า อากาศมันไม่ได้หนาวขนาดนั้น)
แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร

ไปถึงเกาะตอนเที่ยง รับเสื้อที่งาน
ได้นอนไป 3ชม ตื่นมากินข้าว แล้วนอนไปอีก 1ชม
ตื่นมาเตรียมตัวและไปที่สนามตอน 4 ทุ่มกว่า

เริ่มปล่อยตัวออกวิ่งตอน 23:15น (เลทไปนิดหน่อย เพราะต้องยืนรอรับผู้ชนะ 100กม คนแรก)
ช่วงแรกเป็นทางราบ ก็ค่อยๆเหยาะไปเรื่อยๆ
แต่ตอนนั้นก็รั้งท้ายแล้ว อยู่กับ sweeper ชื่อพี่ดำ
พอเริ่มขึ้นเขา ผมก็เริ่มเดิน
ไปได้สัก 10 นาที ก็เจอผู้หญิงคนหนึ่งให้ผมแซงมา
พี่ดำเลยต้องไปตามผู้หญิงคนนั้นแทนเพราะเป็นคนสุดท้าย

ตอนนั้นเดินอยู่ในความมืดคนเดียว เพราะหลุดกลุ่มใหญ่ไปแล้ว
ทางรกมาก ต้องระวังทั้งตอไม้ เถาวัล หิน
ก้มหน้าเดินมองทางซะส่วนใหญ่
แอบมีกลัวเล็กๆ เพราะเพิ่งเจอของดีที่เชียงดาวมา
เลยไปแบบกึ่งๆทำสมาธิ พยายามมีสติจับลมหายใจตัวเองอย่างเดียว

ตอนนั้นคิดว่าจะไม่แซงใครแล้ว จะหาบัดดี้เดินด้วย
แต่ก็กลัวไม่ทัน cutoff เลยเร่งฝีเท้าไปเรื่อยๆ
ผ่านไปชั่วโมงกว่า แซงไป 4-5 คน
จู่ๆเริ่มมีอาการปวดท้อง ท้องว่าง
(แต่ไม่ได้หิวนะ เพราะไม่ได้อยากจะกินอะไร)
สลับกับเริ่มมีอาการหิวน้ำบ่อยผิดปกติ
และพะอืดพะอมอยากจะอาเจียน

เป็นอาการที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อน
ผมดูเพซตัวเอง ตอนนั้นแม้แต่เดินทางราบ
และรู้สึกว่าตัวเองเดินเร็ว ก็พบว่าอยู่ในเพซ14-16
ซึ่งไม่น่าจะใช่ แต่ดูกี่ทีก็ประมาณนั้น

พอหลุดออกมาจากป่า เข้าสวนยาง
อาจจะเป็นเพราะทางโล่งๆ เคว้งๆ และต้องวนหาริบบิ้นอยู่เป็นระยะๆ
เริ่มมีอาการเวียนหัวและเย็นๆตามผิว
ตอนนั้นเริ่มท้อและถามตัวเอง ว่าจะไปต่อดีไหมวะ

เดินมาจนเจอ ws1 ที่ กม12.5 รู้สึกโชคดีมาก
ฝืนกินกล้วย+น้ำเปล่า+ล้างหน้า และยืนอยู่สักพักดูร่างกายตัวเอง
แต่ไม่รู้สึกว่าดีขึ้นสักเท่าไร

มีพี่นักวิ่งที่นั่งตรงนั้น ถามผมว่าเป็นอะไรไหม ก็เลยเล่าอาการให้ฟัง
เขายื่น pepsi ให้ บอกว่าอาการเหมือนขาดน้ำตาล
แต่ผมไม่ได้รับไว้ ไม่ได้รู้สึกอยากกินอะไร กลัวอาเจียน
มีพี่นักวิ่งผู้หญิงอีกคนถามผมว่า จะลองฝืนไปไหม ให้ไปพร้อมกับเขา
เพราะเหลือระยะ 9กม กับเวลา 1:45นาที เพื่อให้จบ cutoff1

แต่ผมรู้เส้นทางแล้วว่าข้างหน้าจะเจออะไร
เพราะเป็นเส้นทางที่เคยเจอมาแล้วตอน 35กม ปีที่แล้ว
ผมเลยบอกไปว่า ผมอาจทำเวลาไม่ได้และไม่รอดตรงหินที่เป็นร่องน้ำ เพราะมืดและต้องใช้สมาธิวางเท้า

