14039971_10157352160420644_3859303113069813875_n

วันนี้ฝนตกหนักมาก
ผมติดอยู่แถวพัฒนาการเกือบ 3 ชั่วโมง
ยืนมองตั้งแต่มันเป็นถนนจนเปลี่ยนเป็นชายหาด
ที่มีแต่คลื่นซาซัดเขัาฝั่งฟุตบาท

14064054_10157346944385644_8808586431574888847_n

อ่านหนังสือจากหลายๆคน
ที่พูดถึงเรื่องกฎของการดึงดูด
ผมก็เคลิ้มตามเหมือนกันนะ
ว่ามันก็คงมีอยู่จริง

เราต้องการสิ่งใดมันจะดึงดูดสิ่งนั้นเข้ามาหาเรา
ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว
มันไม่ใช่การภาวนา หรือการร้องขอ
แต่มันคือเรามีความพยายามมากพอ
เราจะเปลี่ยนจนทำให้เข้าได้สิ่งนั้น
แล้วสิ่งนั้นมันก็จะตอบสนองเรา

Processed with VSCO with c3 preset

วันนี้วันที่ 31 ที่หักดิบเลิกกาแฟ
ใครบอกว่าถ้าทำอะไรเกิน 21 วัน จะทำได้ตลอดไป
เออ ไม่เชื่ออ่ะ
เพราะทุกวันนี้ยังมองๆอยากๆอยู่

มีคนบอกกาแฟ 7-11 แรง
จากที่ไม่กินกาแฟ แต่อยากเอาชนะมัน
จากอาทิตย์ละครั้ง..
จนไม่กี่เดือนผ่านไป
กดมันทุกเช้า..
แก้วกลางบ้าง ใหญ่บ้าง..

13680747_10157215733935644_3026809161807272357_n (1)

สโลแกน งานวิ่ง หมู่บ้านคีรีวง อากาศดีที่สุดในเมืองไทย บอกตามตรง ไม่ได้แดกฉันหรอก ไม่เชื่อถ้อยคำนักการตลาดเท่าไร แต่ตั้งใจที่จะไปคือ อยากลองเดินป่าใต้ แต่ไม่อยากนอนค้างบนเขา เพราะได้ข่าวว่าทากชุมและดุ ฝนตกตลอดด้วย ดังนั้น ในเมื่อมีคนจัดวิ่ง ก็เป็นโอกาสอันดี

2016-07-23_095008
ช่วงฤดูกาลล่องแก่งใกล้เข้ามา
เห็นเพื่อนหลายคนเริ่มไปล่องแก่งกันบ้างแล้ว
ผมชอบนะ ตื่นเต้น สนุกดี

ในชีวิตเคยล่องแก่งอยู่สองที
ไปแบบโหดเลยคือ น้ำว้าตอนบน และตอนกลาง
มีหลายแก่งมาก ตั้งแต่ระดับหนึ่ง ถึงระดับห้า (Iteration)
ล่องกันอยู่สองวัน 120กิโลฯ ถึงจะจบ (Project)
เพราะชอบครั้งแรก เลยต้องไปซ้ำครั้งที่สอง

13621713_10153726490888806_1868047928_o

เมื่อวันอาทิตย์ได้ไปลองวิ่ง Ultra Trail 50กมฯ ที่งาน The Columbia Trail Masters XI
นับเป็นมาราธอนที่สอง และ Ultra ครั้งแรก ในชีวิต (Ultra คือระยะทางที่เกินมาธอน หรือ 42.195 กิโลฯ)

งานนี้ถูกยุยงส่งเสริมจากใครสักคนในแก๊งวิ่ง
จำได้ว่ากำลังไปเทรกอยู่เนปาล จู่ๆ เอ๋ทักมาว่า ทุกคนจะลงระยะ 50 งาน Columbia กัน
เอาวะ ถ้าใจถึงไปกัน ผมก็ไปด้วย เน็ตที่เนปาลช้ามาก เลยฝากสมัครแบบไม่ขอรู้รายละเอียดอะไร

นับตั้งแต่นั้นมา ผ่านไป 3 เดือน…
ซ้อมมินิฮาร์ฟ แต่ไปอัลตร้า…
หนังชีวิตก็บังเกิด…

IMG_4282

แว่บไปฟังมาแป๊บนึง ได้ refresh อะไรหลายๆอย่าง สรุปคร่าวๆไว้ประมาณนี้

Agile for non-it – พี่พฤทธิ์
  • ถ้าทำงานช่วยกัน เอื้อประโยชน์กัน ดาบอาญาสิทธ์ก็ไม่จำเป็น
  • ทดลอง agile ใช้อาสาสมัคร เพราะจะพร้อมเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่เกณฑ์คนมา
IMG_4062

