E-Commerce ไม่ใช่แค่ทำเว็บหรือแอพ แต่มันคือ กระบวนการทำงาน

สมัยเอ๊าะๆ ที่เพิ่งเริ่มทำงาน TARAD.com ตอนนั้น E-Commerce ยังไม่ได้บูมมาก พี่ป้อม ภาวุธ CEO TARAD ยังต้องเดินสายทั่วไทยเพื่ออธิบายว่า E-Commerce คืออะไร การชำระเงินยังไม่น่าเชื่อถือมากนัก สัดส่วนโอนเงินทางธนาคารสูงถึง 80%, ระบบการขนส่งยังมีเพียงไปรษณีย์ไทยที่ใช้เวลา 5-10 วัน กว่าจะได้รับสินค้า, การส่งของก่อน จ่ายเงินทีหลัง (Buy Now Pay Later) หรือ ชำระเงินปลายทาง (Cash on Delivery) ยังถูกมองเป็นเรื่องบ้าบิ่น ไม่มีใครกล้าทำ

ผมจำได้ว่ายุคนั้น ทุกคนมอง E-Commerce เป็นของใหม่ ยังไม่ทำเงินอะไรมากนัก เป็นกิมมิกใหม่ทางเทคโนโลยีที่ใครทำก่อนก็ดูดี ทันสมัย ไม่ได้เป็นช่องทางขายหลักเฉกเช่นปัจจุบัน ดังนั้น การเช่า/ซื้อระบบสำเร็จรูป หรือทำระบบเองขึ้นมา ก็จะมีฟีเจอร์การขายไม่ซับซ้อนมาก ก็เปิดร้านขายของได้แล้ว (ฟีเจอร์ฮิตสมัยก่อน เช่น เลือกธีมสีได้ แปะรูป Gif วิ่งไปมา มีดาววิ่งตามเม้าส์ พอถึงคริสมาสต์ทำหิมะตกโปรยปราย)

Continue reading “E-Commerce ไม่ใช่แค่ทำเว็บหรือแอพ แต่มันคือ กระบวนการทำงาน” »

3 years anniversary, a day we met 

ผมชอบรูปนี้นะ เป็นรูปเผลอๆ ตอนเข้าเส้นชัยงานวิ่ง PET 2019
เป็นรูปที่เปิ้ลยิ้มสวยเลย ส่วนผมก็กำลังบูดๆ เลย
ดูทีไรก็นึกถึงบุรุษท่านหนึ่ง เคยพูดถึงภรรยาท่านว่า “She is my smile”
ซึ่งก็อามรณ์เช่นนั้นจริงๆ

เปิ้ลเป็นคนมองโลกในแง่ดี ขี้เล่น และยิ้มบ่อย
ต่างกับผมที่ค่อนข้างนิ่งๆ เก็บอาการ และออกจะหงุดหงิดบ่อยด้วยซ้ำ
หลายครั้งที่คุยขัดคอกันเพราะผมมองโลกในแง่ลบ คิดมากไป
แต่เปิ้ลมองโลกในแง่ดี ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ต้องไปเครียดและคาดเดาแบบลบๆ

Continue reading “3 years anniversary, a day we met ” »

บันทึกไว้ วันแม่ 12 สิงหาคม 2564

วันนี้วันแม่ เลยใช้โอกาสนี้ในการคุยปลดล็อคอะไรในใจหลายอย่างกับคุณชื่นใจ
ได้ขอโทษ ขออโหสิกรรม และได้ปรับความเข้าใจในบางเรื่อง ในสิ่งที่ค้างคาใจมาตลอด
จริงๆ มันเกิดจากการที่ผมเป็นคนขี้หงุดหงิด และขี้รำคาญ โดยเฉพาะกับคนใกล้ตัวมากๆ
ซึ่งรู้สึกตัวตลอดว่าเกิดอารมณ์อะไรอยู่ ก็พยายามทำใจให้สงบ เพียงแต่ไม่ใช่ในตอนนั้น
มันจึงแสดงออกมาผ่านน้ำเสียง หน้าตา บางทีก็คำพูด ผมเองก็รู้สึกผิด จนบางครั้งต้องโทรกลับไปขอโทษ

Continue reading “บันทึกไว้ วันแม่ 12 สิงหาคม 2564” »

เมื่อหลงทาง แต่ไม่อยากถอยกลับมาตั้งหลัก

ตั้งแต่เดินป่าและวิ่งเทรล ผมมีอยู่ไม่กี่ครั้งที่เรียกได้ว่า “หลงทาง” แบบจังๆ ซึ่งครั้งล่าสุดผมไปซ้อมวิ่งเล่นเทรลเปิ้ล เป็นการหลงบนดอยสุเทพ-ปุย ใจกลางเมืองเชียงใหม่ที่ทุกคนรู้จักกันดี เป็นเส้นทางจากบ้านขุนช่างเคี่ยนมาที่อนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย ผมไปเส้นนี้มาก็หลายครั้ง แต่เพื่อความชะล่าใจ และไม่ถอยกลับ เกือบพาตัวเองและแฟนไปลำบากซะแล้ว

Continue reading “เมื่อหลงทาง แต่ไม่อยากถอยกลับมาตั้งหลัก” »

ให้เป็นที่พึ่งแก่ผู้อื่น

รักษาตน
ไว้ให้เป็นที่พึ่งแก่ผู้อื่น

อย่างน้อย
ก็จนกว่าจะมีคนมารักษาเรา

ช่วงนี้โควิดรุนแรงขึ้น ผู้ป่วยสะสมระดับ 14,000 – 15,000 คน ติดๆ กันสามสี่วัน และหนึ่งในนั้นมีเปิ้ล แฟนผมด้วย รวมถึงครอบครัวเขารวมเป็น 7 คน เรียกว่าเป็นคนชนชั้นที่ใกล้ตัวผมที่สุดแล้ว

Continue reading “ให้เป็นที่พึ่งแก่ผู้อื่น” »