หลังจากจบบทสนทนา
ผมก็ตัดสินใจหยุดนาฬิกาจับเวลาของตัวเอง
และบอกเจ้าหน้าที่ว่าผมขอ DNF…

เสียใจที่สุด รู้สึกว่าแพ้ทั้งกาย และทั้งใจตัวเอง
ที่จะต้องยอมรับกับสภาพแบบนี้

จนถึงตอนนี ก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่
มีหลายคนที่คุยด้วย ก็มีอาการเดียวกันกับผม
แต่ก็มีคนที่เป็นและฝืนไปต่อจนจบได้ด้วยเช่นกัน
แถมแกบอกว่า กะว่าจะได้เจอผมกลางทางสักแห่ง
ยิ่งฟังแล้วก็ยิ่งเสียใจ ที่ต้องพ่ายแพ้ในคืนนั้น

ผมคงต้องเริ่มสังเกตและดูระบบภายในของตัวเองอย่างจริงจัง
เพื่อไม่ให้เกิดซ้ำรอยแบบนี้อีก

ตอนนี้่อย่าเพิ่งถามและชวนไปแก้มือ
เพราะคงตอบว่า ไม่!
แต่อีก 2 อาทิตย์ คำตอบอาจเปลี่ยนไป ไว้ค่อยว่ากัน

แต่จนแล้วจนรอด ก็ถูๆไถๆโคลัมเบีย ไปจนจบด้วยเวลาก่อนคัทออฟเพียง 2 นาที

ถามว่ามั่นใจสำหรับโป่งแยงไหม ก็ยังไม่มั่นใจเท่าไร
เพราะหลังจากประกาศเส้นทางออกมา มีคัทออฟแทบเกือบทุก 10กม
และที่สำคัญคือ Elevetion Gain ร่วม 3,400 เมตร (ระยะทางขึ้นสะสม)
อย่าว่าแต่วิ่งเลย ประสบการณ์เดินป่าผมยังไม่เคยเดินสะสมเยอะขนาดนี้มาก่อน
เลยทำให้ความมั่นใจมีแค่ 50/50 เท่านั้น

การวางแผนวิ่งจึงเริ่มเกิดขึ้น..

(เขิลเลย พิมพ์อาหารกลางวันผิด แหะๆ)

รอบนี้ผมใช้ Performance ตัวเองจากงานโคลัมเบีย
(วิ่งแย่ๆ เดินซะเยอะ เจ็บข้อเท้า และเละๆบนโคลนแทบตลอดทาง)

คิดว่าน่าจะเข้าประมาณ 3 ทุ่ม หรือใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 14 ชม กว่าๆ!!! (มั่นใจริงๆนะจ๊ะ พ่อคู๊ณ..)

คืนวันศุกร์ หลังจากรับ BIB และฟังบรีฟเสร็จ เริ่มจ้นจัดแจงของเพื่อไป bag-drop
เป็นครั้งแรกที่ต้องไปทิ้งของไว้กลางทาง และต้องวิ่งนานตั้งแต่เช้ายันมืด เลยจัดแจงของไว้เต็มที่เลย

หลักๆแล้วของ Drop เป็นไฟคาดหัว อาหาร เสื้อกันลม เสื้อ/ถุงเท้า ไว้เปลี่ยน (ที่รู้มา โปรฯหน่อย เขาเปลียนรองเท้าใหม่เลย)

(เตรียมปล่อยตัวนักวิ่ง 100กม)

วันเสาร์ เริ่มต้นวิ่งจาก สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ (แม่ริม)

ลงดิ่งๆ 2กม แล้วก็ขึ้นสุดๆ ไปทาง Botanic Resort ผ่านจุดเช็คพ้อย A1
และเข้าเช็คพ้อย A2 ซึ่งเป็น Cut-off แรก!! กว่าจะถึงจุดนี้ก็ ลุ้นเหมือนกัน
เพราะเข้าก่อนเวลาแค่ 45 นาที (ช้ากว่าแผน 15 นาที) และก็ตัดสินใจกินข้าวเหนียวไก่ที่นี่เลย เป็นข้าวเช้า+กลางวัน
ที่นี่เหมือนเป็นปีศาจ เพราะอยู่ฝั่งตรงข้ามม่อนจอง เลยมีวิวสวย ร้านกาแฟ อาหารพร้อม
แต่อยู่นานไม่ได้ ต้องรีบออกมาซะก่อน แอบเสียดาย