20160520_0728

หากให้แนะนำภูเขาสูงๆสักแห่ง สวยแปลกตา ไม่ไกลประเทศไทย ค่าใช้จ่ายไม่เยอะ วันลาไม่มาก ไว้ทดสอบแรงกายแรงใจ ทดสอบอาการแพ้ความสูง (Altitude Sickness หรือ Acute Mountain Sickness – AMS), คินาบาลู คงเป็นที่แรกๆ ที่นักเดินป่าปีนเขาจะแนะนำคุณ รวมถึงโพสนี้ของผมด้วย

ยอดเขาคินาบาลู อยู่ในอุทยานแห่งชาติคินาบาลู (Kinabalu National Park) รัฐซาบาห์ ประเทศมาเลเซีย แต่ไม่ใช่มาเลฯใต้ประเทศไทยนะครับ ต้องบินข้ามไปโน่นเลย ที่เกาะบอร์เนียว ความสูงของมันคือ 4,095 เมตร สูงเป็นอันดับ 21 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ผมมาปีนที่นี่ครั้งแรกเมื่อปี 2014 เป็นการปีนเขาครั้งแรกในต่างประเทศ แต่ครั้งนั้น ตามประสาเด็กน้อย ผมเลยไปถึงแค่ South Peak เท่านั้น (ยอดแหลมๆ สวยๆ ที่เป็นสัญลักษณ์บนแบงค์มาเลเซีย) และไกด์บอกไม่ให้ผมไปต่อ เพราะเดินช้า กลัวจะลงไปบ้านพักไม่ทัน 10:00น. (ทั้งที่ตอนนั้นแค่ 6 โมงเช้า และคนอื่นๆที่ตามหลงผมก็ยังเดินไปได้ตามปกติ) ครั้งนี้ผมเลยกลับไปแก้มือด้วยความค้างคาใจ ไปให้ครบสูตรเสียเลย ทั้งเดิน ทั้งปีนหน้าผา จัดซะให้ครบ! จะได้หายคาใจ แล้วไม่ต้องกลับไปอีก

20130223_164535

คนแปลกหน้าสองคน
ที่รู้จักกันพอๆกับที่คนอื่นได้รู้จัก
เว้นช่องว่างที่เหมือนสนามหญ้าหน้าบ้าน
และไม่มีประตู แต่ก็มีกำแพงได้แค่ยืนคุยกัน

แม้เราไม่ได้เป็นอะไรระหว่างกัน
แต่เราก็มีความสุขทุกครั้งเมื่อมองผ่านกำแพงนั้นไป
เพียงแค่รอยยิ้มที่ตอบกลับมา
บางทีเราก็เผลอปีนข้ามไปอย่างผลีผลาม

ขณะที่ผมอยู่ท่ามกลางกระแสความคิด
ในมือเปิดอ่านข้อความเก่าๆ ของใครบางคน
บางทีความสัมพันธ์ของคนสองคน
เป็นเรื่องซับซ้อนที่ผมอาจไม่เคยเข้าใจเลย
เพราะผมคิดว่ามันเป็นเรื่องง่าย
แต่ก็เหมือนกับเด็กที่เก็งข้อสอบแล้วมันไม่ใช่

ผมพบตัวเองที่ไม่ใช่ตัวเอง
ผมกำลังทำในสิ่งที่ผมเองก็ไม่ชอบ
และผมก็รู้สึกเหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างไป

ผมรู้สึกถึงการแสดงออก และใช้ความพยายาม
แต่นั่นไม่ได้ดูเป็นความพยายามที่ดีนัก
หากแต่ดูเป็นภาระไร้ค่าที่เกิดขึ้นระหว่างความสัมพันธ์ของกันและกัน
คุณเคยเป็นแบบนี้ไหมครับ
กว่าจะรู้สึกตัว ก็ช้าไปเสียแล้ว
พื้นที่ว่างของสนามหญ้าอาจไกลกว่าที่เราคิด
และกำแพงที่เห็นไกลๆ ก็อาจสูงกว่าที่เราเห็น
แต่ก็ไม่ได้บอกว่าวิ่งกระโจนใส่ จะดีไปกว่าการก้าวไปหาทีละก้าว
จริงป่ะ

 

Processed with VSCO with b1 preset

ช่วงนี้ผมมีหลายความรู้สึกที่กัดกินหัวใจ
เหมือนเดินอยู่ในตลาด แต่ก็ไม่รู้จะกินอะไร
ได้แต่เดินลัดเลาะเพื่อค้นหาความต้องการ
แต่มันเป็นคำถามที่ยังรอคำตอบ

