ในคืนวันศุกร์ที่ผมตั้งใจกลับบ้านมาอยู่นิ่งๆ คำถามหนึ่งจากคนๆหนึ่ง ยังคงวนเวียนอยู่ตลอดเวลา เธอถามว่าวันหนึ่งผมอยู่กับตัวเองนานแค่ไหน แม้จะผ่านไป 24 ชั่วโมง แต่ผมก็ยังคงติดใจประโยคนั้นอยู่ หลังจากตอบประโยคนั้นไม่นานนัก ผมก็ทำให้เธอร้องไห้…

ในความจำเจของการใช้ชีวิต ผมพบว่าทำให้เราทำสิ่งนั้นได้ดีขึ้นมากกว่าเดิม ลิ้มรสอาหารเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ทำให้เราสัมผัสความอร่อยมันได้ละเอียดขึ้น เขียนเรื่องเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทำให้เรามีมุมมองใหม่ในเรื่องนั้น ไปที่เดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า…