03.10.2552
ในเวลาที่เหมือนเดิมกับทุกวัน คล้ายจะมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป แต่ ณ เวลานี้ ผมยังพยายามที่จะนึกอยู่.. บางทีเรากำลังหลงลืมอะไรบางอย่าง บางอย่างอาจอยู่นอกตัวเราออกไปไกลแสนไกล แต่บางอย่างนั้นอาจอยู่ใกล้ๆ เพียงแค่หัวใจและความคิดเราเอง..…
19.05.2552
หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา
เราเจอกันสองครั้งแล้วนะครับ
รอยรักยิ้มข้างแก้มและดวงตาที่สดใส
กลิ่นหอมจางๆ ที่ปลิวพร้อมกับเส้นผม
คุณไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิม...
บางสิ่ง บางอย่าง
คืนนี้ผมง่วงจังเลยครับ แต่ไม่รู้ทำไมยังไม่อยากนอน ตอนนี้ผมอยู่บ้านหลังเดิม ในห้องที่เปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมาก แต่ความรู้สึกยังคงเหมือนไม่กี่ปีก่อน แม้บางอย่างถูบฉาบลงด้วยฝุ่นจางๆ และบางอย่างถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก…
ขอบคุณนะ ที่ทำให้ผมคิดถึง
“นานเท่าไรแล้ว ที่เราอยู่คนเดียว” เสี้ยวความคิดหนึ่งที่หลุดลอยออกมา โดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมพยายามจะนึกมัน แต่ก็เลือนลางเสียเหลือเกิน แต่ช่างเถอะ อยู่ได้มานาน เราก็คงจะชินแล้วหละ(มั้ง)
โลกไม่ใช่ของเรา เธอก็เช่นกัน
ในคืนเหงาๆ วันสุดท้ายของปี หลายคนกำลังหลับฝันดี และหลายคนกำลังมีความสุขในวันนี้ แต่มีบางคนที่กำลังหนีความจริง หนีโดยการไม่ถามและหนีโดยการไม่รับรู้อะไร แต่เขาก็หนีมันไม่พ้น… หลายคนพูดว่า “ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย”…