เมื่อฉันไปอัมพวัน
ได้ยินกิตติศัพท์ว่าการไปนั่งสมาธิวัดอัมพวันเป็นอะไรที่เข้มข้น hard core มากกก
เป็นครั้งแรกที่ผมได้ไปฝึกนั่งสมาธิที่วัด และจากที่ไปมาสามวันสองคืน ยังโชคดีที่ไม่เจอแบบเต็มหลักสูตร เพราะตรงกับวันพระพอดี ยังมีสลับให้ฟังเทศน์ฟังธรรมแทรกอยู่เนืองๆ
กำลังคิดว่าอนาคตอาจจะไปลองแบบ 7 วันบ้าง ยังไม่มั่นใจตัวเองว่าจะรับได้ไหม แต่ก็คิดว่าลุงๆป้าๆเขาทำกันได้ ทำไมตรูจะทำไม่ได้วะ, แต่ยอมรับว่า ร่างกายต้องปรับตัวอีกเยอะ เพราะต้องนั่งพับเพียบนานๆ คุกเข่านานๆ ยังมีปัญหามาก
ที่นี่ค่อนข้างระเบียบเยอะ เนื่องจากคนมาร่วมฝึกเป็นหลักพันคน (ช่วงผมไปมีแค่ 900 กว่าคน แต่ช่วงอื่นๆเห็นว่าถึงสามพันคนก็มี) และหลวงพ่อเองก็ชื่นชอบข้อระเบียบและวินัยแบบทหาร ดังนั้น มาที่นี่ ต้องมีวินัยเข้มงวดมาก ห้ามคือห้าม ทำคือทำ และต้องตรงเวลาทุกอย่าง
ไม่คิดว่าจะได้เรียนกรรมฐานแบบ สติปัฏฐาน 4 จากที่นี่ เพราะนึกว่าท่านสอนชาวบ้านทั่วไปจะเป็นเรื่องของนั่งแบบ อานาปานสติ ดูลมหายใจเข้าออก ปรากฏว่า พอเป็น สติปัฏฐาน 4 จึงค่อนข้างไม่ชินกับที่เราเคยฝึกมาเลย ซึ่งที่เราเคยฝึกมันต้องจดจ่อเพื่อได้สมาธิ แต่ที่นี่เน้นเรื่องสติ ฝึกการรับรู้ตามความเป็นจริง จริงๆ ดังนั้นค่อนข้างฟุ้งซ่านอย่างแรง
ที่ฟุ้งซ่านเพราะ กำลังจับอาการปวดขา ก็ต้องไปจับเสียงหมาเห่า แต่ยังไม่ทันได้จับเสียงหมา หมาก็หยุดเห่า ไอ้เราก็ดันคิดเรื่องอื่น ก็ต้องตามไปกำหนดรู้ แล้วดึงกลับมา ก็ดันปวดหลังอีก คือ ไม่ได้จดจ่อแบบที่เคยๆทำเลยทีเดียว วันสุดท้ายเลยกราบถามหลวงพี่ หลวงพี่ก็บอกว่าที่ทำแบบนี้ถูกแล้ว เลยแอบสงสัยว่า แล้วอย่างนี้ฉันจะนิ่งได้หรอเนี่ย โธ่ กรรมเยอะจริงๆ
แต่เอาเถอะ ไปไม่กี่วัน คงไม่ได้อะไรมาก ไว้ถ้าได้ไป 7 วัน น่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น เข้าใจอะไรมากขึ้น
วันสุดท้ายมีโอกาสได้กราบหลวงพี่อจรัญ ซึ่งเป็นบุคคลไม่กี่ท่าน ที่ผมเจอแล้วเกิดปิติสุขมากๆ ขนลุกน้ำตาซึมเลยทีเดียว แล้วความรู้สึกมันบ่งบอกลึกๆได้ทันทีว่า เหมือนมีพลังงานอะไรบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้น
สรุปคือ หากใครมีโอกาสได้ไปก็อยากให้ลองไปดูครับ สัก 3 วันก่อนก็ได้ กำลังดี ติดใจค่อยไปใหม่ แล้วอย่าลืมชวนผมด้วยล่ะ ฮ่าๆ
คนเยอะมากเลยครับ วัดตรงเขตปฏิบัติก็มีพื้นที่ไม่ได้ใหญ่นัก ดังนั้นต้องอยู่ในกฏของวัดอย่างเป็นระเบียบมากพอสมควร เพื่อให้อยู่รวมกันได้อย่างปกติสุข
ไปถึง ก็จะมีปฐมนิเทศนืวิธีการสมัครเข้าอบรม ว่าจะต้องกรอกข้อมูบอย่างไร รับชุดขาวที่ไหน รับข้าวของเครื่องใช้ที่ไหน บุคคลใดห้ามเข้าอบรม เข้าอบรมได้กี่วัน ออกวันไหน สำคัญมากครับ จะอยู่ในช่วงนี้หมด โดยปกติแล้วคนอยู่สามวันจะต้องเข้าไปสมัครในวันศุกร์ก่อน 4 โมงเย็น
กฏระเบียบคร่าวๆ ที่แปะไว้ตรงที่สมัครครับ
ชอบมากครับ ประโญคนี้แปะไว้ตรงจุดรับสมัครเช่นกัน “เราจะพูดแต่ความจริงใจและถูกต้อง เราจะไม่พูดให้ถูกใจแต่ไม่ถูกต้อง”
