ความลำบากของทริปนี้ สรุปสั้นๆ คือ นั่งรถจาก กรุงเทพฯ ไปแม่ฮ่องสอน นานถึง 16 ชั่วโมง (นานกว่าไปม่อนจองอีกนะ) แค่ฟังก็ท้อแล้ว แต่ดีหน่อยที่ระยะทางเดินรวมกัน 3 วัน ระยะทางแค่ 8.57 กิโลเมตร เท่านั้น (ใช้เวลาแค่ 6 ชั่วโมง) แต่เพื่อนบางคนก็รู้สึกว่า นั่งรถนาน แต่เดินสั้นเกิ๊น ปวดตูด ปวดหลัง มากกว่าปวดขา ฮ่าๆ

เส้นทาง เราเดินจากจุดศาลาจอดรถขึ้นไปที่ยอดดอยแรกคือหว่าวาโจ ช่วงแรกมีระยะทางแค่ 1.5กิโลเมตร แต่เป็นทางชันขึ้นไปอย่างเดียวเลย ใกล้ๆ ยอดจะมีทางแยกให้พึ่งขึ้นไปยอดหว่าวาโจเพื่อถ่ายกับป้าย กับอีกทางคือเดินเลาะขอบเหวอ้อมยอดแรกไปโผล่ตรงทางขึ้นยอดสองได้ (ลูกหาบจะใช้เส้นทางนี้ประหยัดแรง) จุดที่เรากางเต็นท์จะเดินเลยไปอีกเป็นยอดที่สาม แม้จะไกลหน่อย แต่ก็จะเป็นทางเดียวกับที่จะไปยอดหงอนไก่ ประหยัดเวลาวันที่สองได้สัก 10 นาที ฮ่าๆ

ที่นี่วิวสวยอลังการ 360 องศา สามารถดูได้ทั้งพระอาทิตย์ตกในวันแรก และพระอาทิตย์ขึ้นในวันที่สองได้เลย ถ้าโชคดีก็จะเจอทะเลหมอกฟูๆ แต่วันที่เราไปอากาศแห้งพอสมควร หมอกเห็นได้ไกลๆ แต่ก็ยังสวยมาก (ข้อดีของอากาศแบบนี้คือเต็นท์ไม่เปียก ไม่มีน้ำค้างเลย)

วันที่สอง เดินจากหว่าวาโจไปขึ้นยอดหงอนไก่ ทางนี้ระยะทางประมาณ 2 กม แต่เส้นทางผมคิดว่ายากที่สุดแล้วในสามวัน เพราะต้องเดินสันเขา สลับกับเลาะเดินข้างเขาที่เป็นเหว มีแค่ทางเล็กๆ ให้พอวางเท้าได้ และดินที่เจอก็แห้งๆ ร่วนผสมหิน ส่วนตัวผมคิดสว่าอันตรายนะ ถ้าวางเท้าไม่ดี หรือทรงตัวไม่ดี มีโอกาสเซตกเขาได้

บนยอดหงอนไก่ จุดนี้ก็สวยอลังการ ดูได้รอบ 360 องศา เช่นกัน จะมีหินยื่นออกไปสองจุด ซึ่งถ้าไม่มั่นใจ หรือทรงตัวไม่ดี หรือรองเท้าไม่ดี ไม่แนะนำให้ไปเด็ดขาด อันตรายมาก ผมลองไปดูทั้งสองจุด ยังรู้สึกหวิวๆ ขาสั่นๆ เลย ฮ่าๆ

จากยอดหงอนไก่ไปดอยปุยหลวง ทางจะหลากหลายมาก ใครอยากดูวิวและมีแรงก็สามารถเดินบนสันเขาไปได้เรื่อยๆ แต่แดดร้อนหน่อย หรือเดินเส้นทางลูกหาบก็จะเลาะข้างๆสัน เป็นหุบต้นไม้ทางร่มรื่นและเดินสบายกว่ามาก, ต้องบอกว่าผมก็สลับเดินสันบ้าง เลาะข้างๆ บ้าง อยากดูวิว แต่ก็ร้อน กอปรกับหลงด้วย ไม่รู้จะไปทางไหนดี (แต่มันก็บรรจบกันหมดนั่นหละ)

จากยอดหงอนไก่มาถึงจุดกางเต็นท์ตรงดอยปุยหลวง ระยะทางประมาณ 1.5 กม (ระยะรวมตั้งแต่เริ่มวันแรก คือ 5 กม) ตรงนี้ที่กางเต็นท์เยอะ แต่สโลปเยอะหน่อย พวกเรามาได้ที่นอนลึกสุดแต่ก็ดูราบสุดแล้วและมีทุ่งดอกบัวตองไว้บังลม (เสียดายที่ไม่ใช่ฤดูกาลดอกไม้ ไม่เช่นนั้นคงเหลืองทั้งภูเขา) ข้อเสียของจุดกางเต็นท์ตรงนี้คือ พอมาถึงเร็ว ประมาณ เที่ยงตรง แดดร้อน ไม่มีที่หลบเลย เราต้องไปหาร่มเงาไม้จุดอื่นนั่งพักแทน จนพระอาทิตย์เริ่มคล้อยบ่ายแก่ๆ

พอตกเย็น เราเดินเลาะขึ้นสันไปริมหน้าผาเพื่อถ่ายแสงสีทอง แล้วรีบไปเช็ตอินต่อที่ยอดดอยปุยหลวง 1,722 เมตร (นาฬิกาผมจับได้ 1,729 เมตร) จุดสูงที่สุดของทริปนี้ แต่คิดว่าริมหน้าผาแรกสวยกว่าก็เลยรีบแจ้นลงมาบินโดรนและนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินกัน จุดนี้สวยมากๆ เห็นทุ่งภูเขาสลับซับซ้อนสุดลูกหูลูกตาเลยทีเดียว

