ทุเรียนลาว ที่ผมไปเจออยู่ระหว่างทางจากปากเซไปบ้านปากซอง ปลูกกันตามบ้าน ต้นสูงมาก ปีนเก็บไม่ได้ ต้องรอให้สุกแล้วร่วงลงมาเอง ลูกไม่ใหญ่นัก รสชาติหวานมัน กลิ่นแรงพอตัว ขายกันลูกละ 120 บาท อร่อยหรือเปล่าดูได้จากหน้าคนในรูปขวาล่าง

งานนี้ต้องขอบคุณป๋าคมรัฐ สั่งทุเรียนมาให้ลองชิมกันฟรีๆ

ไปน้ำตกลาวใต้ครั้งนี้ ได้ดื่มกาแฟสดๆ เพียวๆ ที่บ้านพักในหมู่บ้านหนองหลวง

เพิ่งรู้ว่าที่นี่เรียกว่าที่ราบสูงโบโลเวน แหล่งปลูกกาแฟชั้นดีของลาว และเป็นที่ตั้งโรงงานดาวคอฟฟี่

ภูมิประเทศที่นี่ดีมาก สูงประมาณ 1200 เมตร อากาศเย็นตลอดปี และเป็นภูเขาไฟเก่า อย่าว่าแต่กาแฟ ทุกอย่างที่นี่ก็ดูจะอุดมสมบูรณ์ไปหมด (โดยเฉพาะขนุน อร่อยม๊ากก)

เคยอ่านเจอว่าคนไทยอยากได้ที่แถบนี้มาก คิดว่าถ้าไม่ไว้ทำเกษตรก็คงไว้สร้างบ้านตากอากาศ เพราะจะว่าไปแล้วผมและเพื่อนยังอยากไปอยู่แถวนั้นเลย (คงต้องไปหาเมียแถวนั้นว่ะ ฮ่าๆ)

กาแฟสดที่ลุงๆป้าๆทำให้ดื่ม ก็ทำกันแบบบ้านๆ คือเก็บเม็ดกาแฟมาคั่วให้ไหม้ ใช้ครกตำให้ละเอียด แล้วก็ผ้าขาวบางชักผ่านน้ำ(เหมือนชาชัก) ได้ออกมาน้ำดำ ขมปี๋ ต้องใส่น้ำตาลทรายแดงไปหน่อยนึงถึงจะกินได้

ผมไม่ใช่คอกาแฟ รสชาติคงบอกไม่ถูกว่าดีหรือไม่ดีตามหลักกาแฟ รู้แต่ดื่มแล้วอร่อย..