จากสนามบินสุวรรณภูมิ ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง ก็ถึงสนามบินตรีภูวันของเนปาลแล้ว (Tribhuvan International airport) เป็นสนามบินไม่ใหญ่มาก และเต็มไปด้วยเครื่องบินขนาดเล็กจากประเทศข้างเคียง เช่น จีน อินเดีย ที่นั่นในตอนนั้นไม่หนาวอย่างที่ผมคิด แต่ลมค่อนข้างแรง (ที่นี่อากาศแปรปรวนบ่อยๆ และกว่าเครื่องบินเราจะลงได้ ก็กินเวลาไป 20 นาที เพราะอากาศไม่ดี) Continue reading “8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC (ตอนที่ 3 มุ่งสู่เนปาล และอันนาปุรณะ)” »
8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC (ตอนที่ 1-2 เริ่มต้นและเตรียมตัว)
01. เริ่มต้นของฉัน
ปีที่แล้วผมเห็นหลายคนโพสถึง ABC ในพันทิพย์ แต่ละรูปสวยมาก! จนต้องตะลึง จู่ๆวันหนึ่งเพื่อนก็ชวนไป เราเองเคยแต่เดินป่ามากสุดแค่ 3 วัน หิมะก็ไม่เคยเจอนานๆ ที่เที่ยวของปีหน้า(ปี 2015)ก็ยังไม่มีไป เวลาเก็บเงินก็มีหลายเดือน เอาสิ! เสนอมา ฉันก็พร้อมสนองตอบ!
ABC ย่อมาจาก Annapurna Base Camp (และมันก็มีอีกชื่อคือ Annapurna Sanctuary) อยู่ในเทือกเขาเดียวกับหิมาลัย ประเทศเนปาล มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 4,130 เมตร นักเดินป่า ปีนเขาจะนิยมมาที่นี่เยอะ เพราะสวยมาก และเดินไม่ยาก(มั้ง) จุดไฮไลท์อยู่ที่ยอดเขา Machapuchare (สูง 6,993 เมตร) หรือเรียกสั้นๆว่า Fish Tail ที่แปลว่าหางปลา เพราะยอดเขานี้จะเป็นสองแฉกเหมือนหางปลา สวยมากครับ ยิ่งยามต้องแสงอาทิตย์ตอนเช้า ส่วนไฮไลท์อื่นๆ อีกคือ ยอดเขา Annapurna I (8,091 m), Annapurna South (7,219 m) และ Hiunchuli (6441 m) ที่ตั้งสูงตระหง่านให้เราได้เห็นตลอดการเดินทาง นี่จึงเป็นที่มาว่า ทำไมใครๆก็อยากไป Continue reading “8 วันเดินเท้า ไปเข้าตู้เย็น ในนาม ABC (ตอนที่ 1-2 เริ่มต้นและเตรียมตัว)” »
คุยกับม่าวันเกิด
คืนนี้ไม่ได้ไปไหน
นั่งคุยกับอาม่าจนดึกดื่น
เพราะต่างคนต่างนอนกลางวันมาเต็มที่ จนนอนไม่หลับ
มีช่วงหนึ่ง คุยกันเรื่องทำมาหากิน
เลยลองแย๊บแกไปเล่นๆ
“อนาคตฟิวส์อาจจะกลับมาทำไร่ทำสวนก็ได้นะ”
ม่าทำหน้าเบ้ ส่ายหน้า พร้อมโบกมือ “แกจะกลับมาลำบากแบบที่ม่าเคยทำทำไม แกไปค้าขายหรือทำอย่างอื่นดีกว่า”
“สมัยก่อน ที่ทำไร่ถั่ว ม่าต้องไปถางหญ้ากับเหล่าม่า แดดนี่เปรี้ยงทั้งวัน พอได้เข้าร่มไม้ทีนึง อย่างกับได้ขึ้นสวรรค์” มาเล่าจนผมเห็นภาพ
หลังจากนั้นก็ได้สดับรับฟังคำเทศนา ตั้งแต่เรื่องให้ทำธุรกิจเอง เรื่องเที่ยวบ่อย ยาวไปจนเรื่องเมื่อไรจะมีแฟน..