จากที่ได้สัมผัส วิวภูเขาแม่ฮ่องสอนจะสลับซับซ้อนเหมือนจักรวาลตาก แต่เขาที่นี่พุ่งสูงชันเลย แม้เดินบนสันเขาก็จริง แต่ชันแทบทุกยอด เป็นดินสลับหิน (เข้าใจว่าเป็นแผ่นดินโบราณชนตัวกันเป็นเทือกเขา เพราะมันเทือกเดียวกับหิมาลัยอ่ะนะ) จนหลายๆเส้นทาง ต้องตัดทางเดินอ้อมข้างๆ แทน

วันที่สาม ไกด์บอกว่าเดินลงแค่ 2 กม ประมาณ 30นาที พวกเราเลยรีบตื่นเช้า และเก็บของ ออกเดินกันประมาณ 8.30 น เพื่อรีบลงไปกินข้าวข้างล่างแทน

สิริรวมระยะทางทั้งหมด ของทริปประมาณ 8.57 กม เอง แม้ระยะทางเดินไม่ไกลก็จริง แต่ส่วนตัวคิดว่าเป็นเทคนิคัลพอสมควร ดินแห้งร่วนผสมหินกลิ้ง ตรงไหนชันก็ชันมาก สลับกับเดินเลาะขอบเหวที่คิดว่าอันตรายพอสมควร ถ้าคนกลัวความสูงหรือกลัวลื่น ก็จะช้าหน่อย และยิ่งถ้ามาหน้าฝน น่าจะเละเทะและลื่นได้ง่ายพอสมควร

โดยรวม หากใครชอบเทควิว 360องศา ที่นี่สวยมากๆ ถ้าไม่ติดเรื่องเดินทางยาวนาน ผมก็อยากมาซ้ำอีกนะ

#หว่าวาโจ #หงอนไก่ #ปุยหลวง #แม่ฮ่องสอน #เดินป่า #เที่ยวป่า #Hiking #Trekking

เมืองคอง… เมืองเล็กๆ กลางหุบเขาเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
ที่ต้องข้ามดอยสูง ฝ่าทางโค้ง และถนนที่ทอดตัวอย่างดื้อรั้นระหว่างขุนเขา
การจะมาที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องของความบังเอิญหรือแผนเที่ยวเล่นเบาๆ
แต่เป็นการเลือกที่จงใจจะ “ชะลอชีวิต” แล้วปล่อยให้หัวใจได้หายใจซ้ำๆ อีกครั้ง

ที่นี่มีเพียงทางเข้าออกเส้นเดียว (ข้ามยอดดอยหลวงเชียงดาว)
ถนนที่คดเคี้ยวพาเรามา แล้วก็จะเป็นเส้นเดียวกันที่พาเรากลับไป
เมืองคองจึงเป็น “จุดจบของทาง” ในแผนที่ แต่กลับกลายเป็น “จุดเริ่มของใจ” ให้ใครหลายคน
(ยกเว้นใครอยากได้ความท้าทาย สามารถใช้เส้นทางวิบาก ลุยน้ำ ลุยทางดิน ผ่านห้วยน้ำดัง สันป่าเกี๊ยะ ก็ได้นะ)

ในความคิดก่อนมา ผมเคยจินตนาการถึงหมู่บ้านกลางทุ่งนา
คึกคักด้วยนักท่องเที่ยว เสียงมอเตอร์ไซค์ และร้านกาแฟเรียงรายราวกับแม่กำปองหรือคีรีวง
แต่เมื่อมาถึงจริงๆ เมืองคองกลับเงียบสงบเกินคาด
แม้ในวันที่มีงานวิ่งเทรล ผู้คนก็ยังอยู่กันด้วยความสงบ เสียงเครื่องยนต์แทบไม่มี
ริมน้ำคอง เยือกเย็น ผ่อนคลาย มีเพียงเสียงลมกับกระแสน้ำเบาๆ
เป็นบรรยากาศที่พอให้ได้พักกาย พักใจ

ความเงียบที่ฟังดูเศร้า แต่กลับเยียวยาในแบบที่เราไม่ทันรู้ตัว…

บางคนบอกว่า “ถ้าอกหัก ให้มาพักใจ ที่เมืองคอง”
ผมไม่รู้ว่าที่นี่จะฮีลหัวใจ หรือทำให้เราเหงามากกว่าเดิม
แต่รู้แค่ว่ามันทำให้เราหยุดฟังเสียงในใจตัวเองอีกครั้ง
เสียงที่เคยเงียบหายไปในเมืองใหญ่

ไม่ไกลจากหมู่บ้าน มีดอยหนึ่งชื่อ “เด่นทีวี”
ชื่อแปลกดี เหมือนถูกตั้งเล่นๆ แต่พอได้ยืนอยู่ตรงนั้นจึงเข้าใจว่า “หรือมันคู่ควรจะออกทีวีตามชื่อจริงๆ นะ”
ด้วยความสูงราวหนึ่งพันเมตร ทะเลหมอกคลุมหุบเขาเบื้องล่างราวผืนผ้าไหมที่พริ้วไหว
ยอดดอยหลวงเชียงดาวตระหง่านอยู่เบื้องหลัง
ชวนให้เพ่งมองตั้งแต่ฟ้าสาง จนพระอาทิตย์พ้นยอดดอย
ยิ่งมอง ยิ่งรู้สึกว่าธรรมชาติไม่เคยต้องพยายามจะงดงามเลย มันแค่ “เป็น”

