ขอบคุณนะ ที่ทำให้ผมคิดถึง
“นานเท่าไรแล้ว ที่เราอยู่คนเดียว” เสี้ยวความคิดหนึ่งที่หลุดลอยออกมา โดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมพยายามจะนึกมัน แต่ก็เลือนลางเสียเหลือเกิน แต่ช่างเถอะ อยู่ได้มานาน เราก็คงจะชินแล้วหละ(มั้ง)
โลกไม่ใช่ของเรา เธอก็เช่นกัน
ในคืนเหงาๆ วันสุดท้ายของปี หลายคนกำลังหลับฝันดี และหลายคนกำลังมีความสุขในวันนี้ แต่มีบางคนที่กำลังหนีความจริง หนีโดยการไม่ถามและหนีโดยการไม่รับรู้อะไร แต่เขาก็หนีมันไม่พ้น… หลายคนพูดว่า “ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย”…
คุณน่ารักจัง…
ผมแอบมองคุณ หลายครั้งหลายหน ถึงยังไม่มากพอที่จะตัดสินใจ แต่ก็ทำให้ผมมั่นใจได้นะ คุณน่ารักจัง… คืนนี้ ผมนอนยิ้มอีกเช่นเคย 😀 source: http://ifew.exteen.com/20081130/entry
สมดุลแห่งชีวิต
“เต๋าที่อธิบายได้นั้น มิใช่เต๋าที่แท้จริง” ขยายความได้ว่า เต๋าอธิบายไม่ได้ เต๋าไม่มีตัวตน เต๋ามีก่อนสิ่งอื่นๆ มีก่อนจักรวาลจะเกิด เต๋าว่างเปล่า! ถ้าเต๋าอธิบายได้ว่าเต๋าคืออะไร แปลว่าเต๋าจะถูกจำกัดความว่ามีแค่นั้น เต๋า คือ ทุกสิ่ง…
ยิ้ม
ในทุกๆวันคุณทำให้ผู้ชายนิสัยชาเขียวคนหนึ่ง กลายเป็นผู้ชายอมยิ้มรสหวานสีสดใส ถ้าผมไม่เคยเห็นหน้าคุณ คุณยังคงน่ารักเหมือนเดิม ผ่านการแสดงออกทางใจ ผู้หญิงอารมณ์ดีครับ.. ผมอิจฉาคนที่อยู่รอบข้างคุณจัง เขาได้เห็นและร่วมยิ้มไปกับคุณ.. สักวัน..…