ทำ “ไอ้บ้าคนหนึ่ง” ให้กลายเป็น “จ่าฝูง”
วันนี้ที่ #TEDxBangkok เปิดคลิปให้ดูตัวนึง พูดถึงการเป็นผู้นำ ฮาอ่ะ แต่ก็โดนใจ
เป็นการพูดของนาย เดเร็ค ซิฟเวอร์ส ในงาน TED ที่เปิดคลิปขึ้นมาให้ดูตัวหนึ่ง เป็นชายคนหนึ่งลุกขึ้นเต้นอย่างบ้าบอมากๆ จากนั้นก็มีคนมาเต้นตามคนที่สอง และคนที่สาม สี่ ห้า จนเกือบหมดทุกคน
เขาบอกว่า คนที่มีบทบาทสำคัญพอๆกับผู้นำ คือ ผู้ที่ทำตามคนแรก เพราะคนๆนี้ก็ต้องใช้ความกล้าสูงพอๆกับผู้นำเหมือนกัน เพื่อเปลี่ยนผู้นำจาก “ไอ้บ้าคนหนึ่ง” ให้กลายเป็น “จ่าฝูง”
แต่ตอนนี้ก็ยังเป็นแค่ “ไอ้บ้าสองคน” Continue reading “ทำ “ไอ้บ้าคนหนึ่ง” ให้กลายเป็น “จ่าฝูง””
18 เรื่องเก็บตก ก่อนไป Trekking ที่เนปาล
รวบรวมมาได้ 18 ข้อ จากการไปเดินป่าที่เนปาล เป็นเรื่องเล็กๆ เก็บตก บางทีก็เป็นเรื่องสนุกๆ ตลกๆ ที่จะไม่ต้องรู้ก็ได้ แต่ถ้ารู้ไว้ก็ดี (เอ๊ะยังไง?) Continue reading “18 เรื่องเก็บตก ก่อนไป Trekking ที่เนปาล”
1 ถึง 10 ความเจ็บอยู่ระดับไหนครับ
เวลาไปเข้าป่า หมอเป็นคนที่จำเป็นและมีประ
ที่น่าแปลกใจคือ ตั้งแต่ผมเริ่มเที่ยวผจญภัย
มันดูเป็นการเที่ยวนอนกับดิ
ไปเนปาลครั้งนี้ ทีมที่ผมไปมีหมอไปเที่ยวด้ว
ในภาพ เราเจอกลุ่มคนไทยลื่นแล้วข้
พวกเราเดินไปเจอพวกเขาอยู่เ
สิ่งที่ผมได้รู้จากเหตุการณ
“1 ถึง 10 ความเจ็บอยู่ระดับไหนครับ..
—
เก็บตกจาก ซีรี่ – 8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC
ตอนที่ 1-2 เริ่มต้นและเตรียมตัว
ตอนที่ 3 มุ่งสู่เนปาล และอันนาปุรณะ
ตอนที่ 4 พบรักที่ Poon Hill
ตอนที่ 5 รสชาติชีวิต
ตอนที่ 6 ในวงล้อมแห่งหิมะ
ตอนที่ 7 จากลาพร้อมบทสรุป
Keep Calm and Communicate
วันนี้มีโอกาสสอนน้องใหม่คนหนึ่ง เพื่อเขียนบันทึกการประชุม
เธอจบวิศวะคอมฯ นอกจากจะเป็นคนไม่ค่อยพูด ไม่เคยเขียนบันทึกการประชุมมาก่อน ความกดดันที่ยิ่งใหญ่ คือ ต้องส่งถึงเหล่า Manager และ CEO องค์กรใหญ่ระดับ top5 ในประเทศไทย
เย็นวันนี้เลยช่วยเรียบเรียงบันทึก และร่ายยาวปาฐกถาพิเศษ เรื่อง ทำอย่างไรให้เป็นโปรแกรมเมอร์คุยกับคนอื่นแล้วรู้เรื่อง (จริงๆใครก็ได้ ไม่เฉพาะโปรแกรมเมอร์หรอก) Continue reading “Keep Calm and Communicate”
ว้าว ครบรอบ 2 ปี เดินป่าครั้งแรกของผม
ว้าว ครบรอบเดินป่าครั้งแรกของผม
(อะแฮ่ม ไม่นับที่โดนหลอกไปภูสอยดาว7ปีก่อน)
ตอนนั้นจะไปเขาช้างเผือก แต่เขาเลื่อนเปิดอุทยาน เลยได้ไปที่เขาหลวงสุโขทัยแทน แถมชวนใครก็ไม่มีใครไปด้วย เลยไปคนเดียวแม่มเลย ไปเจอเพื่อนใหม่เอาดาบหน้า
ตอนนั้นยังไม่รู้เลยว่าต้องทำตัวอย่าไง เตรียมอะไร
แบกของนิดหน่อยใส่เดย์แพคใบเล็กๆ พร้อมใส่กางเกงขาสั้น และรองเท้านันยาง
ผลคือ คันขาชิบ! และลื่นปรื๊ดๆ เป้ก็เกือบขาด กลางคืนก็นอนเหน็บหนาวเพราะไม่คิดว่าบนเขาจะหนาวอะไรมาก กลับมาเลยต้องซื้อของยกใหญ่ที่ใช้เดินป่าจริงๆ
จำได้ว่าเหนื่อย ถึงยอดปวดหัว เพราะหายใจไม่ทัน แถมมีเดินหลงนิดหน่อยเพื่อจะไปชมวิวอีกจุด ตกกลางคืนพายุเข้าอีกต่างหาก
วิวแปลกๆ ต้นไม้แปลกๆ คนแปลกๆ เหมาะกับเรามาก ไปครั้งแรกนี้รักเลย จนถึงปัจจุบัน
อืมๆๆ คนหลงป่าเขาเป็นกันแบบนี้เอง