(เริ่มเอะใจว่าทำไมพี่เก่งไม่มาสักที ไหนว่าจะบัดดี้วิ่งหนีคัทออฟด้วยกัน
มารู้อีกทีตอนเข้าเส้นชัย พี่แกแซงผมไปตั้งแต่ ก่อน A1 แล้ว)

ทบเวลาที่เหลือกับเวลาที่ให้ ผมมีประมาณ 2 ชม กับ 9กม เพื่อไป Cut-off A3 วัดปงไคร้
ดูกราฟก็ขำๆ ราบๆ แล้วก็ลงเพียวๆ

(รูปนี้ขอพี่บอยมา อยู่ช่วงแรกที่กำลังไป A1)

(น่าจะเป็นช่วงกำลังขึ้นไปม่อนล่อง ดูวิว ไหว้อนุสาวรีย์)

ผมเริ่มเอะใจว่า ในกระดาษ ยึกยือเล็กๆ ไม่ถึง1มิล แต่เดินจริง ซัดไปหลายสิบเมตร
จนผมเข้า Cut-off A3 เป็นที่เรียบร้อย ผมเพิ่งมาค้นพบตรงนี้ว่า
กราฟมันหลอกตาเรามาก เมื่อดูจากเส้นทางจริง
โถวว ถึงบางอ้อ นี่ฉันหลอกตัวเองมานานตั้งแต่ทำแผนสินะ!! (แม้ตอนวางแผนจะดูแผนที่ GPS แล้วก็ตาม)
ผมเริ่มไม่เสียเวลากินดื่มในจุด Cut-off นาน เพราะเริ่มเห็นถึงความคาดเดาไม่ได้

(เจอยิ้มที่ A3 แต่เหมือนนางเริ่มถอดใจ บอก พี่ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวตามไป)

ช่วงนี้ได้เพื่อนร่วมเดินทางด้วย แอน กอล์ฟ และอีก 4-5 คน ที่คุยกัน และผลัดกันแซง
พอขึ้นเนินที ประหนึ่งมองตาก็รู้ใจ หลบข้างซ้าย พี่แซงไปก่อนเลยครับ..

เส้นทางไป A4 มีออกไปวิ่งบนถนนแม่ริม-สะเมิง
เป็นท่อนที่ผมขี่มอเตอร์ไซต์เที่ยวกับเพื่อนเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นรู้สึกไกล๊ไกล.. แล้วตอนนีหนูมาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะลูกก..

A4 ก่อนเวลา cut-off 30 นาที รีบกิน/ดื่ม และไปต่อ
เพราะ A5 จะเป็นจุดพีค มีของที่ไป drop-bag ไว้ พร้อมอาหารเย็น

ความรู้สึกของการไป A5 รู้สึกนานกว่าปกติ อาจด้วยความล้าและแสงแดด
เดินไปคำนวณไป เวลาปริ่มเอามากๆ ถ้ารวมเวลากินข้าวเย็นด้วย จะทำให้การไป A6 ยากขึ้นไปอีก
ตอนนั้นเจอทางลง ทางราบ ต้องวิ่งตลอด ห้ามหยุด

ไปถึง Cut-off A5 ก่อนเวลาแค่ 10 นาที รีบกินมาม่า จัดของใหม่เพื่อใช้ตอนกลางคืน
ยืดเส้นยืดสายนิดหน่อย แต่เหมือนจะไม่ดีเท่าไร เพราะทำให้หลังจากนั้นปวดข้อพับขาข้างซ้าย

A5 – A6 ระยะทางแค่ 5กม กับเวลา 1.20ชม (ออก A5 ช้าไป 10 นาที) ปริ่มๆอีกแล้ว
จุดนี้ทางดี ขึ้นไม่ยาก แต่ช่วงขาลงจะชันมาก น้ำค้างลงพื้น ลื่น มืด และแซงกันลำบาก
ตอนบรีฟ เขาบอกว่ารถเข้าไม่ได้ อย่าเป็นอะไร ถ้าเป็น จะเอาออกมายาก
หลายคนเลยดร็อปตัวเองที่ A5 เพระาถ้าไปต่อก็ต้องพยายามดูแลตัวเองดีๆ ห้ามเจ็บ

