ในเวลาที่เหมือนเดิมกับทุกวัน คล้ายจะมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป แต่ ณ เวลานี้ ผมยังพยายามที่จะนึกอยู่..   บางทีเรากำลังหลงลืมอะไรบางอย่าง บางอย่างอาจอยู่นอกตัวเราออกไปไกลแสนไกล แต่บางอย่างนั้นอาจอยู่ใกล้ๆ เพียงแค่หัวใจและความคิดเราเอง..…

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เราเจอกันสองครั้งแล้วนะครับ รอยรักยิ้มข้างแก้มและดวงตาที่สดใส กลิ่นหอมจางๆ ที่ปลิวพร้อมกับเส้นผม คุณไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิม...

“นานเท่าไรแล้ว ที่เราอยู่คนเดียว” เสี้ยวความคิดหนึ่งที่หลุดลอยออกมา โดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมพยายามจะนึกมัน แต่ก็เลือนลางเสียเหลือเกิน แต่ช่างเถอะ อยู่ได้มานาน เราก็คงจะชินแล้วหละ(มั้ง)