โปรดเถอะครับ
หนึ่งวันของผม ผ่านไปปกติดี มีบ้างที่ว่างๆ ผมจะทำงานอดิเรก ผมเป็นแบบนี้มานานแล้วหละครับ ถึงผมจะดูเป็นคนคิดมากและทำอะไรต่อมิอะไร คุณรู้หรือเปล่าครับ บางครั้งผมก็ชอบอยู่เงียบๆ ในความเงียบของผม ผมไม่ได้อยู่คนเดียวนะ แต่ผมมีคุณอยู่ใกล้ๆ..…
เวลาที่หยุดเดิน
17.25 ฝนยังคงตก ปรอยๆ สัญญาณเพลงคลื่นเดิมถูกปิดไป ผมใส่หูฟังที่ยังเล่นเพลงซ้ำๆ ทุกวัน รู้สึกว่าตัวเองกำัลังป่วย เมื่อผมพบว่ากระดาษทิชชู่เต็มถังขยะ และขิงผงกำลังใกล้จะหมด บางทีผมก็รู้สึกกลัวตายขึ้นมาเหมือนกันนะ คงมีหลายอย่างที่รู้สึกลึกๆ…
สิ้นสุดด้วยความเจ็บปวด ดีกว่าเจ็บปวดไม่มีวันสิ้นสุด
ระหว่างทางที่ผมนั่ง Taxi กลับบ้าน จิตใจผมเหม่อลอยชมวิวกรุงเทพยามราตรี วิทยุที่ผมไม่รู้ว่าถูกจูนไว้ที่คลื่นไหน แต่ผมพอจะจับใจความได้ว่า เป็นรายการ ธรรมะ พอดี.. เป็นรายการตอบปัญหาธรรมะกับความรักยามค่ำคืนที่คาดว่าตั้งใจอยากวัยรุ่นแบบผมฟัง…
ฝน
ระหว่างทางกลางสายฝน คิดถึงกันหรือไหมครับ? บางครั้ง ผมก็ชอบเวลาที่ฝนตกจัง อีกไม่นาน ฟ้าที่เราเห็น จะดูสดใส สัญญากับผมนะ ฝนหยุดเมื่อใด เราจะดูฟ้าด้วยกัน source: http://ifew.exteen.com/20081005/entry
แด่ กาลเวลา ที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง
ผมย้อนกลับไปอ่าน blog 1-2 ปีก่อน บางเรื่องทำให้ผมรู้สึกดีและยิ้มได้ แต่บางเรื่อง ผมรู้สึกอายและตลกตัวเอง การได้ทบทวนความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง เหมือนกับยืนยันสิ่งที่ตัวผมรู้สึก ผมค่อยๆ อ่านย้อนหลัง ทีละเดือนๆ กลับไปจนถึง วันแรกที่ผมไม่มีคุณ…