เข้า A6 ก่อนเวลา cut-off ไป 5 นาที เริ่มรู้สึกถึงความตึงเครียด ของ A7 ที่กราฟขึ้นสะสมสูง และลงชัน
ต้องคุยกับตัวเองและเพื่อนข้างๆ พยายามกันมาตั้ง 48กม แล้ว มันต้องไม่สูญเปล่า!
เพราะ A7 มันคือจุดสุดท้ายที่ต้องไป ก่อนเข้าเส้นชัย

ช่วงแรกเป็นทางลง เราเริ่มด้วยการวิ่งอย่างเดียว ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนกัน
ช่วงขาขึ้น เดินต่อเนื่องแบบไม่หยุด แต่ก็ไม่ลืมที่จะคุม HR เพื่อไม่ให้เหนื่อยเกินไป
(ได้เทคนิคนี้ตอนเดินเนปาลกับป๋าคมรัฐ แอบลอกสไตล์แกมา ไปเรื่อยๆ ไม่เร็วจนเกินไป แต่ไม่หยุด)

A7 ยิ่งกว่า A5 เสียอีก รู้สึกขึ้นแล้วขึ้นอีก หยิบกราฟเทียบกับนาฬิกาดูตลอดเวลา เมื่อไรจะจบ
มืดก็มืด วังเวงอีกต่างหาก เพื่อนร่วมทีมค่อยๆหายไปทีละคนสองคน เหลือแต่แอนกับกอล์ฟ

สุดท้ายเข้า A7 ก่อนเวลาแค่ 7 นาที เจอเพลง และนักวิ่ง 100กม นั่งจอแจกินข้าวกันที่นี่
หิว เห็นคนอื่นกินข้าวไข่เจียวก็อยากกิน แต่ก็กลัวไม่ทัน อัดกล้วยและโค๊ก แล้วออกมาเลย
ตอนนั้นเป็นระยะที่วิ่งมากที่สุดในชีวิตแล้ว 57กม เหลือ Cut-off สุดท้ายคือเส้นชัยเท่านั้น 8กม กับเวลา 3 ชม
ประเมินคร่าวๆ มีเวลาขึ้นเขา 1ชม ลงเขา 1ชม และขึ้นเขาเข้าเส้ยชัยอีก 1ชม

ได้เพื่อนร่วมทางใหม่อีก 2-3 คน บอกว่าเดินตามพี่จาก A6 แล้วดี ไม่เหนื่อย ทัน Cut-off ด้วย ฮ่าๆ

ในบรรดาช่วงขาลง คงเป็น A6 ไป A7 นี่แหละ ที่ลงจนน่ากลัว
ไม่ใช่อะไร เพราะมืดมาก และเป็นถนน กลัวรถจะชนเอา
เมื่อลงแล้วก็ต้องขึ้น อิตอนเริ่มวิ่ง 2 กิโล แรก ลงมาอย่างไร ก็ขึ้นอย่างนั้น
เป็นความโหด และเอกลักษณ์ของงานโป่งแยงในปีนี้เลยทีเดียว
จะแวะไปขี้แถวป้อมยาม ก็ประเมินแรงกายและเวลาของตัวเองไม่ถูก กลัวไม่ทัน Cut-off เพราะจำได้ว่ามันชัน
ค่อยๆเดินกระมิดกระเมี้ยนไปเรื่อยๆ จนเริ่มได้ยินเสียงพิธีกร

เหลืออีกเพียง 10 เมตรที่จะต้องขึ้นบันได ไปเส้นชัย
ก้าวแรกจำได้ว่าสะดุดเพราะยกเท้าไม่พ้นขั้น ดีที่ไม่หัวทิ่ม จะเสียภาพลักษณ์มาก

เข้าเส้นชัย ทุกคนเฮโลให้ เพราะมีคนรอดตายเพิ่มอีกหนึ่ง ก่อนเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

เดินตุปั๊ดตุเป๋ให้ประทับตรา Passport ดวงสุดท้าย

(ความเก๋ของตราปั๊มคือ เป็นสัญลักษณ์ของแต่ละจุด เท่มาก)

