ปริศนา

ในคืนวันศุกร์ที่ผมตั้งใจกลับบ้านมาอยู่นิ่งๆ
คำถามหนึ่งจากคนๆหนึ่ง ยังคงวนเวียนอยู่ตลอดเวลา
เธอถามว่าวันหนึ่งผมอยู่กับตัวเองนานแค่ไหน
แม้จะผ่านไป 24 ชั่วโมง แต่ผมก็ยังคงติดใจประโยคนั้นอยู่

หลังจากตอบประโยคนั้นไม่นานนัก ผมก็ทำให้เธอร้องไห้
แต่น้ำตาที่ไหลออกมา ไม่ใช่เพราะผม หรือเพื่อผม
แต่เป็นเพื่อคนที่เธอรัก และเพื่อตัวเธอเอง
ผมได้แต่นั่งมองเธออยู่เงียบๆ จนเราเดินออกจากร้านอาหาร

เราออกจากร้านมานั่งตรงทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คน
ไม่มีผู้หญิงคนใดร้องไห้ต่อหน้าผมมานานพอสมควร
และไม่มีผู้หญิงคนใด ที่จู่ๆ ผมก็รู้สึกอยากเป็นแฟนด้วย
ผมพยายามหาเหตุผลเพื่อตอบตนเอง
มันเป็นเพียงความสงสารที่เกิดขึ้น
หรือเป็นเพราะบทสนทนาตลอด 2 ชั่วโมงที่ผมเรียนรู้นิสัยเธอ
แต่ก็ยังเป็นปริศนา ที่ไร้คำตอบอยู่ดี

ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อเล่าถึงการเที่ยวเวียดนาม
แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เมื่อโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น

หลังจากวางสายไม่นาน
เธอถามคำถามหนึ่งที่ทำให้ผมตอบกลับค่อนข้างแรง
แต่ความรู้สึกตอนนั้น ผมไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้
มันกลายเป็นเรื่องของคนสองคนที่อาจจะฉาบฉวย
และมันกลายเป็นเรื่องที่ผมรู้สึกอยากบอกเธอ
อยากขอให้เธอหยุดทุกอย่าง
หยุดความเสียใจไว้แค่นี้
และอยู่กับผม
เท่านั้นพอ

ทุกอย่างทิ้งไว้ในความเงียบงัน
เราเดินจากกันไปโดยที่ไม่มีคำตอบ
เหลือเพียงคำถามและประโยคบอกเล่าที่มากมาย

ผมรู้สึกตัวอีกครั้งตอน 7 โมงเช้า
ทุกอย่างคงเร่งรีบเหมือนเดิม
และความฝันเมื่อคืนยังคงเป็นคำถามในโลกของความจริง


posted on 23 Sep 2011 22:22 by ifew
http://ifew.exteen.com/20110923/entry

จำเจ

ในความจำเจของการใช้ชีวิต
ผมพบว่าทำให้เราทำสิ่งนั้นได้ดีขึ้นมากกว่าเดิม
ลิ้มรสอาหารเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ทำให้เราสัมผัสความอร่อยมันได้ละเอียดขึ้น
เขียนเรื่องเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทำให้เรามีมุมมองใหม่ในเรื่องนั้น
ไปที่เดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกชินและปลอดภัยขึ้น พบอะไรต่างจากเดิมเสมอ
ผมเป็นคนหนึ่งที่รักเรื่องราวระหว่างทาง มากกว่าการถึงจุดมุ่งหมาย
บางคนอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องเสียเวลาและน่าเบื่อ
แต่มันมีบางอย่างถูกเล่าด้วยตัวมันเอง ผ่านธรรมชาติ ผู้คน วัฒนธรรม
หรือแม้การได้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งสำเร็จในชีวิตแล้ว
เมื่อย้อนกลับมาเล่าให้คนรอบข้างฟัง
ย่อมสนุกกว่าการแค่บอกว่า ฉันทำสำเร็จ

posted on 09 May 2011 22:57 by ifew
http://ifew.exteen.com/20110509/entry

Vertical Run 2016/2017 – Banyan Tree Bangkok

โดยปกติแล้วเราจะวิ่งทางราบ แต่งาน Vertical Run แปลตรงตัวคือ งานวิ่งแนวดิ่ง เพราะงานนี้ เป็นการวิ่งขึ้นตึก Banyan Tree Bangkok ที่มีความสูง 61 ชั้น+ดาดฟ้า ซึ่งพิธีกรของงานให้ข้อมูลว่า นักแข่งทุกคนจะต้องวิ่งความสูงโดยรวม 196 เมตร เทียบเท่ากับตึก 63 ชั้น ที่มีบันไดทั้งหมด 1093 ขั้น

ไม่เคยมีประสบการณ์กับงานแนวนี้ ก่อนหน้าก็เลยสอบถามเพื่อน และดูคลิป Youtube ของปีก่อนๆ บอกเลยว่าค่ำคืนก่อนแข่ง ตื่นเต้น จนนอนไม่หลับ.. Continue reading “Vertical Run 2016/2017 – Banyan Tree Bangkok” »

DNF แรก.. ประสบการณ์ที่ไม่อยากเจอ

ระยะ 70กม ของงาน UTKC2017
คงไม่มีอะไรรีวิวมากมาย
แต่จะเล่าถึงสิ่งที่เป็น
และเป็นประสบการณ์ที่ไม่อยากเจอมากที่สุด

เสียดาย และเจ็บใจ ที่ต้องทำให้เกิด DNF แรกในชีวิต
เพราะความห่วยแตกของร่างกาย ที่ก็ไม่รู้เป็นอะไร Continue reading “DNF แรก.. ประสบการณ์ที่ไม่อยากเจอ” »