คนที่หลงใหลความสวยงามของดอยหลวงเชียงดาวอย่างผม
และคิดว่าได้เห็นเขาจากหลายๆ มุมแล้ว แต่เมืองคองทำให้ผมเงียบ…
เงียบในแบบที่ไม่ต้องพูดคำว่า “สวย” ออกมา เพราะทุกอย่างพูดแทนตัวมันเองหมดแล้ว
และคงไม่เกินไป หากผมจะบอกว่าที่นี่เป็นหนึ่งในจุดชมวิวดอยหลวงเชียงดาวที่สวยที่สุดเลยก็ว่าได้

วันหนึ่ง หากชีวิตเริ่มวุ่นวายจนเราเผลอลืมว่า “เรากำลังไปไหน”
หรือต้องการทบทวนเรื่องราวบางอย่างในใจ
ผมคิดว่า ผมจะกลับมาที่เมืองคองอีกครั้ง
ไม่ใช่เพื่อหนีจากโลก แต่เพื่อกลับมาหาตัวเอง

บางที “คำถามที่ไม่มีคำตอบ” อาจไม่ต้องการให้ใครมาตอบเลยก็ได้
มันอาจค่อยๆ เฉลยออกมาเอง
ระหว่างที่เรานอนทอดกายบนเปลญวนริมน้ำคอง
และฟังเสียงลมพัดผ่านยอดรวงข้าว…

เหมือนใจเราได้พัก
และปล่อยให้ความเศร้ากลับกลายเป็นความสงบอย่างไม่รู้ตัว..

ไอ้เราก็ตามทั้งคู่ เพจนึงก็ดูแลพื้นที่ซ้อมเทรลแถวนครนายก ที่ไปพาดพิงว่าความดังของเขาแหลม มาจากเพจท่องเที่ยว ดบ

แม้จะเขียนว่าไม่ได้โทษเพจเที่ยวที่ทำให้เขาแหลมถูกปิด แต่เอาจริงๆ ก็ไม่ต้องพูดถึงก็ได้นะ อันนี้ก็เข้าใจเพจเที่ยวนะ ว่าคนอ่านไร้สติบางคนอาจจะคิดว่าเป็นเพราะเพจเที่ยวที่ทำให้ปิด

ซึ่งจริงๆแล้ว ดบ ก็แค่โพสต์รีวิวเส้นทาง โปรโมทความสวยงาม เหมือนที่เพจอื่นๆทำ แถมส่วนตัวผมคิดว่าเขาให้ข้อมูลเยอะกว่าเพจอื่นด้วยซ้ำ (ยกเว้นก็แต่บล็อก myifew.com นะ ที่เขียนละเอียดกว่ามาก! #หรา)

แต่ๆ หยุดทะเลาะกันเถอะ และเราควรกลับมาที่ประเด็นหลักที่ว่า เขาแหลมถูกปิด มันเพราะพฤติกรรมของนักท่องเที่ยว ที่ไม่เตรียมความพร้อม ไม่ศึกษาหาข้อมูล และไม่ดูแลธรรมชาติ

ซึ่งไม่ได้เกิดแค่ที่เขาแหลม แต่เกิดกับหลายป่าที่เป็นกระแสดัง ไม่ว่าจะม่อนจอง ช้างเผือก เขาหลวงสุโขทัย ภูสอยดาว ซึ่งผมคิดว่าทุกคนที่ไปก็เตรียมตัวแล้วแหละ แต่อาจจะไม่ได้หาข้อมูลมากพอ คนนำทีมก็ไม่ได้บรีฟมากพอ ตั้งแต่การแต่งตัว การใช้อุปกรณ์ ที่อาจจะไม่ได้ทำให้ดินป่าได้อย่างสะดวก ปลอดภัย หรือช่วยให้ใช้ชีวิตในป่าได้อย่างไม่ลำบากมากนัก รวมถึงการปฏิบัติตนตามที่ควรเป็น ไม่ทิ้งขยะ ไม่สลักต้นไม้ ไม่ล่าสัตว์ ไม่ส่งเสียงดัง ฯลฯ (ซึ่งก็ไมไ่ด้บอกว่าจะให้เอาตัวรอดได้แบบโจโฉ พกมีด แทงปลา แดกแมลง ทำแคมป์จากใบไม้เองอ่ะนะ)

ผมพูดในฐานะเป็นคนวิ่งเทรล เคยขึ้นเขาแหลมทั้งงานวิ่งและที่ซ้อมเอง ซึ่งตลอด 6-7ปี คนวิ่งเทรลไม่เคยมีปัญหานี้ และผมก็พูดในฐานะนักเดินป่าที่ไปมาหลายที่ พบเจอผู้คนหลายกลุ่ม นักเดินป่าจริงๆก็ไม่เคยสร้างปัญหาแบบนี้

ดังนั้น กลุ่มคนที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้ ผมคิดว่าไม่ใช่ทั้งนักวิ่งเทรล และนักเดินป่าแน่ๆ แต่คือใครสักคนที่เสพคอนเท้นจากไหนสักแห่ง โดยขาดคามรู้ และมีจิตสำนึกน้อยกว่ามาตรฐานที่คนทั่วไปควรมี ก็เท่านั้น

การที่เขาแหลมถูกปิด และเป็นกระแสแรงมาก ผมก็หวังว่าจะไปสะกิดต่อมสำนึกของคนเหล่านั้นว่าการกระทำของเขาส่งผลอะไรกับคนหมู่มาก และจะไม่ทำแบบนี้ในสถานที่อื่นๆอีก

ขณะเดียวกัน ผมก็ไม่ได้อยากให้นักวิ่งเทรล บอกว่าเขาแหลมโหดอย่างนั้นอย่างนี้ จนปิดโอกาสไม่ให้คนอื่นๆได้ไป แต่ควรให้ข้อเท็จจริงพร้อมกับคำแนะนำ (เหมือนที่พวกเราเชียร์อัพกันเองตอนแข่ง ตอนซ้อม หรือ hill repeat)

