AI Spec Writing Checklist: เขียนสเปกให้ AI เดาถูกขึ้น
หลังๆ มานี้ผมใช้ skill พวก grill-me ในการ discovery ความต้องการตนเอง หรือเขียน reqruiement ตั้งต้นแล้วให้ grill-me มาถามเติมต่อ แต่ถึงกระนั้น ในตอนที่ผมเขียน requriement ตั้งต้นเอง ผมก็จะพยามเขียนให้ละเอียดที่สุดเท่าที่ตนเองจะทำได้ โดยเฉพาะ Features และ Business Condition ต่างๆ เพื่อให้ AI ไม่ต้องเดาใจความสำคัญของระบบที่ผมต้องการให้มันทำ และไม่ต้องหงุดหงิดความหลอน (hallucinate) ของมันด้วย
ผมไปอ่านบทความของ Jaroslaw Wasowski เรื่อง How to write specs for AI แล้วรู้สึกว่าตรงกับสิ่งที่ผมทำอยู่ แต่ก็มีบางข้อน่าสนใจที่ผมต้องปรับเพิ่ม โดยเขาพูดตรงๆ ว่า หลายครั้งปัญหาไม่ได้อยู่ที่ model อย่างเดียว แต่อยู่ที่ spec ที่เราเขียนให้มันต่างหาก
เพราะ AI ไม่ได้อ่านใจเราออก ดังนั้นถ้าเราเขียน requirement แบบคลุมเครือ มันก็ไม่ได้หยุดแล้วถามเหมือน senior developer ที่นั่งข้างๆ แต่มันจะเดาต่อจาก pattern ที่มันเคยเห็นมาใน training data แล้วบางทีเดาได้เนียนมาก เนียนจนสรุปออกมา หรือ code ดูเหมือนจะถูกต้อง แต่การใช้งานผิด (เป็นเหตุผลว่าผมต้องมี skill ให้มันตั้งคำถามผมไปเรื่อยๆ นอกจากช่วยคิดแล้ว ผมใช้เพื่อคอยเช็กความเข้าใจของมัน)
Continue reading “AI Spec Writing Checklist: เขียนสเปกให้ AI เดาถูกขึ้น”
ZeeSpec กับการโค้ดงานแบบ Greenfield และ Brownfield
โพสต์ก่อน ผมเขียนถึง คู่มือการเขียน Prompt ที่ดี ให้ได้ผลตรงใจ จากคำแนะนำของ Google ซึ่งเบสิกเลยคือการระบุ Role/Task/Context/Output Format
สำหรับโพสต์นี้ เอาใจสาย Spec Driven Development หน่อย คือผมไปเจออีกวิธีที่น่าสนใจดี ที่ใช้ในการทำ Spec ค่อนข้างละเอียดเลย แต่พอนึกดีๆ แล้ว หลายครั้งผมก็เขียนแบบนี้โดยไม่รู้ตัว
เพราะความไม่ต้องการให้ AI เดาเอง และไม่อยากอารมณ์เสียเมื่อรอมันรันนานแต่ผลลัพธ์ที่ได้ไม่ตรงใจ ผมจึงมักจะระบุว่าใคร ทำอะไร อย่างไร ที่ไหน เมื่อไร อะไรควรทำ ไม่ควรทำ
ซึ่งเครื่องมือในโพสต์นี้เป็นประมาณนั้นเลยครับ เผื่อใครจะเอาไปเป็นไอเดียเสริมสไตล์การเขียน Prompt/Spec ให้กับผู้อ่านได้
Continue reading “ZeeSpec กับการโค้ดงานแบบ Greenfield และ Brownfield”
Spec-Driven Development ในยุค AI จะช่วยทีมทำงานได้เร็วขึ้น?
ตลอดเวลาที่โลกได้มีกระบวนการทำซอร์ฟแวร์ขึ้นมา “การเขียนโค้ด” มักเป็นคอขวดในกระบวน ที่มนุษย์ต้องใช้เวลาในการรังสรรค์โค้ดทีละบรรทัด ทำไปทีละฟีเจอร์ อาศัยแรงกายแรงใจแบบเต็มเหนี่ยว นั่งหลังขดหลังแข็งจนได้ซอร์ฟแวร์ขึ้นมาตัวหนึ่ง แต่เมื่อโลกได้รู้มี AI ที่ฉลาดพอ (สัก 2 ปีที่ผ่านมา) มาอยู่ข้างๆ แป้นพิมพ์ ภาพเดิมก็เริ่มเปลี่ยนเร็วเกินคาด แต่คอขวดไม่ได้หายไปจากกระบวนการพัฒนาซอร์ฟแวร์ มันแค่ย้ายที่จากบรรทัดโค้ดไปซ่อนตัวอยู่ใน requirement ที่คลุมเครือ บริบทและเงื่อนไขทางธุรกิจที่กระจัดกระจาย และคำถามง่ายๆ ที่ตอบยากอย่างไม่น่าเชื่อว่า “สุดท้ายแล้ว เรากำลังสร้างอะไรกันแน่ และขอบเขตมีแค่ไหน”
Continue reading “Spec-Driven Development ในยุค AI จะช่วยทีมทำงานได้เร็วขึ้น?”