วันนี้เป็นอีกวันที่ฝนตกหนัก
ทุกอย่างดูนิ่งเฉย มีแต่เพียงเสียงสายฝน
ผมรู้สึกแปลกใหม่กับตัวเองเหมือนไม่เคยพบเจอกันมานาน
ความทรงจำทั้งใหม่และเก่าพรั่งพรูออกมา

บางครั้ง แค่อยากรู้สึกเหมือนมีใครสักคน
ในหลายๆคนที่อยู่รอบตัว
ใครสักคนที่รับฟัง ใช่แค่อยากฟัง…

บางที ผมอาจไม่ได้เป็นอะไรก็ได้
แต่สายฝนมันอาจพาความเหงามาให้ผม
แค่นั้นเอง..

 

2016-05-03 16_20_20-ifew's 2_44 h Running Move

เบื่อวิ่งอุทยานสวรรค์ เลยลองไปเส้นทางวิ่งใหม่ในนครสวรรค์ ขอเรียกมันว่า Paknampho Circuit ก็แล้วกัน

แพลนใน Google Map ก่อน พอได้หยุดวันแรงงานเลยลองวิ่งจริง
ขอแชร์ไว้ให้ลองไปวิ่งหรือเดินเล่นดูครับ เพราะผมพบว่าแม้จะเป็นบ้านเกิดตัวเอง แต่เส้นนี้ก็น่าสนใจ

ระยะรวม 18กม เริ่มออกตอน 6 โมงเช้า
เริ่มจากซอยตรงข้ามโรงเรียนสตรีนครสวรรค์ และกลับมาจุดเดิม
ผมเริ่มจากวิ่งเลาะจุดต้นแม่น้ำเจ้าพระยาไปทางตลาด

Larke Pass to Bimthang

ผมกำลังรวบรวมรูปภาพจากการไปเที่ยวเนปาล
พบรูปภาพน้องชายผมและแฟนอยู่หลายรูป
กระหนุงกระหนิงจนน่าหมั่นไส

ผมนึกถึงบทสนทนาในค่ำคืนกลางเมืองบักตะปู
ซึ่งหัวข้อที่คุยกัน ถึงเรื่องความรักของคนสี่คน นั่นรวมผมด้วย

Processed with VSCO with k2 preset

เราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะเจออะไร
ทุกย่างก้าวที่เราก้าวเดินไ
เรามีเพียงแค่ข้อมูลที่เป็นตัวอักษร
เรามีระยะทาง เรามีพิกัด เรามีความสูง
แต่เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า
ภาพที่จะได้เห็นในอีกไม่กี่นาทีต่อมา
มันจะสวยงามหรือรกร้างว่างเปล่า
และขนาดนั้นที่เราคิดว่าลำบากแล้ว
ทางข้างหน้าอาจจะลำบากมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้

แต่สุดท้ายแล้ว
เพราะความไม่รู้นั่นเอง
คือความตื่นเต้น
คือความไม่แน่นอน
หรือนั่นเองอาจเรียกว่า
“การมีชีวิต”

ภาพ: เส้นทางจากเมือง Deng ไป Namrung ในเขต Manaslu Conservation Area เมื่อ 7 April 2016

image

Larke Pass 5160m.

By ifew

เพิ่งผ่าน Larke Pass 5160m. สำเร็จ เมื่อวันอาทิตย์ และตอนนี้ลงมาอยู่ที่เมือง Darepani เพื่อพรุ่งนี้จะกลับเข้ากาฐมันฑุ เป็นอันว่าจบเส้นทาง Manaslu Circuit เรียบร้อย

12552759_10156454120950644_5955037564687979731_n

ต้องย้อนหลังไปเมื่อปลายปี 2557 ตอนนั้นเริ่มวิ่งออกกำลังเพื่อให้ตัวเองแข็งแรงแล้วไปปีนเขา เข้าป่าสนุกๆ ไปได้สูงไปได้ไกลขึ้น

ก่อนหน้านั้นไปอีก ผมวิ่งไม่เป็นเลย ไม่ถึงกิโลฯ ก็เหนื่อย เริ่มหัดตอนเข้าฟิตเนสแรกๆ เผื่อใครสนใจลองดูครับ คือ เดินแกว่งเท้าจาก 15 เป็น 30 เป็น 60 นาที แล้วขยับไปเดินเร็วบนลู่ จากนั้นสลับเดินวิ่งอย่างละ 1 นาที ปรับไปเป็น เดิน1วิ่ง2 เดิน2วิ่ง5 เดิน2วิ่ง10 แล้วจนวิ่งต่อเนื่องบนลู่ได้ถึง 5กม ผมจึงลองไปวิ่งบนถนนจริง (เหนื่อยกว่าลู่พอตัว เพราะฝืดเท้า และอากาศร้อน)

