วันที่เจ็ดของปีสองพันสิบเจ็ด
เริ่มต้นวันที่เจ็ดของปีสองพันสิบเจ็ด
คงนอนดึกเช่นเดิม ทั้งที่อยากตื่นแต่เช้า
เพลินดี กับการจอดดูความคิด ณ ริมถนนของใจ
ปีนี้ยังคงเหมือนเดิม ไม่เขียนถึงสิ่งที่ผ่านมา
และไม่เขียนความคาดหวังที่อยากให้เป็น
ไม่ใช่ว่าไม่มี..
แต่แค่อยากรู้คนเดียวในใจ..
คงทยอยผุดขึ้นบนไทม์ไลน์
ตราบเท่าที่ยังรักกัน
ก็จะได้เห็นอยู่เรื่อยๆ
ในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรต่อ
คุณและผมคงคาดเดาไม่ได้
แต่ตราบเท่าที่เราไม่ได้หลอกตนเอง
ไม่เข้าข้างตนเอง
สัญชาตญาณของเรา มักจะบอกความจริงเสมอ
จนบางทีผมก็เกลียดมัน..
..
.
ที่โซฟาใจกลางเมือง – 7 Jan 2017 01:22
TNT2016 สนามเทรลที่ได้กิตติศัพท์ว่ายากอันดับต้นๆของประเทศ (25+4km)
Continue reading “TNT2016 สนามเทรลที่ได้กิตติศัพท์ว่ายากอันดับต้นๆของประเทศ (25+4km)”
Ultra Trail 66km – Pong Yaeng Trail 2016
ไม่แน่ใจว่าสมัครอะไรก่อนกันระหว่าง โคลัมเบีย50กม กับ โป่งแยง66กม
รู้แต่ว่า ถ้าเฟล โคลัมเบีย โป่งแยง คงนอนอยู่บ้าน
แต่จนแล้วจนรอด ก็ถูๆไถๆโคลัมเบีย ไปจนจบด้วยเวลาก่อนคัทออฟเพียง 2 นาที
ถามว่ามั่นใจสำหรับโป่งแยงไหม ก็ยังไม่มั่นใจเท่าไร
เพราะหลังจากประกาศเส้นทางออกมา มีคัทออฟแทบเกือบทุก 10กม
และที่สำคัญคือ Elevetion Gain ร่วม 3,400 เมตร (ระยะทางขึ้นสะสม)
อย่าว่าแต่วิ่งเลย ประสบการณ์เดินป่าผมยังไม่เคยเดินสะสมเยอะขนาดนี้มาก่อน
เลยทำให้ความมั่นใจมีแค่ 50/50 เท่านั้น Continue reading “Ultra Trail 66km – Pong Yaeng Trail 2016”
แด่ทุกคนที่มีความฝัน และความกลัว
ผมดูคลิปนี้ครั้งแรก น่ารักมาก
ทำให้คิดถึงช่วงเริ่มหัดเที่ยวใหม่ๆ
พบโลกใหม่ ตื่นเต้น สนุก แต่ก็น่ากลัว
จนถึงวันหนึ่ง ผมพบว่า ความกลัวเริ่มหายไป
และเปลี่ยนเป็นความท้าทาย..
ผมได้เข้าใจว่า ความกลัวกับความท้าทายนั้น
แท้จริงแล้วห่างกันเพียงเส้นบางๆ
ถ้าเราเจออุปสรรค เราไม่สู้ เรายอมแพ้ ความกลัวก็จะครอบงำเรา
กลับกัน ถ้าเราสนุกที่จะแก้ปัญหา เผชิญหน้า
และมองมันเป็นบททดสอบของชีวิต
มันจะกลายเป็นความท้าทายที่เราอยากเจอในทุกๆวัน..
…
แด่ทุกคนที่มีความฝัน และความกลัว
ในคืนที่ประเทศไทยเงียบเหงาที่สุด
ในคืนที่เงียบเหงา
เป็นวันที่ไม่มีใครอยากจะคิดถึง
แต่มันคงตราตรึงไปกับเราไปอีกแสนนาน
วันที่ในหลวงภูมิพลทรงไม่ได้อยู่กับพวกเราอีกแล้ว
แน่นอนว่าอาจเป็นแค่ความไม่เคยชิน
รูปที่เคยเห็นไปทั่วเมืองต้องถูกยกออก
โทรทัศน์ตอนสองทุ่มที่คอยพูดถึงท่านต้องเปลี่ยนไป
เรื่องที่ถูกเล่าต่อจากนี้จะไม่ใช่ข่าว
แต่จะเป็นตำนานที่เคยเกิดขึ้นมาบนแผ่นดินไทย
ประวัติศาสตร์ที่เขียนตามคำบอกเล่าของคนที่เคยอยู่ในยุคต่างๆ ว่าทำไมถึงมีความรักและภูมิใจในแผ่นดินตนเองยุคนั้น
ตอนนี้ผมได้รู้ซึ้งแล้วว่าเป็นเช่นไร
เหมือนความรู้สึกของคนที่เกิดในสมัยรัชกาลที่5 หรือคนที่เป็นแบบแม่พลอย ที่อยู่ถึงสี่แผ่นดิน
ดีใจที่ได้เกิดมาในยุคสมัยที่มีพระมหากษัตริย์เฉกเช่นพระองค์
ภูมิใจที่เป็น royalist และภูมิใจที่จะบอกว่า
“ขอเป็นใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ทุกชาติไป”
14 ตค 2016 – 02:23
ในห้องกลางเมืองหลวงที่ตอนนี้เงียบที่สุดในโลก