หวังว่าเขาแหลมจะกลับมาเปิดในเร็ววัน และเจ้าหน้าที่มีวิธีการดูแล การจัดการที่ดีขึ้น(กว่าการปิด)นะครับ

รอบนี้เราไปที่ภูวัว จังหวัดบึงกาฬ เป็นภูเขาไม่สูงมาก แค่ 400เมตร แต่เป็นที่ราบด้านบนเหมือนกับภูกระดึง และถ้ำนาคา ที่กว้างใหญ่สามารถเดินสำรวจได้ทั้งวัน

เริ่มต้น 1 กม แรก จะเป็นทางราบๆ จากนั้นอีกราวๆ 500เมตร จะหักขึ้นชันๆหน่อย ใต่ความสูงรวม 150เมตร เพื่อมาจุดพักตรงป้ายชี้ทางผานางคอย สิริเราใช้เวลาประมาณ 40นาที

เราเลือกวางเป้แล้วเดินไปต่อที่ผานางคอย เป็นจุดชมวิวที่เตี้ยกว่ายอดสูงสุดของภูวัวแค่ 2เมตร (เจ้าหน้าที่เขาว่ามาแบบนั้น) แต่ก็สามารถเห็นวิวเพื่อนบ้านฝั่งลาวและแม่น้ำโขงได้ไกลสุดตา

ถ่ายรูปเสร็จสรรพ เราย้อนกลับมาและเดินไปทางน้ำตก แต่เสียดายที่น้ำน้อยไปหน่อย ไม่เห็นน้ำตกใดๆเลย จึงแวะทานข้าวและเดินต่อไปที่ลานอเมริกา และจุดกางเต็นท์

ที่นี่สภาพป่าเป็นภูเขาหินทราย มีรอยตะไคร่หนาให้เห็นทั่วไป ใครมาหน้าฝนก็คงเดินยาก น่าจะลื่นพอสมควร จริงๆเราก็คาดหวังว่าจะเจอแบบนั้น แต่ความหนาวมาเยือนเร็วขึ้น ฝนหายไป ทำให้ช่วงที่เรามาค่อนข้างแห้งแล้ง กลางวันร้อนแดด ลมแรง กลางคืนเย็นๆ แต่ก็แลกกับการเดินสบายๆ

จุดกางเต็นท์ จะเป็นพุ่มไม้เหมือนโอเอซิสกลางลานหินกว้างใหญ่ ที่ได้ชื่อว่าลานอเมริกา อดีตเคยเป็นลานจอดเฮลิคอปเตอร์ตอนทำสงครามกับคอมมิวนิสต์ ถามว่ารบกันไหม มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง ขอสต็อปไว้แค่นี้ เพื่ออรรถรสที่ดีในการพักผ่อน และผมเองก็ยังไม่ได้ศึกษาข้อมูลแน่ชัดเท่าไรนัก

จุดแคมป์มีแหล่งน้ำให้อาบได้ และกรองน้ำดื่มได้ สบายใจหายห่วง ถ้าหน้าน้ำหลาก คงจะสวยน่าดู

ที่นี่มีข้อเสียอย่างเดียวคือ เดินง่าย ถึงไว จนไม่รู้จะทำอะไร ฮ่าๆ มีแต่หินและพุ่มไม้ ถ้าอ้อมไปด้านหลังหน่อย ก็พอเห็นป่าสวยๆตอนพระอาทิตย์ตกดินได้

ข้อมูลทางเทคนิค

ระยะทางจากอุทยาน ขึ้นตรงป้ายผานางคอย ราวๆ 1.6กม ความสูงสะสม 150เมตร จากนั้นไปจนถึงยอดผานางคอยราวๆ 1กม ความสูงสะสม 100เมตร และถ้าเดินย้อนหลับไปทางน้ำตก ผ่านลาอเมริกาจนถึงจุดกางเต็นท์ ราวๆ 4.7กม มีความสูงสะสมรวม 155เมตร

ส่วนขากลับจากจุดกางเต็นท์ลงจนถึงอุทยาน 4.71กม เกนขาลง 255เมตร

#ภูวัว #บึงกาฬ #เที่ยวทั่วไทย #ปีนเขา #อุทยานแห่งชาติ

ชุมพร เป็นหนึ่งในจังหวัดที่ไม่เคยอยู่ในความคิดมาก่อน แต่คิดย้อนกลับไป ผมไปเที่ยวจังหวัดนี้มา 5 ครั้ง ได้แล้วมั้ง แค่ปีนี้ปีเดียว ก็ 2 รอบแล้ว ทั้ง ไป Scuba 🤿 และก็ทริปนี้นี่เอง ⛰

ทริปนี้เริ่มจากแค่อยากไปไดหมึก โดดน้ำเล่น แต่พี่อั้มกลัวเพื่อนๆสายภูเขาจะเบื่อ และชิลเกินไป เลยควบขึ้นดอยให้ด้วยเลย 2 ลูก

ดอยตาปัง .. ดอยนี้ชิลหน่อย รถขึ้นถึง บนยอดเป็นลานกางเต็นท์โล่งๆ ไม่ใหญ่มาก แต่วิวก็อลังการเหมือนกับเขาหงอนนาคที่กระบี่ เราผิดคิวนิดหน่อย เลยขึ้นสาย อยู่ได้ไม่นานก็ต้องลง เพราะแดดร้อนแรงมาก