ที่นอนจะแยกหญิง-ชายคนละตึก แล้วทางวัดมีน้ำไฟให้ใช้ฟรีๆ มีหมอนผ้าห่มเสื่อปูให้พร้อม โดยพระที่นี่จะเป็นคนจัดให้เรา เราผู้ที่ไป ค่อนข้างเป็นหนี้สงฆ์เยอะเลย เพราะที่วัดอัมพวันอำนวยความสะดวกเราทุกอย่างเพื่อให้เราปฏิบัติได้อย่างเต็มที่ (และก็สอนเราอย่างเต็มที่เช่นกัน)
ที่วัดอัมพวัน เวลาสวดมนต์หรือทำกรรมฐานเสร็จ จะมีการอธิษฐานจิตให้แก่หลวงพ่อและในหลวงพระราชินีให้มีสุขภาพแข็งแรงด้วย ซึ่งดีมากๆครับ และที่สังเกตุอีกจุดคือ วัดนี้จะบูชาสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชอีกพระองค์ด้วย
ได้กราบหลวงพ่อจรัญก่อนกลับบ้าน เป็นบุญจริงๆครับ ครั้งหนึ่งในชีวิต
คนรอกราบหลวงพ่อเยอะมากครับ วันหนึ่งจะเปิดสองเวลาคือ 09:30 กับ 14:30 ใครสนใจไปได้ทุกวันครับ
รีบไขว่คว้าความรู้สึกนั้นไว้
ในความเป็นจริงผู้คนมากมายต
ความฝันที่ยากบ้างง่ายบ้างแ
ผมนึกถึงการ์ตูนเรื่องหนึ่ง
(พร้อมทำท่าวาดมือออกกว้างๆ
ในขณะที่พูด ก็ให้มองไปไกลๆ
ไกลสุดลูกหูลูกตา.. อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
บางคนอาจรู้สึกเป็นท้าทายใน
แต่กับบางคนอาจกลับรู้สึกเค
และเหงา.. เอาหละ ไม่ว่าคุณรู้สึกอย่างไร
แต่สาเหตุของความรู้สึกนั้น
มันเป็นผลลัพธ์ของฝันที่ยัง
หรือจางหายไปในชั่วขณะ
ในห้วงที่เวลานั้นทีลิ้นชัก
รีบไขว่คว้าความรู้สึกนั้นไ
ก่อนมันจะลบเลือนไป
พร้อมกับใจที่ห่อเหี่ยว
—
บันทึกหลังจากการเดินป่าครั
โชคชะตา
บางทีแค่ปล่อยให้โชคชะตาเป็นผู้เดินเรื่องต่อไป
บนโลกแห่งความเป็นจริงที่ซับซ้อนเกินกว่าชายในห้องจะคาดเดา
การรอคอยและความหวัง อาจมีเพียงเท่านั้นที่พอจะทำได้
คือ นั่งมองมันเปลี่ยนแปลงไปอย่างมีความสุข
มีเพียงเสียงในสายลมจากผู้ไม่เข้าใจเขาเท่านั้น
ที่จะบอกว่าเขากำลังประสบความทุกข์
จาก ชายผู้ภักดีต่อสุขนิยมเป็นครั้งคราว.. ไม่ได้กล่าวไว้..
แน่ใจเหรอว่าเราบูชาธรรม??
คนเรามุ่งมั่นหาบุญ มุ่งมั่นทำดี เป้าหมายเพื่ออะไรบางอยากเป็นการแลกเปลี่ยน แต่ไม่ได้ทำเพื่อปรับปรุงตัวเอง การกระทำเหล่านั้นบางทีมันไม่ได้ทำให้ตัวเขามีความสุขหรอก แถมมีทุกข์เพิ่มมากขึ้นด้วย เรื่องธรรมะแทนที่จะเป็นเรื่องธรรมชาติ เรื่องของชีวิต เรื่องของความสมถะ เรื่องความห่างไกลกิเลส แต่คนเรากลับเติมเต็มความเยอะเข้ามาในชีวิต พิธีรีตอง วัตถุบูชา สุดท้ายแล้วถ้าเราลองกลับมาคิดให้ดีอีกที เราไม่ได้บูชาธรรมหรือบูชาพระพุทธเจ้าหรอก เราย้อนกลับไปเป็นพวกคนป่าที่บูชาผี บูชาอะไรก็ตามที่เราเชื่อว่าจะมีอิทธิฤทธิ์ดลบรรดาลให้เราเจอทางลัดไปสู่ความคาดหวังของเราโดยไม่ต้องออกแรงทำอะไรเลย
ความอ่อนนุ่มย่อมยืนยาว
อาจารย์สอนไทเก็กผมบอกว่า
คนที่จะมีอายุยืนยาวสุขภาพดี ไม่ใช่คนที่ร่างกายกำยำ
แต่เป็นคนที่ยังมีร่างกายยืดหยุ่น
เพราะความติดขัดของกล้ามเนื้อ เส้นเอ็น เป็นสิ่งที่ทำให้พลังชีวิต หรือแร่ธาตุไหลเวียนไม่ดี
และก็จริงดังว่า ผมสังเกตคนรำไทเก็กแก่ๆ ที่ยังยืดเส้นได้ดี
มักจะแข็งแรง ร่าเริง และกระฉับกระเฉง ไม่ป่วยออดๆแอดๆ
ถ้าไปเทียบกับลัทธิเต๋า ความอ่อนนุ่มย่อมยืนยาว
เหมือนลิ้นที่ไม่ร่วงดังฟันเมื่ออายุมาก ต้นหญ้าที่ไม่โค่นดังต้นไม้เจอพายุ