แด่ กาลเวลา ที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง
ผมย้อนกลับไปอ่าน blog 1-2 ปีก่อน บางเรื่องทำให้ผมรู้สึกดีและยิ้มได้ แต่บางเรื่อง ผมรู้สึกอายและตลกตัวเอง การได้ทบทวนความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง เหมือนกับยืนยันสิ่งที่ตัวผมรู้สึก ผมค่อยๆ อ่านย้อนหลัง ทีละเดือนๆ กลับไปจนถึง วันแรกที่ผมไม่มีคุณ…
ทุกอย่างคือความรู้สึก
การได้อยู่คนเดียว ทำให้ผมได้เห็นอะไรหลายอย่าง มันคงเหมือนกับการยืนมองทะเล ตอนนี้ผมห่างไกลจากทะเล พอๆ กับที่ผมห่างไกลจากความรัก แต่นั่นก็ทำให้ผม มองเห็นทะเลที่สมบูรณ์แบบ ต้นมะพร้าว ชายหาด และโขดหิน ผมนึกย้อนกลับไป…
อดีตเปลี่ยนแปลงได้
“คุณรู้หรือเปล่า.. อดีตเปลี่ยนแปลงได้” เป็นคำถามที่ อาจารย์สอนไทเก๊ก ท่านหนึ่ง ถามผม ระหว่างที่เรากำลังจะกลับบ้าน ผมฟังท่านพูดเสร็จ ก็ได้แต่พยักหน้า และพูดว่า “ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี” ท่านก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ยกตัวอย่างต่อไปให้ผมฟังง่ายๆ ว่า…
หวังว่ามันคงจะถึงคุณนะ
มีหลายคนบอกว่า กายกับใจเป็นหนึ่งเดียวกันเสมอ แต่ก็บ่อยครั้ง เราก็พบว่า กาย กับ ใจ ก็สามารถไกลกัน แม้อยู่เพียงข้างกาย แต่ก็ไกลกันลับตา เคยไหม ที่ใกล้ใครสักคน แต่ไม่หายเหงา แล้วเคยไหม ที่ไกลใครสักคน แค่คิดถึงเขาก็อุ่นใจ.. หวังว่ามันคงจะถึงคุณนะ…
ผมไม่รู้
"ความรู้มาก ๆ บางทีเหมือนกำแพงอิฐที่เรียงตัวสูง ความรู้สูง กำแพงสูง ความรู้รอบด้าน ก็เหมือนกำแพงสูงรอบตัว บางครั้งมันอาจทำให้มองออกไปไม่เห็นอะไร นอกจากอิฐที่ตนเองก่อขึ้นมา" - อุดม แต้พานิชย์