ประตูสวรรค์ชุมพร (วัดถ้ำธารลอด) .. พี่อั้มเปิดขายทุกคนว่าเราจะอยู่ที่นี่แค่ 15 นาที แล้วกลับ แหม่ะ พ่อคุณ ขึ้นบันไดไต่แล้วไต่อีก ระยะทางไม่ถึง 1กม แต่ความสูงสะสมจัดให้ไปเกือบ 300เมตร อดีตฟินิชเชอร์ร้อยโลทั้งหลายก็มีขาสั่น เข่าดัง เหงื่อแตกอยู่ ใช้เวลาไปร่วมชั่วโมง กว่าจะจบ ใครจะมาที่นี่ก็เตรียมน้ำ เตรียมกายใจ มาดีๆ

ท้องตมใหญ่ .. ที่นี่ชิลมากๆ สงบ เพราะตอนเราไปไม่มีนักท่องเที่ยวเลย นั่งๆนอนๆ บรรยากาศฟีลเที่ยวบ้านเพื่อน ตกค่ำก็ออกไปไดหมึก เราไปกัน 11 คน รวมคนเรือ ไดอยู่สองชั่งโมง ได้ปลาหมึกมา สองตัวถ้วน! พ่อครัวก็ใจดี เอาไปทำหมึกน้ำดำให้หนึ่งหม้อ บั้งมาจิ๋วๆ ให้พอได้กินกันทั้งบ้าน ให้คะแนนความพยายามเลย 555

ใครอยากทานอาหารทะเลสดๆ หวานๆ ที่นี่ก็จัดให้ ชาวบ้านหาอะไรมาได้ ก็โบกมือเรียกเรือประมงเทียบหน้าบ้านได้เลย

ภาคใต้เป็นพื้นถิ่นที่ผมไม่ค่อยมีโอกาสเดินทางไป อาจเพราะไม่ใช่คนชอบไปทะเล และรู้สึกว่าไกลเหลือเกิน

ชุมพร เป็นหนึ่งในจังหวัดที่ไม่เคยอยู่ในความคิดมาก่อน แต่คิดย้อนกลับไป ผมไปเที่ยวจังหวัดนี้มา 5 ครั้ง ได้แล้วมั้ง แค่ปีนี้ปีเดียว ก็ 2 รอบแล้ว ทั้ง ไป Scuba 🤿 และก็ทริปนี้นี่เอง ⛰

ทริปนี้เริ่มจากแค่อยากไปไดหมึก โดดน้ำเล่น แต่พี่อั้มกลัวเพื่อนๆสายภูเขาจะเบื่อ และชิลเกินไป เลยควบขึ้นดอยให้ด้วยเลย 2 ลูก

ดอยตาปัง .. ดอยนี้ชิลหน่อย รถขึ้นถึง บนยอดเป็นลานกางเต็นท์โล่งๆ ไม่ใหญ่มาก แต่วิวก็อลังการเหมือนกับเขาหงอนนาคที่กระบี่ เราผิดคิวนิดหน่อย เลยขึ้นสาย อยู่ได้ไม่นานก็ต้องลง เพราะแดดร้อนแรงมาก

ประตูสวรรค์ชุมพร (วัดถ้ำธารลอด) .. พี่อั้มเปิดขายทุกคนว่าเราจะอยู่ที่นี่แค่ 15 นาที แล้วกลับ แหม่ะ พ่อคุณ ขึ้นบันไดไต่แล้วไต่อีก ระยะทางไม่ถึง 1กม แต่ความสูงสะสมจัดให้ไปเกือบ 300เมตร อดีตฟินิชเชอร์ร้อยโลทั้งหลายก็มีขาสั่น เข่าดัง เหงื่อแตกอยู่ ใช้เวลาไปร่วมชั่วโมง กว่าจะจบ ใครจะมาที่นี่ก็เตรียมน้ำ เตรียมกายใจ มาดีๆ

ท้องตมใหญ่ .. ที่นี่ชิลมากๆ สงบ เพราะตอนเราไปไม่มีนักท่องเที่ยวเลย นั่งๆนอนๆ บรรยากาศฟีลเที่ยวบ้านเพื่อน ตกค่ำก็ออกไปไดหมึก เราไปกัน 11 คน รวมคนเรือ ไดอยู่สองชั่งโมง ได้ปลาหมึกมา สองตัวถ้วน! พ่อครัวก็ใจดี เอาไปทำหมึกน้ำดำให้หนึ่งหม้อ บั้งมาจิ๋วๆ ให้พอได้กินกันทั้งบ้าน ให้คะแนนความพยายามเลย 555

ใครอยากทานอาหารทะเลสดๆ หวานๆ ที่นี่ก็จัดให้ ชาวบ้านหาอะไรมาได้ ก็โบกมือเรียกเรือประมงเทียบหน้าบ้านได้เลย

ทริปนี้ โชคดีที่ฝนไม่ตก อากาศเย็นพอสมควร จนไม่ต้องเปิดพัดลมนอน แต่ก็แอบเสียดาย น้ำเย็นเกินจะโดดเล่นและไปต่อยหอยใต้ถุนบ้าน ถ้ามีโอกาส ก็จะกลับไปอีกในฤดูปลาหมึกชุม (มีค-กค)

]]> https://myifew.com/6429/chumporn-tapang-thongtomyai/feed/ 0 https://myifew.com/6417/cheaper-travel-may-be-poor/ https://myifew.com/6417/cheaper-travel-may-be-poor/#comments Sat, 17 Sep 2022 19:16:55 +0000 https://myifew.com/?p=6417 สำหรับงานบริการ ราคาถูกที่สุด อาจไม่ใช่สิ่งที่ถูกใจ หรือเหมาะสมกับเราที่สุด

ที่จั่วหัวมาแบบนี้เพราะเดี๋ยวนี้คนจัดทริปเที่ยวเยอะมากๆๆๆ
และผมเห็นคอมเม้นขายทริปภูสอยดาว ที่ราคาค่อนข้างต่างกันพอสมควร เลยอยากชวนให้คิดกัน