ระยะที่วิ่งเล่นตอนนั้นก็เพียง 3-5 กิโลเมตรเท่านั้น งานแรกที่ไปวิ่งคือ AIA Music Run 5กม แล้ววันรุ่งขึ้นก็ไปต่อ TMB Park Run 5กม เลย เปรี้ยวมากครับ ตอนนั้นวิ่งต่อเนื่องได้เกิน 2กม ก็ดีใจมากแล้ว กว่าจะจบ 5กม ได้ ก็วิ่งๆเดินๆ เหนื่อยเอาการ

IMG_8403

ผมมีโอกาสได้กลับไปผาสองฤดูอีกครั้ง
ครั้งนี้มีได้คนนำทางเป็นเด็กวัยรุ่น ชาวม้งขาว ชื่อ หยี

ช่วงขาขึ้น ไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก และค่อนข้างมีปัญหา
เพราะหยีไม่ค่อยอยากให้เราไปเดินสำรวจในสถานที่บางแห่ง มันไม่ปลอดภัย
กอปรกับไม่ได้แจ้งล่วงหน้า จึงไม่มีอุปกรณ์เตรียมมาด้วย
เลยทำให้หลายคนในทีมดูจะไม่พอใจเท่าไรนัก

แต่วันนั้นไม่มีหมอกสวยๆให้ดู เราจึงไม่ได้ไปสำรวจอีกเส้นทางหนึ่งตามที่แพลนไว้
เรื่องก็จบลงเท่านั้น..

ผมมีโอกาสได้คุยกับหยีตอนเดินลงจากเขา
หยีเล่าถึงความเปลี่ยนแปลงในการจัดการสถานที่ท่องเที่ยวของผาสองฤดู
ผมเพิ่งรู้ว่าที่นี่เป็นแค่การทดลองเปิดให้เที่ยว จึงทำให้ไม่ค่อยมีข้อมูลอะไรมากนัก
ชาวบ้านละแวกนี้ ต้องดูแลความเรียบร้อยและความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวเองด้วย
ซึ่งถ้าผลลัพธ์ออกมาดี ก็จะได้ประกาศเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการ

นั่นเอง จึงทำให้หยีต้องเตือนพวกเรา และไม่กล้าเสี่ยงจะพาไปไหนจุดแปลกๆ
(ซึ่งผมเล่าให้เขาฟังว่า จริงๆ พวกเราแทบทุกคน เคยมากันแล้ว เลยรู้ตัวเองดีว่าจะเจอทางยากขนาดไหน ไปได้ไหม)

22301770943_eda3e139b3_k

ผมมักบอกใครต่อใครว่า ถ้าเคยปีนเขาที่ไหนแล้ว ผมจะไม่ไปซ้ำ ยกเว้นบางแห่งที่พิเศษจริงๆ รวมถึง “ดอยหลวงเชียงดาว” ที่ผมได้ไปเป็นครั้งที่สอง และจะเขียนต่อไปนี้

สำหรับผม ภูเขาที่ไหนสวยที่สุดในเมืองไทย ผมจะตอบทันทีว่า “เชียงดาว” เพราะด้วยรูปทรงภูเขาที่แปลกตา ความหลากหลายของดอกไม้ แสงอาทิตย์ยามขึ้นและลง มันสร้างความประทับใจให้ผมได้ตลอดเวลาที่อยู่บนนั้น

IMG_7846

มีประโยคที่ใครคนนึงเคยเขียนไว้
“ถ้าอยากไปเร็ว ให้ไปคนเดียว แต่ถ้าอยากไปไกล ให้ไปด้วยกัน”
สำหรับคนชอบเดินป่าอย่างผม ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปทำงานอาสาที่ชื่อว่า “Climb to change a life” หรือ “CTCAL”
จัดโดยมูลนิธิ Zy Movement Foundation และครั้งนี้จัดเป็นครั้งที่ 3 แล้วกิจกรรมของงานมีอย่างเดียวคือ “ให้อาสาสมัครแบกเด็กพิการขึ้นสู่ยอดเขา”
ใช่ครับ อ่านไม่ผิด เป็นอาสาที่ต้องแบกเด็กขึ้นเขา
มันดูบ้าๆดี ระดับที่ใครได้ยินก็สงสัยทั้งนั้นว่าไปทำไม