เพิ่งตื่นเต้นกับการเข้าเลข 4 ได้แป๊บเดียวเอง ตอนนี้ บวกมาอีก 1 แล้ว
นอกจากเรื่องภาษี และเอไอแล้ว ก็คงมีอายุนี่แหละที่ปุบปับวนมาบรรจบอีกครั้ง ไวมากๆ
ตอนนี้มีเวลาทำงาน หารายได้ เก็บเงินอีกแค่ 19 ปี เอง หลังจากนั้นจะอย่างไรต่อก็ไม่รูุ้
ถ้ากลับบ้านแค่ปีละหน ก็จะเจอแม่กับญาติๆ อีกไม่ถึง 40 ครั้ง ถ้าเราอยู่ได้แค่ 80 และเขายังแข็งแรงกันดี
ถ้าตามมาตรฐานแมวทั่วไป ก็จะได้อยู่กับมิลินท์ อีกแค่ 10 ปีเอง ก็ต้องจากลากันแล้ว
ส่วนหนำเลี๊ยบ ตอนนี้ก็เกินมาตรฐานหมาทั่วไปแล้ว ก็คงได้เจอกันอีกไม่กี่ครั้ง
“กาลเวลา ย่อมกลืนกินสรรพสัตว์ทั้งหลาย พร้อมกันไปกับตัวมันเอง”
พุทธพจน์ที่คอยเตือนใจ ว่าหลายสิ่งมา และหลายสิ่งก็ต้องจากไป
จริงๆ ก็เริ่มมองเห็นความเสื่อมถอยของตัวเองและสิ่งแวดล้อมรอบข้าง
บางอย่างก็เริ่มรับได้ ทำใจได้ แต่หลายอย่างก็ยังดื้ออยู่ ยังอยากฝืนตามที่ใจปราถนา
ไม่อยากปล่อยให้ตัวเองร่วงไปตามกาลเวลา เหมือนที่เคยคุยกับตัวเองไว้หลายปีก่อนว่า
“ยิ่งแก่ อยากจะยิ่งแข็งแรง..” แล้วก็เลยวิ่งเทรล เดินป่า เป็นบ้าเป็นหลัง
คนรอบตัวก็พยายามจะกระชากจาก comfort zone ให้กลับไปอยู่เนืองๆ
“เออ.. รอแป๊บ ยังไม่หมดไฟ หมดฝัน แค่ตอนนี้มันอ้วนแล้วขี้เกียจขยับ”