ก่อนอื่นคงต้องเกริ่นก่อนว่า Price Model การจัดทริปเที่ยวป่า (หรือท่องเที่ยวอื่นๆ ) ผมคิดว่าหลักๆ มีแค่ 3 แบบ

1. จัดแบบราคาทัวร์ – มีแจ้งแผนการท่องเที่ยว ราคา ให้กับคนเที่ยวชัดเจน แต่คนเที่ยวแทบไม่รู้เลยว่าต้นทุนจริงเท่าไร กำไรเขาเท่าไร แต่ข้อดีคือค่าใช้จ่ายค่อนข้างแน่นอน
2. จัดแบบหารเฉลี่ย – แจ้งแผนการท่องเที่ยว ประเมินราคาต้นทุนโดยประมาณให้คนเที่ยวได้เห็นเลยว่าต้องจ่ายเท่าไร แต่ก็จะมีความเปลี่ยนแปลงตามสถานการณ์หน้างาน (เราเที่ยวกันเองกับเพื่อนก็ทำแบบนี้แหละ)
3. จัดแบบกึ่งหารเฉลี่ย – คล้ายแบบหารเฉลี่ย แต่ต่างกันที่ ผู้จัดจะแจ้ง ขอคิดค่าดำเนินการด้วย

ทัั้งหมดนี้ เราอาจไม่ต้องรับรู้เลยว่าเขาขายทริปแบบไหน ถ้าเราพอใจที่จะจ่าย ก็จ่าย แล้วไปสนุกกัน
(แต่ที่ผมเคยเจอโกงก็มีนะ บอกว่าเพื่อนกันหารเฉลี่ย แต่ไปกดต้นทุน ลด spec ขอแบ่งรายได้กับที่พัก ทัวร์ปลายทาง พอถึงหน้างาน บอกไม่มีนั่นไม่มีนี่ให้ อยากได้จ่ายเพิ่มเอง บ้างก็เอาเงินไปหมุนก่อน หนักสุดคือไม่ทำประกันให้ด้วย ต่างกับตอนที่ตกลงชวนกันไป)

ประเด็นที่ผมชวนดูมากกว่าราคา คือ ประสบการณ์ของผู้จัดทริป โดยเฉพาะอย่างยิ่งการท่องเที่ยวแบบผจญภัย เช่น เดินป่า ปีนเขา

ผมเห็นรีวิวจากทั้งคนรอบข้างและตามโซเชี่ยลหลายครั้ง ว่าผู้นำทริปหลายคนจัดแบบทัวร์ หรือแบบกึ่งหารเฉลี่ย แต่ไม่เคยดูแลลูกทริปเลย ตั้งแต่ระหว่างเดินทาง การทำอาหาร การเอ็นเตอเทน หรือแม้แต่การให้คำแนะนำต่างๆ อย่างเช่น ทำเลกางเต็นท์ วิธีผูกเชือก อุปกรณ์ที่ต้องเตรียม แนวทางการปฏิบัติตนในป่า แย่ที่สุดคือ ลูกทริปบาดเจ็บ หรือเจอต้นไม้พิษ สัตว์มีพิษ ยังไม่สามารถปฐมพยาบาลได้ ไม่มีชุด First Aid Kit ติดตัวไป หรือไม่ได้ทำประกันให้ลูกทริปด้วยซ้ำ

แม้ราคาอยู่ที่ความพอใจ แต่การได้รับบริการก็เช่นกัน อยู่ที่มาตรฐานของแต่ละคน แต่เราไม่สามารถรับรู้ได้เลย
เพราะถ้าหากเราไม่เคยเจอว่าทริปดีๆ มืออาชีพเขาทำกันอย่างไร
เราอาจเทียบไม่ได้เลยว่า สิ่งที่เราเจออยู่ มันระดับไหน

ยิ่งทริปต่างประเทศอย่างเนปาล เช่น เส้นทาง ABC (Annapurna Base Camp) ผมเห็นจัดกันตั้งแต่ 8,000 – 30,000 บาท ช่วงราคาต่างกันมาก และรายละเอียดที่ไกด์แจ้งมา ก็มีเหมือนกันทุกอย่าง เช่น มีบ้านพักทุกวัน อาหารสามมื้อ รถรับส่งสนามบิน รับส่งจากเมืองไปจุดเริ่มเดิน ฯลฯ

แต่ถ้าคุณจ่ายถูก บ้านพักคุณอาจได้นอนห้องไม้กระดานกั้น หรือห้องเก็บฟืน ไม่มีผ้าห่ม ห้องน้ำนอกบ้าน แต่ถ้าคุณจ่ายแพงหน่อย ก็จะได้ห้องไม้/หินอย่างดีป้องกันความหนาวได้ มีผ้านวม เผลอๆ มีห้องน้ำในตัวด้วย และฟรีเครื่องดื่มร้อน

ตอนผมไปเนปาลครั้งแรก ผมก็เทียบไม่ได้เช่นกัน แต่พอได้ไป 4-5 ครั้ง ได้คุยกับไกด์ คุยกับหลายๆคนจากหลายๆทัวร์ ก็ถึงตาสว่าง ยิ่งถ้าได้นอนพักบ้านเดียวกับพวกฝรั่งยุโรป คุณอาจได้เห็นลูกหาบทำหน้าที่เหมือนบริกร ถือถาดมีผ้าปู หยิบช้อนส้อมจานที่ลวกน้ำร้อนให้แขก และเสริฟอาหารให้พลังงานที่ข้างกล่องเป็นภาษาอังกฤษหรือฝรั่งเศส

