หลวงตาท่านชอบพูดว่า "แหม่ พูดไปก็บาป แต่ขอพูดหน่อยเหอะ" ฟังแล้วก็ขำในใจ สรุปวันนี้ก็เลยปลงอาบัติกันยกใหญ่

วันนี้มันทำให้รู้สึกเบื่อทางโลกอย่างไรก็ไม่รู้ รู้สึกว่าฟุ้งซ่านมาก รู้ทันทีว่าถ้าสึกออกไปแล้วจะต้องเจออะไรบ้าง แค่คิดก็วุ่นวายแล้ว

วันนี้ไม่มีอะไรมาก ก็เลยจำวัดเช่นเดิม ตื่นมาทำวัตรเย็นอีกทีแล้วก็นั่งคุยๆ จำวัดต่อรอบดึก

การบิณฯ จะต้องสะพายย่ามและเดินเท้าเปล่าอุ้มบาตร ก้าวแรกที่ออกจากวัดเป็นอะไรที่โลกกว้างและวุ่นวายมาก เป็นครั้งแรกที่เราเดินตลาดนครสวรรค์ตอนเช้ามืดภิกษุสามเณร เดินกันให้ขวักไขว่ไปหมด ผู้คนก็มาตั้งแผงและเดินจับจ่ายใช้สอยกันหนาตาเหลือเกิน

หลวงตามาปลุกตอนตี4 เราบอกว่าเราไม่อาบน้ำ ท่านบอกว่าอย่างนั้นท่านจะไปอาบก่อน แล้วจะกลับมาปลุกอีกที (ท่านรีบปลุกให้รับไปอาบน้ำ เพราะกลัวว่าห้องน้ำจะเต็ม)