ไม่กล้า
“คุณครับ เรารักกันได้ไหม” ประโยคง่ายๆ ที่ผมไม่กล้าบอกกับคุณตรงๆ ผมมักมองใครหลายคนรอบข้างผมที่มีคนรัก ผมคิดเสมอว่าจะทำให้คุณมีความสุขแบบนั้นได้หรือเปล่า ผมไม่มั่นใจว่า ถ้าผมบอกคุณไป เราจะรักกันได้นานแค่ไหน คุณครับ ผมกลัว..…
จากผมถึงคุณ
เวลาตีสามในเมืองหลวงที่วุ่นวายมากทึ่สุดเมืองหนึ่ง ฝนเพิ่งตกไปไม่นานนัก ยังพอรับรู้ถึงกลิ่นดินและเสียงหยดน้ำจากหลังคา ผมกำลังคิดว่าตัวเองควรจะพักผ่อนได้แล้ว หลังจากลุยงานมาทั้งวัน ดวงตาผมเริ่มอ่อนล้า และมีอาการปวดเมื่อย เพื่อเตือนให้นอนหลับ…
ฉันอยากมีชีวิตอิสระ
โดยปกติผมพยายามจะไม่เขียนเรื่องงานหรือเรื่องเครียด ค่อนข้างคิดอยู่นานที่จะระบายมันออกมาดีหรือไม่ แต่ก็ทำ ใครรู้จักผมดีจะรู้ว่าผมมักไม่ค่อยอยู่เฉย จะคิดหรือทำนั่นทำนี่อยู่ตลอดเวลา ถ้างานหมายถึงสิ่งที่ทำแล้วได้เงิน…
03.05.2554
รู้สึกว่าอยากหยุดทุกสิ่งลง หยุดการคิดไปไกลกับใคร ยิ่งอยากคิดครอบครองก็ยิ่งห่างไกลจากความสุขที่ต้องการ ความรู้สึกตอนเก็บตัวมันกลับมาอีกครั้ง ผมรู้สึกมีความสุขกว่านี้ รู้สึกว่าไปไหนและคุยอะไรกับใครก็ได้กับทุกคนด้วยความสบายใจ…
กาลเวลา
พิงลำพระเพลิง บอกไว้ว่า ความแตกต่างของเวลากับนาฬิกา นาฬิกา เราให้ใครไปแล้วเรายังขอคืนมาได้ แต่ถ้าเป็นเวลามันไม่มีทางขอคืนมาได้.. ผมนั่งคิดอยู่พักใหญ่ และเห็นด้วย บางที เวลาอาจเป็นมาตรวัดความเป็นคนสำคัญ ที่ใครคนหนึ่งมอบให้อีกคนหนึ่ง…