โครตดีใจ แต่หิวข้าวมากกว่า รีบไปหาน้ำและข้าวไข่เจียวกิน

บอกแม่ บอกเพื่อน ว่าจบ 66กม จนได้..
ให้พี่เก่งถ่ายรูปให้ แต่ดันลืมหยุดจับเวลานาฬิกา

ใช้เวลาทั้งหมด 16:39:56ชม (Official Time)
เข้าอันดับที่ 170 พอดี (ผ่าน 189 คน จากทั้งหมด 220 คน)

(งานนี้เหรียบสวยนะครับ)

ก่อนมา ไม่ได้คาดหวังว่างานนี้จะมีอะไรไปมากกว่าแค่การวิ่งให้จบ
แต่ตั้งแต่การรับ BIB การบรีฟ วันเริ่มแข่งขัน วันที่ตนเองเข้าเส้นชัย
แม้แต่วันที่ผมต้องไปรอรับเพื่อนวิ่งจบ 100กม
ผมรู้สึกว่างานนี้มีความเป็นกันเอง อบอุ่น และถูกจริต
มันไม่ง่าย มันโหดกำลังดี มันท้าทายนักวิ่งทุกคนทุกระยะ

ครั้งนี้จัดเป็นครั้งที่สอง ผมเชื่อว่าปีหน้าจะยิ่งใหญ่ และคนเยอะกว่านี้แน่นอน
ใครสนใจสำหรับปี 2017 ติดตามข่าวที่ Facebook Fan Page และ http://www.pyt.run/ ได้
มีลุ้นตั้งแต่จองแน่นอน

ปล. สังเวยรองเท้าไปคู่นึง น้อง Altra Lone Peak 2.5 อยู่ด้วยกันมาไม่ถึงปี แต่ก็น่าจะร่วม 500กม ได้
ทุกอย่างโอเค แต่ผ้าปริ ซึ่ง Lone Peak 3.0 ได้แก้ไขตรงนี้แล้ว โดยหุ้มยาง แต่ก็ทำให้คับกว่ารุ่น 2.5 ไปด้วย

(ปรินิ้วก้อยสองข้างเลย เป็นผลจากช่งวเดินลงชันๆ นิ้วชน)

(อันนี้แบนราบตั้งแต่ Columbia 50 กม เพราะลงน้ำหนักเท้าที่โฟกราวมาก แม้จะใช้ถุงเท้าแยกนิ้ว แต่ร่องนิ้วและฝ่าเท้าก็ยังเป็นตุ่มน้ำ ตอนหลังเลยใช้พาสเตอร์เหนียวแปะฝ่าเท้าด้วยอีกชั้น)

ไปหลอกเพื่อนในแก๊งวิ่งได้แค่คนเดียวคือ นัท (แต่มารู้ที่หลังว่าหมออาร์มก็แอบสมัครด้วย) แล้วก็หลอกนอกแก๊งมาได้อีกสองคนคือ ปุ้ย และยุ้ย

งานมีดราม่าตั้งแต่เริ่มจอง(จนถึงวันนี้) แต่ด้วยบารมีจากสวรรค์ เลยทำให้งานไม่ล่มและได้ความร่วมมือจากราชการจนจัดขึ้นมาได้

ตอนจะเริ่มวิ่ง ทุกคนฝากความหวังไว้ว่าฉันจะช่วยเหลือพวกเขาได้เวลาขึ้นลงเขา แต่เปล่าเลย วิ่งแซงเราไปหมด เหลือแต่นัทที่เพิ่งไปปีนฟูจิมา มันมา recovery เลยเอื่อยๆเรื่อยๆตามเรา (อ้างหน่อยก็ด่ะ เราเพิ่งจบเทรล50กม กับไปภูสอยดาวมานะ ที่ช้าเพราะเรามา recovery ต่างหาก)

วิ่งไปได้4กม ก่อนจะถึงจุดให้น้ำแรก รู้สึกหน้าแข้งชาๆ เย็นๆ เลยกลัวเป็นตะคริว เดินไปหยิบน้ำแวะเข้าห้องน้ำสักหน่อย ให้นัทนำล่วงหน้าไปก่อน

ขึ้นเขาลูกแรก ชันพอสมควร แต่ที่เด็ดคือ มันขึ้นไปเรื่อยๆๆๆ… ทางราบกับทางลงน่าจะสัก10% พวกขาแรงที่วิ่ง15กม เริ่มแซงไปทีละคนๆ