วันนี้ดีๆ ได้รับศีลรับพรไปเต็มๆ ทั้งพระจริงและพระในบ้าน ตั้งแต่เช้ายันเข้านอนเบยย
ขอบคุณครับทุกคำอวยพร 🙂
แด่ชาวเนปาล
มีหลายคนที่ทักผมถึงเรื่องค
จริงๆแล้วผมก็คิดว่าตัวเองโ
แต่ 11 วันในเนปาลของผม มันมีความผูกพันธ์ พอที่จะรู้สึกตกใจถึงเรื่อง
ไม่ว่าจะไกด์ราเมท ไกด์กรม พอตเตอร์อีกหลายสิบคน คนขับแท็กซี่ เจ๊ขายเสื้อ เจ้าของโรงแรม ชาวบ้าน คนเหล่านี้ได้ช่วยเหลือ ได้พบเจอ จนทำให้ทริปเนปาลของผมจบด้ว
เนปาลเพิ่งผ่านวันปีใหม่เมื
ในความรู้สึกผม คนเนปาลเป็นคนน่ารัก มีน้ำใจ แต่มีชีวิตที่ไม่ได้ดีนัก การจะบูรณะบ้านหรืออะไรต่าง
หากบุญใดที่รักษาผมไว้ ผมคงขอให้บุญนั้นรักษาคนเนป
ลำปลายมาศ ถึง เนปาล
เจ๊กิ๊ก เจ้าของร้านข้าวขาหมูแห่งลําปลายมาศ นครบุรีรัมเปอร์
ขอเขียนถึงเจ๊ในฐานะผู้หยอดมุขตลกตลอดการเดินทาง และเป็นแรงบันดาลใจแก่น้องๆรอบข้าง คือถ้าน้องๆ เหนื่อยเมื่อใด หันหลังกลับไปก็ยังเห็นเจ๊เดินตามอยู่เสมอ และคอยเตือนใจว่าเจ๊แกยังไหวเลยนะเว้ย (แต่ขากลับเจ๊แกเทิร์นโปรฯใส่สปีดเพราะรีบกลับบ้านมาก)
เจ๊มักชอบเที่ยวตามสถานที่ศิวิไลต่างๆ ชำนิชำนาญด้านยุโรปและแถบเมดิเตอเรเนียน เจ๊ไม่เคยเดินป่าที่ไหนมาก่อน เจ๊บอกว่า การมา ABC ครั้งนี้ เป็นช่วงตกต่ำที่สุดในชีวิตของเจ๊ (นึกภาพเจ๊ทำมือทาบอก) ลำบากทั้งการกิน การเดินทาง สภาพอากาศ และความเป็นอยู่
แกเล่าให้ฟังถึงตอนจองทริป ถูกปรามาสว่าอย่างเจ๊อย่ามาเลย มาไม่ไหวหรอก เพราะแกไม่ได้ออกกำลังกายเลย
วันที่ฟังแกเล่า เป็นวันเดียวกับวันที่มีคนเล่าให้ผมฟังว่า พอแกมาถึงที่ ABC แกถึงกับร้องไห้ในห้องพัก ชีวิตนี้แกไม่คิดว่าแกจะมายืนที่จุดนี้ได้
ใช่ครับ แกทำได้! และไม่มีอุบัติเหตุ ไม่เจ็บป่วยด้วย สุดยอดไปเลย
ตอนนี้ ผมคิดว่าเจ๊สามารถไปได้ทุกป่าในเมืองไทยแล้ว และได้ข่าวว่าเจ๊อยากไปเลห์ ลาดัก ปากีสถาน ต่อด้วย
นี่แหละครับ อาการหลงป่าของจริง
ปล1. ถ้าเจ๊จะอัดภาพนี้ติดฝาร้านข้าวขาหมู ผมยินดียกให้ เผื่อเอาไว้คิดถึงกัน
ปล2. เจ๊บอกว่า ตอนขากลับ เจ๊เดินมาเห็นรถจี๊ป เจ๊ดีใจยิ่งกว่าถึง ABC อีก