Author Archives: iFew

ผมเชื่อว่าหลายคนคงเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ครับ งานตรงหน้าไม่ใช่งานของเราแท้ๆ แต่พอเห็นแล้วรู้สึกว่าถ้าปล่อยไว้ มันน่าจะช้ากว่าเดิม เลยยื่นมือเข้าไปช่วยเอง บางครั้งมันเริ่มจากความหวังดี บางครั้งเริ่มจากความคันมือของคนทำงานสายแก้ปัญหาแบบเราๆ นี่แหละ เห็นอะไรไม่ลื่นก็อยากจัดให้มันลื่นขึ้นอีกนิด ปัญหาคือโลกการทำงานชอบเล่าเรื่องนี้แบบสวยเกินจริง เหมือนแค่ go above and beyond แล้วทุกอย่างจะดีเอง ทั้งเติบโต ได้โปรโมต ได้รับการยอมรับ แต่ในชีวิตจริง มันไม่ตรงไปตรงมาขนาดนั้นครับ บางครั้งมันคุ้มมาก บางครั้งก็พาเราไปสู่ burnout แบบงงๆ เหมือนกัน

เพิ่งตื่นเต้นกับการเข้าเลข 4 ได้แป๊บเดียวเอง ตอนนี้ บวกมาอีก 1 แล้วนอกจากเรื่องภาษี และเอไอแล้ว ก็คงมีอายุนี่แหละที่ปุบปับวนมาบรรจบอีกครั้ง ไวมากๆตอนนี้มีเวลาทำงาน หารายได้ เก็บเงินอีกแค่ 19 ปี เอง หลังจากนั้นจะอย่างไรต่อก็ไม่รูุ้ถ้ากลับบ้านแค่ปีละหน ก็จะเจอแม่กับญาติๆ อีกไม่ถึง 40 ครั้ง ถ้าเราอยู่ได้แค่ 80 และเขายังแข็งแรงกันดีถ้าตามมาตรฐานแมวทั่วไป ก็จะได้อยู่กับมิลินท์ อีกแค่ 10 ปีเอง ก็ต้องจากลากันแล้วส่วนหนำเลี๊ยบ ตอนนี้ก็เกินมาตรฐานหมาทั่วไปแล้ว ก็คงได้เจอกันอีกไม่กี่ครั้ง “กาลเวลา ย่อมกลืนกินสรรพสัตว์ทั้งหลาย พร้อมกันไปกับตัวมันเอง”พุทธพจน์ที่คอยเตือนใจ ว่าหลายสิ่งมา และหลายสิ่งก็ต้องจากไปจริงๆ ก็เริ่มมองเห็นความเสื่อมถอยของตัวเองและสิ่งแวดล้อมรอบข้างบางอย่างก็เริ่มรับได้ ทำใจได้ แต่หลายอย่างก็ยังดื้ออยู่ ยังอยากฝืนตามที่ใจปราถนาไม่อยากปล่อยให้ตัวเองร่วงไปตามกาลเวลา เหมือนที่เคยคุยกับตัวเองไว้หลายปีก่อนว่า“ยิ่งแก่ อยากจะยิ่งแข็งแรง..” แล้วก็เลยวิ่งเทรล เดินป่า เป็นบ้าเป็นหลังคนรอบตัวก็พยายามจะกระชากจาก comfort zone ให้กลับไปอยู่เนืองๆ“เออ.. รอแป๊บ ยังไม่หมดไฟ หมดฝัน แค่ตอนนี้มันอ้วนแล้วขี้เกียจขยับ”