จนไปถึงยอด มีจุดให้น้ำที่สอง เจอนัทกับขวัญพอดี บอกเพิ่งมาถึง สองคนนี้โทรหาเราไม่ติด ปิดเครื่อง เลยลังเลว่าจะรอหรือไปต่อ ดีนะที่เรามาก่อน ไม่งั้นคงเคว้งคว้างวิ่งอยู่คนเดียว ขอบคุณมาก

ขาลงก็ลงระห่ำพอสมควร ทางเป็นปูน ลื่นบ้าง ต้องมาเดินบนดินขอบทางแทน อาการเจ็บข้อเท้าเริ่มกำเริบ (เจออีทางโคลนโคลัมเบียทำพิษ) จะเป็นเฉพาะขาลง ต้องใช้ปลายเท้าเดินสู้กับมันไปจนจบ

ลงถึงหมู่บ้าน ถึง cp1 เจอหมออาร์มวิ่งตามมาสมทบพอดี เลยเกาะกลุ่มกันไปสี่คน เดินๆวิ่งๆ ตามความพร้อม

เขาลูกที่สองทางขึ้นไม่ต่อเนื่องยาวเท่าลูกแรก แต่ชันกว่าในหลายจุด กลุ่มเราไม่ค่อยพัก เพราะชินกับการเดินป่าต่อเนื่องนานๆ จนเราเริ่มเดินแซงเก็บไปได้หลายคน จะมีแต่ขวัญที่เริ่มล้าหน้าขา เราต้องขอโทษด้วยนะที่ต้องลากไปต่อไม่ให้ได้พัก พอดีชอบซาดิสม์ ฮ่าๆ

จนถึงจุดให้น้ำบนยอดสุดของเขาลูกสอง เทียบได้ว่าลูกแรกโหดกว่าแม้จะสูงไม่เท่าและชันไม่เท่าก็ตาม พักอยู่จุดนั้นนานพอสมควร เพื่อกินซีเรียลและแตงโม เหมือนเริ่มมีแรง เลยวิ่งลงเขาไปเรื่อยๆ แต่หันกลับไปดู เห็นขวัญเดินอยู่ เริ่มหลุดกลุ่ม เลยหยุดเดินแล้วไปประกบนางแทน นางล้าต้นขาและเจ็บปลายนิ้วเพราะมันชนหน้าเท้า

ขาลงเขาลูกสองก็โหดพอตัว เพราะลงดิ่งต่อเนื่องและชันในหลายจุด นัทกับหมออาร์มยังดูชิล เราเกาะขวัญเพื่อเบรกนางเพราะจะลื่นบ้าง วิ่งลงเบรกแตกบ้าง สุดท้ายให้นางสลับเดินถอยหลังลงแทน (เดี๋ยวจะจับไปเข้าป่าปีนเขาเพิ่มสกิล)

ลงมาถึงพื้น มีจุดแวะถ่ายรูปทั้งสะพานและแม่น้ำ มีให้ลงน้ำด้วยจ้ะ สูงนะดับต้นขา น้ำเย็นมาก ขึ้นมาปุ๊บ ขาเบาสบายเลย ชอบโมเม้นนี้

เหลืออีกแค่ 3กม พยายามวิ่งๆเดินๆต่อเข้าไปในหมู่บ้าน ให้นัทกับหมออาร์มวิ่งนำไปเข้าเส้นชัยก่อน ตอนนี้เริ่มเจ็บฝ่าเท้า เพราะกรวดเล็กๆในรองเท้าเยอะมาก ถอดเทแล้วออกไม่หมด ดีที่ขวัญก็ไม่วิ่งแล้ว เลยสับฝีเท้าเดินกันไป

เข้าเส้นชัยจบที่ 6:13ชม พอดี ทันคัทออฟที่ผู้จัดให้ไว้ที่ 8:00ชม แอบเสียดายเล็กๆที่ไม่ก่อน 6ชม แต่ยอมรับ อ่อนด๋อยเอง แหะๆ

ไม่ขอบ่นเรื่องงานนะ คนบ่นเยอะแระ

“ถ้าจะไปเร็ว ไปคนเดียว, ถ้าจะไปไกล ไปด้วยกัน” – สุภาษิตอัฟริกัน

กราฟที่ผู้จัดโพสบอก

กราฟที่วิ่งจริง