เอาหละ ผมคงบอกไม่ได้ว่าถ้าจะเลือกผู้จัด ควรไปกับใคร ทั้งไทยและเทศ
อย่าดูเพียงแค่ คุยเก่ง เขียนเก่ง ถ่ายรูปสวย ใช้อุปกรณ์ราคาแพงล่ะ เจ็บกันมาเยอะ ฮ่าๆ

ผมแนะนำได้แค่ว่า ประสบการณ์และความรู้ของผู้จัดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
และของดีมักราคาไม่ถูก เพราะทุนสูง ให้ถามดีๆ ว่าทำไมแพง เมื่อเทียบกับหลายๆทัวร์ ถ้าพอใจเราก็โอเค
(เช่น บางเจ้า อาหารดีมากกก มีปลานึ่งมะนาว บานอฟฟี่ หมูกะทะให้กินบนยอดดอย)
แอบค้นดูรูปหรือรีวิวบรรยากาศทริปที่ผ่านมาของเขา จากคนที่เคยไป
ให้สอบถามลูกทริปก่อนๆของเขา ว่าได้รับบริการอย่างไร มีความลำบากไหม อาหารอร่อยไหม มีประกันไหม ฯลฯ
และอีกเรื่องที่สำคัญ กลุ่มคนที่ไปกับเขาเป็นแนวไหน เพราะลูกทัวร์มักสะท้อนคาแรกเตอร์ของคนนำทริปได้

บุญรักษา สวัสดี

]]> https://myifew.com/6417/cheaper-travel-may-be-poor/feed/ 1 https://myifew.com/6410/%e0%b9%81%e0%b8%84%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%9b%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7-%e0%b8%ab%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b8%ad-%e0%b8%8a%e0%b8%ad%e0%b8%9a/ https://myifew.com/6410/%e0%b9%81%e0%b8%84%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%9b%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7-%e0%b8%ab%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b8%ad-%e0%b8%8a%e0%b8%ad%e0%b8%9a/#respond Sat, 17 Sep 2022 05:03:38 +0000 https://myifew.com/?p=6410 มีน้องที่เพิ่งรู้จักกันถามว่า พี่ชอบไปปีนเขาหรอ ผมก็ตอบว่า ใช่
น้องถามย้ำ พี่แค่ไปเที่ยว หรือแบบจริงจัง ชอบเลย

ผมก็ชะงักคิดนิดหนึ่ง
ไม่เคยมีใครถาม หรือแม้แต่ผมก็ไม่เคยตั้งคำถามแบบนี้กับตัวเอง

เช้านี้นั่งย้อนดูรูปที่ตัวเองไปเที่ยวปีนเขา เดินป่า
เออ ผมแค่ไปเที่ยวหรือผมชอบกันนะ

ไม่บ่อยนักที่จะดูรูปและมองแววตา ใบหน้าของตัวเอง
พยายามนึกถึงความรู้สึกในตอนนั้น ว่าอะไรคือแรงบันดาลใจ

ที่ทำให้ทุกคืนวันพฤหัส นั่งทดสอบอุปกรณ์ เก็บเสื้อผ้า จัดเป้
ค่ำวันศุกร์รีบไปขึ้นรถตู้ และกลับมาเที่ยงคืนวันอาทิตย์ เพื่อไปทำงานต่อในเช้าวันจันทร์
เดินกระโพกกระเพกอยู่สองสามวัน อังคารเริ่มซักผ้า และพฤหัสก็เก็บเป้เพื่อไปทริปต่อไป

ทำแบบนี้อยู่หลายปี แม้ภาระจะมากขึ้น จนถึงปัจจุบัน

มาถึงตรงนี้ ผมนึกขึ้นได้ว่า ผมเคยพูดในช่อง Trail100kms
ว่า การ Trekking ของผมไม่ใช่แค่ “ป่า หรือสถานที่” แต่ มันคือ “ผู้คน”

ผมชอบเข้าไปป่า ชอบธรรมชาติ ชอบวิวสวยๆ และอากาศเย็นๆ
แต่มากไปกว่านั้น ผมชอบนั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นและตกพร้อมกับเพื่อนๆ
ผมชอบวงสนทนาที่เอกเขนกสบายใจ จกขนม ดื่มเหล้า คุยกันได้สารพัดเรื่องก่อนนอน
ผมชอบครัวเล็กๆ ที่ช่วยกันทำอาหาร แม้จะอร่อยบ้าง ไหม้บ้าง แต่ก็กินไป หัวเราะไป
ผมชอบอารมณ์ที่ต่างคนยืนพักพิงต้นไม้ หัวใจเต้นแรง แล้วก็บ่นว่ากรูจะมาทำไม แต่ก็คุยกันถึงทริปหน้าอีก
ผมชอบบรรยากาศที่ทุกคนนั่งหัวเปียก ตูดเปียก ใต้หยดน้ำผ้าใบ แต่ก็ยังมีความสุข

ถ้าจะตอบคำถามน้องคนนั้น
ผมก็ไม่รู้ว่าชอบไหม แต่ก็ไม่เคยเบื่อที่จะทำ และคงจะทำต่อไป
ถ้ายังมีแรง มีเวลา และมีเงิน ฮ่าๆ

#เสพติดโดปามีน #ทรมานบันเทิง

]]> https://myifew.com/6410/%e0%b9%81%e0%b8%84%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%9b%e0%b9%80%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7-%e0%b8%ab%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b8%ad-%e0%b8%8a%e0%b8%ad%e0%b8%9a/feed/ 0 https://myifew.com/6397/rafting-namwa5-nan/ https://myifew.com/6397/rafting-namwa5-nan/#respond Tue, 13 Sep 2022 16:47:54 +0000 https://myifew.com/?p=6397 ปีนี้กลับมาเป็นครั้งที่ 5 แล้ว แต่ไม่เคยซ้ำกันในความรู้สึกและความสนุกในทุกครั้งที่มาเลย.. แต่ละปี ทั้งระดับน้ำ สตาฟ คนร่วมลงเรือ แตกต่างกันออกไป ปัจจัยเหล่านี้ทำให้เบื่อไม่ลงเลยจริงๆ กับการมาล่องแก่งที่ลำน้ำว้า

จะเสียดายแค่อย่างเดียว ที่ปีนี้ไม่มีโอกาสได้ล่องน้ำว้าตอนกลาง ซึ่งเป็นท่อนที่สนุกที่สุด โหดที่สุดของทริปนี้ แต่ก็แลกกับการได้กินดื่มกับเพื่อนแบบภาพตัด และไปเที่ยวน่าน ซึ่งไม่เคยได้มีโอกาสเที่ยวสักทีแม้จะไปมาหลายครั้ง

น่านยังคงเป็นน่าน เมืองที่เขียวๆทั้งป่าและทุ่งการเกษตร เมืองที่ทางโค้งเยอะจนหัวโขกกระจกไปหลายที เมืองที่กำแพงแทบทุกที่ต่ำจนเหมือนเราเป็นยักษ์ แต่รวมๆแล้ว ก็ยังเป็นเมืองที่น่ารักมากเมืองหนึ่ง แม้ผ่านมาหลายปีจากที่เคยเห็น

สัญญาว่าจะกลับไปบ่อยๆ หากยังมีแรง

#ทีมงานคุณตะพาบ#อั้มหลงป่า#อั้มเกมส์แล้วหนึ่ง#น่าน#ล่องแก่ง#ล่องแก่งน้ำว้า#ลำน้ำว้า#เที่ยวทั่วไทย

]]> https://myifew.com/6397/rafting-namwa5-nan/feed/ 0 https://myifew.com/6325/%e0%b8%8a%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ab%e0%b8%b2%e0%b8%94-%e0%b9%80%e0%b8%9a%e0%b8%b7%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b2-%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b9%80%e0%b8%9a%e0%b8%b7/ https://myifew.com/6325/%e0%b8%8a%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ab%e0%b8%b2%e0%b8%94-%e0%b9%80%e0%b8%9a%e0%b8%b7%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b2-%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b9%80%e0%b8%9a%e0%b8%b7/#respond Thu, 24 Mar 2022 08:52:43 +0000 https://myifew.com/?p=6325 ชายหาดรูปแรกที่เราเห็น มันสวยมากนะครับ แต่หลังป่าโกงกางไป เต็มไปด้วยขยะที่ลอยมาตอนน้ำซัดขึ้นสูง เราจะไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆหรอ ที่รู้ว่าเป็นแบบนี้?

ถ้าพิจารณาขยะแต่ละชิ้น บางชิ้นมาไกลจากเวียดนาม (เช่น ขวดน้ำ ถุงขนม) บางชิ้นนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าลงไปอยู่ในทะเลได้อย่างไร (เช่น พินโบว์ลิ่ง) บางชิ้นเป็นถุงขนมยี่ห้อในไทยที่เราเห็นแต่เด็ก แต่ปัจจุบันไม่มีขายแล้ว

นั่นคือสิ่งที่สะท้อนออกมาว่า ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน หรือห้วงเวลานานแค่ไหน ขยะไม่เคยไกลไปจากตัวเรา แต่แค่มันไม่แสดงออกมาให้เราเห็น มันอยู่ในซอกหลืบที่รอให้เราไปเจอ หรือแม้แต่อยู่แทรกซึมในสัตว์ที่เรากินเข้าไปเป็นอาหาร

นี่เป็นเพียงภาพตัวอย่างของเกาะเล็กๆ ที่อยู่ใต้เกาะช้าง ที่ผมได้ไปเจอตอนออกทริปล่องเรือใบเพื่อเก็บขยะ #ฝากไว้ให้คิด ครับ

]]> https://myifew.com/6325/%e0%b8%8a%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%ab%e0%b8%b2%e0%b8%94-%e0%b9%80%e0%b8%9a%e0%b8%b7%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b2-%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b9%80%e0%b8%9a%e0%b8%b7/feed/ 0 https://myifew.com/6319/bad-day-of-20-mar-2022/ https://myifew.com/6319/bad-day-of-20-mar-2022/#respond Wed, 23 Mar 2022 08:32:57 +0000 https://myifew.com/?p=6319 เพิ่งไปออกทริปหัดเล่นเรือใบ และอาสาเก็บขยะ แต่ทุกอย่างมันผิดแผนไปพอสมควร คาดการไม่ได้ ทำให้ติดต่อไม่ได้ทั้งวัน ทุกอย่างที่ไม่เหมาะสมแต่ลงตัวจนเรียกว่าเป็น Bad Day ได้เลย แม้จนพลบค่ำนั่งสปีดโบ้ทกลับเข้าฝั่ง เชือกเรือใบก็ขาด ต้องต่อใหม่ พอใกล้ถึงฝั่ง เรือก็ยังพาลติดหล่ม เพราะตรงกับเวลาที่น้ำลงต่ำสุดพอดี ต้องให้ชาวบ้านมาช่วยอพยพคนออกไป

เมื่อวานเลยทำเรื่องให้ทุกคนต้องเดือดร้อนกันหลายคนเลย โดยเฉพาะแม่ เปิ้ล ปลา ป้า โรเน่ พี่อั้ม ต้องขออภัยทุกคนด้วยนะครับ แต่ก็ดีใจนะ ทำให้รู้ว่า มีคนห่วงเราเสมอ

รักทุกคนนะครับ

]]> https://myifew.com/6319/bad-day-of-20-mar-2022/feed/ 0